Tag Archives: podatki

Podatek od napiwków – interpretacja Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 21.06.2019 r.

21 czerwca 2019 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydał poniższą interpretację w sprawie podatków od napiwków:

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 2 kwietnia 2019 r. (data wpływu 9 kwietnia 2019 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej m.in. podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązków płatnika – jest nieprawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 9 kwietnia 2019 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej m.in. podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązków płatnika.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawca (dalej również jako „Spółka”) prowadzi na terytorium Polski działalność w zakresie usług restauracyjnych w wynajmowanym lokalu użytkowym. Spółka jest czynnym podatnikiem VAT.

Spółka świadczy swoje usługi zarówno dla klientów indywidualnych (osób fizycznych) jak i firm (osób prawnych), krajowych i zagranicznych (dalej „Klient”).

Cała sprzedaż Spółki ewidencjonowana jest na urządzeniach fiskalnych, niezależnie od tego czy jest to sprzedaż na rzecz osób fizycznych czy prawnych, dlatego każda wykonana usługa czy sprzedany towar potwierdzona jest paragonem fiskalnym.

Usługi oferowane Klientom rozliczane są w oparciu o ogólnodostępny cennik (menu) lub z umów (imprezy zorganizowane) z Klientem, w oparciu o te umowy. Kwoty te zawierają w sobie podatek VAT naliczony zgodnie z obowiązującymi w danym czasie przepisami. Częstą praktyką w punktach gastronomicznych Spółki jest przyznawanie przez Klientów napiwków obsługującym ich pracownikom. W przypadku Klientów Spółki kwoty te mają charakter dobrowolny, a ich przyznanie i ew. ich kwot zależą tylko i wyłącznie od uznania Klienta, jego oceny i dobrej woli. Zwyczajowo jest to 10% od kwoty świadczenia, natomiast to Klient ostatecznie decyduje, czy zamierza przyznać dobrowolny napiwek w wysokości.

Na karcie menu może znaleźć informacja, że Klient ma prawo przyznać napiwek w dowolnej kwocie. Zwyczajowo przyjęte jest, że jest to 10%. Klient może zatem przyznać dobrowolny napiwek w wysokości:

  1. zwyczajowo przyjętej 10%;
  2. wyższej niż zwyczajowo przyjęte 10%;
  3. niższej niż zwyczajowo przyjęte 10%;
  4. w ogóle nie przyznawać napiwku.

Przyznanie takiej uznaniowej kwoty będącej formą wyrazu satysfakcji z obsługi ma miejsce w różnej formie (sytuacje):

  1. Uiszczenie dobrowolnego napiwku w zwyczajowo przyjętej wysokości 10% i na prośbę Klienta doliczonej do rachunku i opisanej jako dobrowolny napiwek.
  2. Pozostawienie reszty lub innej kwoty gotówki po rozliczeniu rachunku gościa jeśli Klient zdecyduje o wyższej lub niższej wysokości dobrowolnego napiwku.
  3. Na prośbę Klienta przy dokonywaniu płatności za rachunek, Klient mówi ile chce przyznać napiwku, a kasjer (Kelner) dolicza kwotę poprzez jej doliczenie przy płatności terminalem (kwota z rachunku plus kwota napiwku)

Stosowane przez Spółkę systemy sprzedażowe pozwalają określić i jednoznacznie przypisać kwoty poszczególnych przydzielonych napiwków konkretnym pracownikom, dlatego możliwe jest generowanie okresowych raportów, na podstawie których Spółka rozlicza się z pracownikami z napiwków.

