Plażowicz popijający piwo na leżaku w Sopocie może czuć się bezpieczny. Ale już po przekroczeniu granicy kurortu – w sąsiednich Gdańsku i Gdyni – za to samo grozi mu mandat. To, czy alkohol na plaży jest całkowicie zakazany czy też dopuszczalny (w określonych granicach), regulują uchwały rady miast.
Więcej: Gazeta.pl
Opublikowano Uncategorized
Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego może badać wszystkie powody odmów przyjęcia na pokład samolotu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Czeskich Linii Lotniczych (sygnatura akt: VII SA/Wa 733/11). Prezes ULC nałożył na nie karę pieniężną za naruszenie rozporządzenia 261/2004/WE, ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w razie odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów.
Więcej: Rzeczpospolita
Na stronie internetowej UOKiK pojawiły się cztery nowe decyzje wydane w stosunku do biur podróży. Zarzucono w nich stosowanie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów. Polegały one na stosowaniu we wzorcach umownych klauzul, które zostały już wpisane do rejestru klauzul niedozwolonych. Decyzje dotyczą przedsiębiorców z Białegostoku, Koszalina, Lublina oraz Zamościa.
dr Piotr Cybula
Opublikowano Uncategorized
Otagowane klauzule niedozwolone, PRAWO TURYSTYCZNE, UOKiK, ustawa o usługach turystycznych
German Oberlandesgericht Jena recently held that it was an illegal trade practice to automatically include a cancellation insurance to the ticket price during the online booking process. Such practice would deceive the average consumer even if he had the option to avoid the inclusion of the insurance by unclicking the related tickbox. The deceptive practice would also violate EU Regulation 1008/2008 on on common rules for the operation of air services in the Community.
OLG Jena, judment 2 U 783/10 of April 6, 2011.
Source: IFTTA
Opublikowano Uncategorized
Otagowane IFTTA, prawa pasażerów, PRAWO TURYSTYCZNE, travel law, ubezpieczenia
Zapewnienie sprawnego funkcjonowania i efektywnego finansowania działalności parków narodowych – to główne cele przyjętej 18 sierpnia przez Sejm RP ustawy o ochronie przyrody oraz ustawy o lasach. Po przekształceniu w państwowe osoby prawne, parki narodowe zyskają możliwość zatrzymania swoich przychodów i przeznaczania ich na cele ochrony przyrody.
Wejście w życie nowych przepisów o finansach publicznych spowodowało likwidację gospodarstw pomocniczych funkcjonujących dotychczas przy państwowych jednostkach budżetowych – parkach narodowych (od stycznia 2011 r.). Gospodarstwa te gromadziły pieniądze z dochodów własnych parków, gwarantując w ten sposób możliwość ich płynnego wykorzystywania na swoje działanie. Po ich likwidacji konieczne było stworzenie innego mechanizmu finansowania. Takim sposobem jest przekształcenie parków narodowych – państwowych jednostek budżetowych – w państwowe osoby prawne. Wybór takiej formy organizacyjno-prawnej pozwoli parkom narodowym dysponować swoimi przychodami i przeznaczać je na niezbędne cele.
W Polsce funkcjonują (jako państwowe jednostki budżetowe) 23 Parki Narodowe. Oprócz ich podstawowej funkcji, jaką jest ochrona przyrody, zajmują się one edukacją ekologiczną, badaniami naukowymi, a także udostępnianiem zasobów przyrodniczych.
Według znowelizowanej ustawy, państwowa osoba prawna – park narodowy po wejściu w życie ustawy będzie prowadzić samodzielną gospodarkę finansową, finansując z posiadanych środków i uzyskiwanych wpływów wydatki na działalność.
Ponadto nowe przepisy określają szczegółowy katalog przychodów parków narodowych, jako państwowych osób prawnych, ale też warunki zaciągania przez nie kredytów i pożyczek. Takimi przychodami będą m.in. dotacje budżetowe, dotacje z Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej oraz wojewódzkich funduszy ochrony środowiska i gospodarki wodnej. Przychodami mogą być także dobrowolne wpłaty, zapisy, darowizny, świadczenia rzeczowe, wpływy pochodzące z fundacji oraz wpływy z przedsięwzięć organizowanych na rzecz ochrony przyrody, jak również środki pochodzące z budżetu Unii Europejskiej oraz środki pochodzące ze źródeł zagranicznych niepodlegające zwrotowi, inne niż środki Unii Europejskiej.