Ad. 1)

W sytuacji nr 1 na żądanie Klienta Spółka zamierza dla celów podatku VAT wykazywać napiwki na paragonie ze stawką 0% z przypisaną literą (prawdopodobnie) E. Stosowny zapis znajduje się w księdze serwisowej kas fiskalnych, co ewidencjonowane jest pod tą pozycją – ze względu na ograniczenia kas fiskalnych nie ma możliwości ewidencjonowania napiwków ze stawką n/p (nie podlega). Spółka nie będzie pobierać na swoją rzecz żadnych kwot z napiwków. Na koniec dnia przekaże napiwki Kelnerowi. Na Spółce nie będą ciążyć obowiązki płatnika związane z pobraniem podatku i przekazaniem go do US. Nadmienić należy, że środki pieniężne w postaci napiwku były przyznane dobrowolnie Kelnerowi, a nie Spółce i na żądanie Klienta został ten napiwek uwzględniony na paragonie. Sytuacja jest tożsama jakby Klient pozostawił napiwek Kelnerowi bez żądania ewidencjonowania na paragonie. Spółka jest jedynie przekaźnikiem środków pieniężnych. W konsekwencji nie są to środki pieniężne stanowiące przychód Spółki.

Ad. 2)

Spółka nie wykazuje napiwku na paragonie gdyż nawet nie wie czy Klient chce pozostawić napiwek czy nie. Klient wcześniej nie informował o chęci pozostawienia napiwku. Napiwek w gotówce (o ile występuje) pozostaje u Kelnera obsługującego. Kelner nie wykazuje napiwku Spółce (pracodawcy). Spółka nie wie czy Kelner w ciągu dnia otrzymał jakikolwiek napiwek, a jak go otrzymał to nie wie w jakiej wysokości. Kwoty napiwków nie są w żaden sposób rozliczane przez Spółkę.

Ad. 3)

Spółka zamierza oddawać kelnerowi różnicę pomiędzy wysokością kwot wynikających z paragonów wystawionych i opłaconych kartą, a wysokością środków pieniężnych pobranych przez terminal od Klienta. Różnica ta stanowić będzie napiwek Kelnera. Z uwagi na możliwość dokonywania płatności kartą jest to tożsame rozliczenie co gotówkowe, aczkolwiek z uwagi na to że środki są przekazywane na rachunek Spółki, nie ma innej możliwości ich przekazania Kelnerowi jak po weryfikacji i zestawieniu ww. danych. Zdaniem Spółki kwoty napiwków przekazywanych pracowników nie powinny być rozliczane przez Spółkę, gdyż Spółka jest tylko przekaźnikiem środków pieniężnych przekazanych przez Klienta Kelnerowi.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych.

Czy przekazywanie środków pieniężnych w postaci otrzymanych od Klientów dobrowolnych napiwków Kelnerom (opis sytuacji nr 1 i 3) powoduje po Stronie Spółki powstanie obowiązków Płatnika w świetle ustawy o PIT?

Zdaniem Wnioskodawcy, otrzymane napiwki przez Kelnera (pracownika) fizycznie bez ich ewidencjonowania, te które na żądanie Klienta zostały doliczone do paragonu, oraz te które nie zostały zaewidencjonowane na kasie, a zapłacone kartą nie rodzą po stronie Spółki obowiązków Płatnika, a tym samym zobowiązanym do zapłaty podatku jest Kelner.

Wynika to z tego, że napiwek nie jest wynagrodzeniem należnym Wnioskodawcy od gościa z tytułu świadczenia usługi gastronomicznej, gdyż wartość świadczenia określają cenniki, a strona wykonująca świadczenie może oczekiwać tylko takiej zapłaty jaka wynika z obowiązujących cen. Pozostawienie napiwku jest sprawą całkowicie dobrowolną, a Stronie nie służy jakiekolwiek roszczenie o jego zapłatę, trudno zatem uznać, że świadczenie w postaci napiwku jest należne Wnioskodawcy. Wnioskodawca podkreśla, iż jedynie przekazuje przedmiotowe kwoty pracownikom bezpośrednio świadczącym obsługę których profesjonalizm postanowili docenić goście pozostawiając napiwek.

W tym miejscu dodać należy, że Wnioskodawca nie dokonuje podziału napiwków, wypłacać je będzie według zestawienia, z którego wynika, który z pracowników, ile i w jakiej wysokości otrzymał napiwki.

Zatem w ocenie Wnioskodawcy nie budzi wątpliwości, że każdy z pracowników otrzymuje zarobione przez siebie kwoty napiwków, a w systemie podziału nie ma żadnej uznaniowości, która to przesłanka uzasadniałaby pobór podatku przez Wnioskodawcę i odprowadzenie podatku do urzędu skarbowego.

Z uwagi na powyższe, Wnioskodawca nie jest zobowiązany do wykonywania obowiązków płatnika. Ponadto tak otrzymane kwoty Kelner powinien sam rozliczyć z podatku jako przychód z innych źródeł dokonując rozliczenia w PIT-37.

Mając na uwadze powyższe, Wnioskodawca zwraca się z prośbą o potwierdzenie, że przedstawione przez Spółkę stanowisko i rozumienie treści przepisów prawa podatkowego jest prawidłowe.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2018 r. poz. 1509 z późn. zm.), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

W art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ustawodawca wymienił źródła przychodów, w pkt 1 wskazując stosunek pracy.

Stosownie do art. 12 ust. 1 tej ustawy za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Treść powyższego przepisu wskazuje, że do przychodów pracownika zaliczyć należy praktycznie wszystkie otrzymane przez niego świadczenia, które mógł on otrzymać jako pracownik. Są nimi bowiem nie tylko wynagrodzenia, czyli świadczenia wprost wynikające z zawartej umowy o pracę, ale również wszystkie inne przychody, niezależnie od podstawy ich wypłaty, jeżeli w jakikolwiek sposób wiążą się z faktem wykonywania pracy.

Natomiast w myśl art. 20 ust. 1 ww. ustawy za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17.

Napiwki otrzymane przez pracowników zawsze stanowią przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Mogą jednak stanowić przychód ze stosunku pracy (art. 12 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych), bądź przychód z tzw. innych źródeł (art. 20 ust. 1 tej ustawy). O zakwalifikowaniu napiwków do jednego z wyżej wymienionych źródeł decyduje sposób ich otrzymania.

Ponadto wskazać należy, że w myśl art. 31 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, zwane dalej „zakładami pracy”, są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej lub spółdzielczego stosunku pracy, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego wypłacane przez zakłady pracy, a w spółdzielniach pracy – wypłaty z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej.

Wątpliwości Spółki w opisanych we wniosku okolicznościach budzi fakt powstania obowiązków płatnika w sytuacji gdy:

  • Spółka zamierza dla celów podatku VAT wykazywać napiwki na paragonie (na żądanie Klienta) ze stawką 0%, a na koniec dnia przekazywać napiwki Kelnerowi, a także
  • Spółka zamierza oddawać kelnerowi różnicę pomiędzy wysokością kwot wynikających z paragonów wystawionych i opłaconych kartą, a wysokością środków pieniężnych pobranych przez terminal od Klienta; różnica ta stanowić będzie napiwek Kelnera.

Podkreślenia wymaga, że określenie prawidłowego źródła przychodów na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych związanego z otrzymanym przez pracownika napiwkiem uzależnione zostało od formy otrzymania napiwku, tj. czy otrzymanie napiwku odbywa się za pośrednictwem, czy bez pośrednictwa pracodawcy. W praktyce napiwki mogą być bowiem bezpośrednio otrzymywane przez pracowników od klientów lub też są gromadzone przez pracodawcę, a następnie dzielone pracownikom według określonych reguł.

Biorąc zatem pod uwagę okoliczności przedmiotowej sprawy wskazać należy, że sposób rozliczania napiwków przez Spółkę poprzez:

  • doliczanie ich do ogólnego rachunku płaconego przez Klienta i wykazywanie jako osobnej pozycji na paragonie ze stawką 0% VAT, a następnie wypłacanie kelnerom tych kwot na koniec każdego dnia oraz
  • oddawanie kelnerom różnicy pomiędzy wysokością kwot wynikających z paragonów wystawionych i opłaconych kartą, a wysokością środków pieniężnych pobranych przez terminal od Klienta należy powiązać z etapem wykonywania stosunku pracy. Taki sposób przekazywania napiwków za pośrednictwem pracodawcy świadczy bowiem o ich ujęciu nie tyle do wynagrodzenia, ale do realizowanych warunków płacy wynikających ze stosunku pracy.