Opublikowano Uncategorized
Ustalanie cen sprzedaży odzieży oraz sprzętu turystycznego – to praktyka, którą stosowało Przedsiębiorstwo Produkcyjno Handlowe Konimpex-Plus w Koninie wraz ze swoimi jedenastoma partnerami handlowymi. Za udział w porozumieniu ograniczającym konkurencję Prezes UOKiK nałożyła na przedsiębiorców karę ponad 94 tys. zł
[Warszawa, 19 sierpnia 2011 r.] Zgodnie z prawem, ustalanie cen minimalnych lub cen sztywnych pomiędzy przedsiębiorcami jest zakazane i stanowi poważne naruszenie prawa konkurencji. W wyniku porozumień, ceny produktów ulegają podwyższeniu z oczywistą szkodą dla konsumenta. Dlatego każdy z podmiotów gospodarczych powinien podejmować swoje decyzje cenowe w oparciu o własny rachunek ekonomiczny. Najnowsza decyzja Prezes UOKiK pokazuje, że przedsiębiorcy często nie przestrzegają tego obowiązku. Urząd zakwestionował praktyki PPH Konimpex-Plus – dystrybutora i sprzedawcy kilkunastu marek odzieży, obuwia, sprzętu sportowego, turystycznego i wspinaczkowego (m.in. Feel Free Regatta, Dare2Be, Chiruca, Lizard, Prymus) oraz partnerów handlowych spółki.
Niedozwolona praktyka polegała na ustaleniu między przedsiębiorcami cen sprzedaży wybranych produktów w wysokości nie niższej niż określone przez Konimpex-Plus. Na skutek zakwestionowanej praktyki dystrybutorzy spółki zostali pozbawieni możliwości swobodnego kształtowania cen odsprzedaży jej produktów i oferowania towarów po cenach korzystniejszych niż narzucone w cennikach. Skutki takich działań odczuwali też konsumenci, nabywający produkty po cenach ustalonych pomiędzy stronami tego porozumienia, które mogły kształtować się na wyższym poziomie, niż gdyby sprzedawcy swobodnie ustalali ich wartość.
Spółki zaprzestały stosowania kwestionowanej praktyki. Prezes UOKiK nałożyła na nie łączną karę w wysokości 94 757 zł. Niedozwoloną praktykę stosowali przedsiębiorcy:
Decyzja nie jest ostateczna. PPH Konimpex-Plus, Skalnik oraz Digitronik odwołały się od decyzji do Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Urząd przypomina, że wszyscy przedsiębiorcy, którzy nie wiedzą, czy ich działanie nie ogranicza konkurencji lub chcą skorzystać z programu łagodzenia kar, mogą zadzwonić pod numer 22 55 60 555. Odpowiedzi na wszystkie pytania, nawet anonimowe, udzielają prawnicy UOKiK.
Źródło: informacja UOKiK
Turystyka jest jedną z form działalności gospodarczej o najbardziej znaczącym potencjale w tworzeniu wzrostu i zatrudnienia w UE. Zgodnie z zawężoną definicją turystyka generuje około 4 % PKB UE (6% PKB Polski), 8 mln miejsc pracy (4% siły roboczej). Jednak jej interdyscyplinarny charakter i pośredni udział w PKB jest znacznie wyższy – turystyka generuje około 11 % PKB UE i zapewnia około 12 % wszystkich miejsc pracy. Sektor ten przyczynia się znacząco do osiągnięcia celu strategii lizbońskiej, jakim jest stworzenie większej liczby lepszych miejsc pracy.
Gospodarka turystyczna musi elastycznie reagować na nowe wyzwania, które stawia przed nią rynek światowy, od którego w dużej mierze zależy. Wydarzenia ostatnich lat (spowolnienie ekonomiczne, występowanie żywiołów w przyrodzie, wydarzenia w Afryce Północnej) zaburzyły sytuację gospodarki turystycznej. Pojawiły się nowe zagrożenia dla istnienia wielu małych i średnich przedsiębiorstw działających w sektorze turystyki. Należy przypuszczać, że w przyszłości będą mieć miejsce również wydarzenia, które wywrą istotny wpływ na turystykę i na konkurencyjność europejskich przedsiębiorstw turystycznych.
Dostrzeganie takich wydarzeń oraz znalezienie sposobów przeciwdziałania ich negatywnym skutkom jest ważnym zadaniem zarówno dla Unii Europejskiej, jak i dla polskiej Prezydencji.Turystyka w Unii Europejskiej nie jest objęta wspólną polityką jednak Traktat z Lizbony rozszerza kompetencje Unii w tym zakresie. Unia uzupełnia działania Państw Członkowskich w sektorze turystycznym, w szczególności przez wspieranie konkurencyjności przedsiębiorstw, zachęca do tworzenia korzystnego środowiska dla rozwoju przedsiębiorstw w tym sektorze oraz wspiera współpracę między Państwami Członkowskimi, głównie przez wymianę dobrych praktyk na rzecz wzmocnienia tego sektora.