Wobec powyższego należy stwierdzić, że środki pieniężne w postaci napiwków trafiające do Spółki jako pracodawcy, która następnie rozdysponowuje je w ustalony sposób wśród kelnerów, stanowią ich przychód ze stosunku pracy i podlegają opodatkowaniu łącznie z wynagrodzeniami za pracę, od których Spółka jako płatnik ma obowiązek pobrania zaliczek na podatek zgodnie z art. 31 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i przekazania podatnikowi imiennych informacji (PIT-11) o uzyskanych dochodach oraz o pobranych zaliczkach na podatek dochodowy od wypłaconych wynagrodzeń.

Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

  1. z zastosowaniem art. 119a;
  2. w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
  3. z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej).

Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, z późn. zm.). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Źródło: interpretacja Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 21 czerwca 2019 r., sygn. 0115-KDIT2-1.4011.143.2019.4.KK

 

Opodatkowanie usług turystyki – komunikat Ministerstwa Finansów

Ministerstwo Finansów na swojej stronie internetowej udostępniło komunikat dotyczący przepisów opodatkowania usług turystyki podatkiem od towarów i usług (VAT). W komunikacie przedstawiono także przykłady obliczania należnego podatku.

Komunikat jest dostępny na stronie internetowej Ministerstwa Finansów finanse.mf.gov.pl.

NSA: nie ma podatku od udziału w imprezie integracyjnej (Lex)

„Pracownik, który został zaproszony przez szefa na imprezę integracyjną, nie płaci podatku dochodowego od uczestnictwa w takiej imprezie – orzekł w czwartek Naczelny Sąd Administracyjny. Inaczej ten sam sąd orzekł w listopadzie 2012 r.”.

Więcej w artykule: NSA: nie ma podatku od udziału w imprezie integracyjnej.

Zmiana w ustawie o podatku od towarów i usług

W ustawie z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług zmieni się brzmienie ust. 2 w art. 119 dotyczącego opodatkowania usług turystyki – od 1 kwietnia 2013 r.:

„Przez marżę, o której mowa w ust. 1, rozumie się różnicę między kwotą, którą ma zapłacić nabywca usługi, a faktycznymi kosztami poniesionymi przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty; przez usługi dla bezpośredniej korzyści turysty rozumie się usługi stanowiące składnik świadczonej usługi turystyki, a w szczególności transport, zakwaterowanie, wyżywienie, ubezpieczenie.”

Proponowana zmiana w art. 119 ust. 2 ustawy o VAT ma na celu doprecyzowanie definicji marży poprzez zastąpienie wyrażenia „cena nabycia” wyrażeniem „faktyczne koszty poniesione przez podatnika”. Zmiana ta oznacza, iż w przypadku usług nabywanych od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty, dla których miejscem świadczenia jest miejsce siedziby usługobiorcy, podatek od takich usług rozliczany przez nabywcę tych usług jako koszt poniesiony przez podatnika z tytułu nabycia takich usług będzie uwzględniony przy obliczaniu marży.

Zmiana ta będzie lepiej odzwierciedlać przepisy dyrektywy 2006/112/WE w tym zakresie. Zgodnie bowiem z art. 308 dyrektywy 2006/112/WE przez marżę rozumie się różnicę między całkowita kwotą do zapłaty przez turystę a faktycznymi kosztami poniesionymi przez biuro podróży z tytułu dostaw towarów i usług świadczonych przez innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty.

Zmianie uległy także przepisy związane z fakturowaniem. Na stronie Ministerstwa Finansów dostępna jest broszura  „Zmiany w zakresie fakturowania”.

Źródło: informacja ze strony MSiT (komunikat z 21.01.2013 r.)

„Narciarze zapłacą więcej za jazdę” – ważne orzeczenie NSA dotyczące opodatkowania infrastruktury („Rz”)

Naczelny Sąd Administracyjny (sygnatura akt: II FSK 1589/10) wydał dziś precedensowy wyrok w sprawie opodatkowania infrastruktury dla narciarzy. Orzeczenie jest niekorzystne dla właścicieli wyciągów narciarskich i kolejek linowych. Sąd uznał bowiem, że gmina ma prawo naliczać podatek od nieruchomości, biorąc pod uwagę wartość całej infrastruktury – więcej: Narciarze zapłacą więcej za jazdę.

Stawka VAT dla usług świadczonych przez muzeum polegających na szkoleniu kandydatów na przewodnika

Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach wydał interpretację, w której przyjął, że usługi świadczone przez muzeum polegające na szkoleniu kandydatów na przewodnika objęte są 23% stawką VAT. Poniżej zamieszczam treść interpretacji:

IBPP4/443-1497/11/KG
2012.01.11
Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach

Usługi świadczone przez muzeum polegające na szkoleniu kandydatów na przewodnika objęte są 23% stawką VAT.

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z dnia 28 września 2011r. (data wpływu 11 października 2011r.), uzupełnionym pismem z dnia 27 grudnia 2011r. (data wpływu 29 grudnia 2011r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania stawką podatku VAT w wysokości 23% usług polegających na szkoleniu kandydatów na przewodnika – jest prawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 11 października 2011r. wpłynął ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania stawką podatku VAT w wysokości 23% usług polegających na szkoleniu kandydatów na przewodnika. Wniosek został uzupełniony pismem z dnia 27 grudnia 2011r. (data wpływu 29 grudnia 2011r.) będącym odpowiedzią na wezwanie tut. organu nr IBPP4/443-1497/11/KG z dnia 14 grudnia 2011.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca jest państwową instytucją kultury wpisaną do rejestru instytucji kultury prowadzonego przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Muzeum działa na podstawie oraz realizuje cele przewidziane m. in. w ustawie z dnia 21 listopada 1998r. o muzeach (Dz. U z 1997r. Nr 5, poz. 24 ze zm., zwaną dalej „ustawą o muzeach”) oraz ustawie z dnia 25 października 1591r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (Dz. U z 2001r. Nr 13, poz. 123 za zm., zwartą dalej „ustawą o działalności kulturalnej”).

Zgodnie z § 4 Statutu Muzeum (nadanego zarządzaniem … Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego …), celem Wnioskodawcy jest działalność określona w art. 1 ustawy o muzeach, a w szczególności opracowywanie i upowszechniania historii Obozu, gromadzenie, utrzymywaniu i przechowywanie zbiorów oraz konserwacja terenów i obiektów, a także udostępnianie obiektów i zbiorów oraz upamiętnianie i dokumentowanie Zagłady w Obozie.

W ramach prowadzonej działalności Wnioskodawca wykonuje czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT i jest zarejestrowany jako „podatnik VAT czynny”.

Wstęp do Muzeum jest bezpłatny do czego Muzeum jest zobowiązane na podstawie rozporządzenia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 9 maja 2008r. w sprawie wykazu państwowych muzeów martyrologicznych, do których wstęp jest bezpłatny (Dz. U z 2008r. Nr 80, poz. 550).

W ramach swojej działalności Muzeum organizuje szkolenia i egzaminy na przewodników, których zadaniem jest oprowadzanie zwiedzających po ekspozycji i terenach Muzeum oraz przekazywanie im wiedzy na temat byłego obozu. Główny Urząd Statystyczny zakwalifikował usługi następująco: szkolenie na przewodnika PKWIU 85.59.1 „Usługi w zakresie pozostałych pozaszkolnych form edukacji, gdzie indziej niesklasyfikowane”, natomiast egzaminy na przewodnika PKWIU 85.60.10.0 „Usługi wspomagające edukacje”.

W związku ze zmianą od 1 stycznia 2011r. przepisów ustawy o VAT w Muzeum powstała wątpliwość, czy świadczone przez nie usługi polegające na szkoleniu i egzaminowaniu kandydatów na przewodnika są opodatkowane 23% stawką VAT.