W Komunikacie KE Europa 2020 Strategia na rzecz inteligentnego i zrównoważonego rozwoju sprzyjającego włączeniu społecznemu podkreśla się potrzebę wzmocnienia konkurencyjności europejskiej turystyki. Wychodząc naprzeciw tej potrzebie Komisja przyjęła Komunikat COM(2010) 352 Europa – najpopularniejszy kierunek turystyczny na świecie – nowe ramy polityczne dla europejskiego sektora turystycznego. Celem komunikatu jest utrzymanie przez Europę pozycji najpopularniejszego kierunku turystycznego na świecie.
Komisja zaproponowała 21 działań, które skupiać się będą wokół czterech filarów:
Polska Prezydencja zorganizuje dwa spotkania w obszarze turystyki w Krakowie:
1. Europejskie Forum Turystyczne w terminie 5-7 października
2. Nieformalne Spotkanie Ministrów ds. Turystyki Unii Europejskiej w terminie j. w.
Polska popiera kierunek działań zawartych w Komunikacie na lata 2011-2013. Polska Prezydencja poświęci uwagę realizacji działań w nim zawartych, a szczególnie w ramach pierwszego filaru: stymulowanie konkurencyjności sektora turystycznego w Europie. Temat ten będzie przedmiotem Europejskiego Forum Turystyki, którego dyskusja koncentrować się będzie w ramach dwóch paneli:
– BAZY WIEDZY SPOŁECZNO-EKONOMICZNEJ DLA SEKTORA TURYSTYKI
ważnym jest stworzenia wirtualnej platformy internetowej – „obserwatorium” na poziomie europejskim, będącego prostym dostępnym narzędziem dla wszystkich zainteresowanych podmiotów z sektora turystyki,
– TECHNOLOGII INFORMATYCZNYCH I KOMUNIKACYJNYCH W TURYSTYCE
w celu ułatwienia dostosowania sektora turystyki i działających w nim firm do zmian ważne jest dokonanie oceny możliwości łatwiejszego i szerszego dostępu MŚP do technologii informatycznych i komunikacyjnych (np. dostęp do internetowego rynku ofert turystycznych), wsparcie inicjatyw (takich jak projekty pilotażowe i/lub badania) mających na celu likwidację istniejących luk pomiędzy obecnymi rozwiązaniami w dziedzinie technologii informatycznych i komunikacyjnych a oczekiwaniami branży turystycznej w tym zakresie.
Informacje dotyczące Europejskiego Forum Turystyki znajdują się na stronie: www.etf2011.gov.pl
Źródło: informacja MSiT
Stowarzyszenia i związki zawodowe mają, zgodnie z prawem antymonopolowym, status przedsiębiorcy. Oznacza to, że ciąży na nich obowiązek przestrzegania reguł konkurencji. Jak wynika z praktyki europejskich organów antymonopolowych dochodzi na tym polu do istotnych naruszeń. W szczególności, gdy przedsiębiorcy wspólnie ustalają ceny sztywne lub minimalne za oferowane usługi lub produkty. Takie praktyki są groźne dla konkurencji. W wolnorynkowej gospodarce ceny są bowiem wynikiem gry popytu i podaży, a każde działanie sprzeczne z tą zasadą odbija się negatywnie na rynku i jego uczestnikach.
UOKiK od lat przygląda się działalności organizacji zrzeszających przedsiębiorców, czego wynikiem są kary nałożone m.in. na izby architektów i notariuszy, za naruszenie reguł konkurencji. W ostatnim czasie wykryliśmy nielegalne porozumienie w branży turystycznej, polegające na ustalaniu sugerowanych minimalnych cen za usługi przewodników. Centrum Przewodnictwa Tatrzańskiego, opracowując i rozpowszechniając wśród stowarzyszeń członkowskich cennik usług, złamało zakaz określony w prawie antymonopolowym. W efekcie bowiem wszyscy przewodnicy — będący konkurentami — stosowali jednolite stawki za świadczone usługi. Skutki zmowy były odczuwalne dla konsumentów, którzy nie mieli możliwości negocjowania cen poniżej ustalonych przez uczestników porozumienia.