Muzeum nie jest jednostką objętą oświaty w rozumieniu przepisów o systemie oświaty w zakresie kształcenia.

Świadczone usługi kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego nie mieszczą się w art. 43 ust. 1 pkt 26 i pkt 29.

Szkolenia nie są prowadzone w formach i na zasadach przewidzianych w odrębnych przepisach.

Muzeum nie posiada akredytacji w rozumieniu przepisów o systemie oświaty.

Dla kandydatów na przewodników nauczanie ma na celu uzyskanie wiedzy pomocnej do przygotowania się do egzaminu na przewodnika.

Uczestnikami szkolenia są kandydaci na przewodników. Są to osoby pełnoletnie spełniające kryteria (wykształcenie, znajomość języka obcego) określone przez Dział -Centrum Edukacji o Obozie.

Szkolenia, o których mowa we wniosku dotyczą przygotowania kandydatów na przewodnika do egzaminu i nie są obowiązkowe.

Szkolenia nie są finansowane w całości lub w 70% ze środków publicznych. Szkolenia są w 100% finansowane przez uczestników.

Kompleksowa usługa szkoleniowa jest świadczona bezpośrednio przez Wnioskodawcę na rzecz uczestników szkolenia.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy świadczone przez Wnioskodawcę usługi polegające na szkoleniu i egzaminowaniu kandydatów na przewodnika są opodatkowane 23% podatkiem VAT…

Na wstępie tut. organ wyjaśnia, iż wniosek złożono w kontekście 2 usług. Niniejszą interpretację wydano w odniesieniu do usług polegających na szkoleniach kandydatów na przewodnika.

Zdaniem Wnioskodawcy, świadczone przez Wnioskodawcę usługi polegające na szkoleniu i egzaminowaniu kandydatów na przewodnika są opodatkowane 23% podatkiem VAT.
Art. 1 ustawy o muzeach (do której odwołanie jest także zawarte w statucie Muzeum) stanowi że celem Muzeum jest gromadzenie i trwała ochrona dóbr naturalnego i kulturalnego dziedzictwa ludzkości o charakterze materialnym i niematerialnym, informowanie o wartościach i treściach gromadzonych zbiorów, upowszechniania podstawowych wartości historii, nauki i kultury polskiej oraz światowej, kształtowanie wrażliwości poznawczej i estetycznej oraz umożliwianie korzystania ze zgromadzonych zbiorów.
Natomiast zgodnie z § 4 statutu Muzeum „celem Muzeum jest działalność określona w art. 1 ustawy o muzeach”, a w szczególności opracowywanie i upowszechnianie historii Obozu, gromadzenie, utrzymywanie i przechowywania zbiorów oraz konserwacja terenów i obiektów, a także udostępnianie terenów, obiektów oraz zbiorów Muzeum.
Jak zaznaczono wyżej, wstęp do Muzeum jest bezpłatny. Niemniej jednak w remach celu statutowego jakim jest udostępniania terenów, obiektów oraz zbiorów, Muzeum oferuje zwiedzającym usługę polegającą na zwiedzaniu ekspozycji i terenów Muzeum z przewodnikiem. Przewodnikiem po Muzeum może zostać wyłącznie osoba, która zdała tzw. egzamin przewodnicki z wynikiem pozytywnym. Egzamin składający się z części pisemnej i ustnej, przeprowadza wewnętrzna komisja powołana w tym celu przez dyrektora Muzeum składająca się z pracowników merytorycznych. Egzamin na przewodnika poprzedza szkolenie, w którym udział nie jest obowiązkowy. Nabór na przewodnika organizowany jest przez Muzeum w wyniku analizy zapotrzebowania na usługi przewodnickie. Muzeum nie dotyczą przepisy ustawy z 29 sierpnia 1897r. o usługach turystycznych.

Zdaniem wnioskodawcy usługi polegające na szkoleniu i egzaminowaniu kandydatów na przewodnika objęte są 23% stawką VAT i nie podlegają zwolnieniu z podatku VAT na podstawie art. 43 ust. l pkt 29, bowiem kształcenie to prowadzone jest w oparciu o wewnętrzne formy i zasady Muzeum, ponadto instytucja nie posiada stosownej akredytacji w rozumieniu przepisów o systemie oświaty.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (?).

Natomiast przez świadczenie usług – w świetle art. 8 ust. 1 ustawy – rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (?).

Zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy o VAT, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.

W myśl art. 146a pkt 1 ww. ustawy o VAT – dodanego do tej ustawy od dnia 1 stycznia 2011r. – w okresie od dnia 1 stycznia 2011r. do dnia 31 grudnia 2013r., z zastrzeżeniem art. 146f, podstawowa stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%.

Podkreślić należy, iż zarówno w treści ustawy, jak i w przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi, bądź zwolnienie od podatku.

W tym miejscu należy zauważyć, iż z dniem 1 stycznia 2011r. weszła w życie ustawa z dnia 29 października 2010r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 226, poz. 1476). Przepisy nowelizacji uchylają załącznik nr 4 do ustawy, zawierający wykaz usług zwolnionych od podatku i przenoszą uregulowania dotyczące tej tematyki do treści ustawy. Zasadnicze znaczenie ma w tym przypadku dodanie do art. 43 ustawy punktów 26-29, regulujących zwolnienia od podatku kształcenia i nauczania.

Ponadto, przy określaniu zakresu zwolnień, które dotychczas były ujęte w załączniku nr 4 do ustawy, odstąpiono od ich identyfikacji przy pomocy klasyfikacji statystycznych określając ich zakres z wykorzystaniem treści zapisów prawa unijnego i krajowego oraz orzecznictwa sądów.

W oparciu o art. 43 ust. 1 pkt 26 ustawy, zwalnia się od podatku usługi świadczone przez:

* jednostki objęte systemem oświaty w rozumieniu przepisów o systemie oświaty, w zakresie kształcenia i wychowania,

* uczelnie, jednostki naukowe Polskiej Akademii Nauk oraz jednostki badawczo-rozwojowe, w zakresie kształcenia na poziomie wyższym
– oraz dostawę towarów i świadczenie usług ściśle z tymi usługami związane.

Z art. 2 pkt 3a ustawy z dnia 7 września 1991r. o systemie oświaty (t. j. Dz. U. z 2004r. Nr 256, poz. 2572 ze zm.) wynika, że system oświaty obejmuje placówki kształcenia ustawicznego, placówki kształcenia praktycznego oraz ośrodki dokształcania i doskonalenia zawodowego, umożliwiające uzyskanie i uzupełnienie wiedzy ogólnej, umiejętności i kwalifikacji zawodowych.

Stosownie natomiast do art. 43 ust. 1 pkt 29 ustawy, zwalnia się od podatku usługi kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego, inne niż wymienione w pkt 26:

* prowadzone w formach i na zasadach przewidzianych w odrębnych przepisach, lub

* świadczone przez podmioty, które uzyskały akredytację w rozumieniu przepisów o systemie oświaty – wyłącznie w zakresie usług objętych akredytacją, lub

* finansowane w całości ze środków publicznych
– oraz dostawę towarów i świadczenie usług ściśle z tymi usługami związane.

Zgodnie z § 13 ust. 1 pkt 19 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 4 kwietnia 2011r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 73 poz. 392 ze zm.), zwalnia się od podatku usługi w zakresie kształcenia, inne niż wymienione w art. 43 ust. 1 pkt 26 ustawy, świadczone przez uczelnie, jednostki naukowe Polskiej Akademii Nauk oraz instytuty badawcze oraz świadczenie usług i dostawę towarów ściśle z tymi usługami związane.

W myśl natomiast § 13 ust. 1 pkt 20 rozporządzenia, zwalnia się od podatku usługi kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego, finansowane w co najmniej 70% ze środków publicznych oraz świadczenie usług i dostawę towarów ściśle z tymi usługami związane.