Łamanie prawa przez organizacje zrzeszające przedsiębiorców to problem znany w całej UE. Przykładowo, w ostatnich latach norweski organ ukarał za nielegalną praktykę stowarzyszenie zrzeszające wypożyczalnie autobusów. Przedsiębiorcy wspólnie uzgodnili system podwyżek sygnalizowany w branżowym magazynie. Określili ponadto model kalkulacji cen m.in. za kilometr przejazdu. Cypryjski organ ukarał za zmowę cenową stowarzyszenie dentystów, łotewski — certyfikowanych audytorów, a fiński — organizację zrzeszającą fryzjerów.
Porozumienia cenowe, z uwagi na swój antykonkurencyjny skutek, są bezwzględnie zakazane. W skrajnym przypadku wieloletnia praktyka przedsiębiorców, również zrzeszonych w organizacji, może bowiem całkowicie zniszczyć rynek.
Za udział w nielegalnym porozumieniu grozi surowa kara — sięgająca 10 proc. przychodu przedsiębiorcy. W niektórych przypadkach można jednak jej uniknąć dobrowolnie zobowiązując się do zmiany praktyki. W określonych okolicznościach prawo dopuszcza również łagodniejsze potraktowanie skruszonych przedsiębiorców, w ramach programu leniency.
Źródło: informacja UOKiK (podkr. P.C.) – strona internetowa UOKiK
Zgodnie z rozporządzeniem w sprawie przewodników turystycznych i pilotów wycieczek organizator turystyki powierzający na podstawie art. 30 ust. 1 ustawy o usługach turystycznych wykonanie usługi przewodnikowi turystycznemu jest obowiązany w obsłudze
grupy turystów do zapewnienia udziału przewodnika miejskiego — dla następujących miast: 1) Gdańsk, Gdynia, Sopot (łącznie); 2) Katowice oraz inne miasta konurbacji górnośląskiej: Będzin, Bytom, Chorzów, Czeladź, Dąbrowa Górnicza, Gliwice, Mikołów, Mysłowice, Piekary Śląskie, Radzionków, Ruda Śląska, Siemianowice Śląskie, Sosnowiec, Świętochłowice, Tarnowskie Góry, Tychy, Wojkowice, Zabrze (łącznie); 3) Kraków; 4) Lublin; 5) Łódź; 6) Poznań; 7) Szczecin; 8) Toruń; 9) Warszawa; 10) Wrocław – jeżeli program imprezy obejmuje zwiedzanie miasta lub wybranych obiektów na jego obszarze, w muzeach i obiektach zabytkowych, w których nie oprowadza uprawniony pracownik etatowy (§15 i 17).
W artykule opublikowanym w Rzeczpospolitej z 12 sierpnia 2011 r. (Przewodnik miejski zbyt uprzywilejowany) dwóch konstytucjonalistów uznało ten wymóg za budzący poważne wątpliwości konstytucyjne. W ocenie dr. Ryszarda Piotrowskiego (Uniwersytet Warszawski):
To zbyt daleko idąca ingerencja. Przewodnicy miejscy powinni mieć zapewnione źródło dochodu, ale nie kosztem swobody świadczenia usług.
Jeszcze krytyczniej ocenił go prof. Marek Chmaj (Uniwersytet Warmińsko-Mazurski), który uznał go wyraźnie za sprzeczny z Konstytucją RP:
Takie sprawy powinien regulować rynek. Nikt nie będzie przecież korzystał z usług biura podróży, które zatrudnia niekompetentnych przewodników. Wymóg, że biuro podróży musi wynająć przewodnika miejskiego, jest sprzeczny z konstytucją.
Wątpliwości co do generalnej dopuszczalności licencjonowania przewodników zostały podniesione również w USA. Po wprowadzeniu takich licencji w Filadelfii grupa dotychczasowych przewodników podjęła akcję mającą na celu doprowadzenie do uznania tych przepisów za sprzeczne z zasadą swobody wypowiedzi.
W literaturze polskiej spotkać można również wypowiedzi z których wynika, że wprowadzanie takich wymagań nie budzi wątpliwości z punktu widzenia zgodności z Konstytucją RP.
Inną sprawą jest ocena polskich przepisów regulujących przewodnictwo turystyczne z punktu widzenia zgodności z przepisami Unii Europejskiej. Wspominam o tym w wypowiedziach zamieszczonych we wspomnianym artykule.
dr Piotr Cybula
Opublikowano Uncategorized
Otagowane PRAWO TURYSTYCZNE, przewodnicy turystyczni, ustawa o usługach turystycznych