W tym miejscu wskazać należy, iż w dniu 1 lipca 2006r. weszły w życie przepisy rozporządzenia Rady (WE) nr 1777/2005 z dnia 17 października 2005r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 77/388/EWG w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 288, s. 1). Rozporządzenie Rady nr 1777/2005 wiąże wszystkie państwa członkowskie i jest stosowane bezpośrednio. Oznacza to, iż przepisy tego rozporządzenia z dniem 1 lipca 2006r. stają się częścią porządku prawnego, obowiązującego na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, bez konieczności ich implementacji w drodze ustawy. Rozporządzenie Rady nr 1777/2005 przyjęte zostało w celu jednolitego stosowania przez wszystkie państwa członkowskie systemu podatku od wartości dodanej, opartego na postanowieniach Szóstej Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977r. w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich, dotyczących podatków obrotowych – Wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa opodatkowania (77/388/EWG ze zm.).

Przepis art. 14 ww. rozporządzenia nr 1777/2005 wyjaśnia, co należy rozumieć przez usługi kształcenia zawodowego i przekwalifikowania. W myśl tego przepisu usługi w zakresie kształcenia zawodowego i przekwalifikowania zapewniane na warunkach określonych w art. 13 część A ust. 1 lit. i) Dyrektywy 77/388/EWG (analogiczne zwolnienie zawiera art. 132 ust. 1 lit. i obowiązującej od dnia 1 stycznia 2007r. Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej – Dz. Urz. UE L 347, s. 1 ze zm.), obejmują nauczanie pozostające w bezpośrednim związku z branżą lub zawodem, tak samo jak nauczanie mające na celu uzyskanie lub uaktualnienie wiedzy do celów zawodowych. Czas trwania kursu w zakresie kształcenia zawodowego bądź przekwalifikowania nie ma znaczenia do tego celu.

Od dnia 1 lipca 2011r. obowiązuje natomiast rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) Nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011r., ustanawiające środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 77, s. 1). Zgodnie z art. 44 tego rozporządzenia, usługi w zakresie kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania świadczone na warunkach określonych w art. 132 ust. 1 lit. i) dyrektywy 2006/112/WE obejmują nauczanie pozostające w bezpośrednim związku z branżą lub zawodem, jak również nauczanie mające na celu uzyskanie lub uaktualnienie wiedzy do celów zawodowych. Czas trwania kursu w zakresie kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania nie ma w tym przypadku znaczenia.

Z przedstawionego we wniosku zaistniałego stanu faktycznego wynika, iż Wnioskodawca organizuje szkolenia i egzaminy na przewodników, których zadaniem jest oprowadzanie zwiedzających po ekspozycji i terenach Muzeum oraz przekazywanie im wiedzy na temat byłego obozu. Dla kandydatów na przewodników nauczanie ma na celu uzyskanie wiedzy pomocnej do przygotowania się do egzaminu na przewodnika.

Muzeum nie jest jednostką objętą oświaty w rozumieniu przepisów o systemie oświaty w zakresie kształcenia. Świadczone usługi kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego nie mieszczą się w art. 43 ust. 1 pkt 26 i pkt 29. Szkolenia nie są prowadzone w formach i na zasadach przewidzianych w odrębnych przepisach. Muzeum nie posiada akredytacji w rozumieniu przepisów o systemie oświaty. Szkolenia są w 100% finansowane przez uczestników.

Analizując przedstawione okoliczności sprawy w kontekście powołanych przepisów prawa podatkowego stwierdzić należy, że świadczone przez Wnioskodawcę usługi szkoleniowe nie korzystają ze zwolnienia określonego w art. 43 ust. 1 pkt 26 ustawy, bowiem Wnioskodawca nie jest jednostką objętą systemem oświaty w rozumieniu przepisów o systemie oświaty.

W tej sytuacji należy przeanalizować, czy spełnione są przesłanki umożliwiające skorzystanie ze zwolnienia w oparciu o art. 43 ust. 1 pkt 29 ustawy. Aby przedmiotowe usługi mogły korzystać ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 29 ustawy, muszą być uznane za usługi kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego oraz spełniać jeden z warunków określonych w lit. a – c powyższego przepisu. Powołane wyżej przepisy prawa podatkowego przewidują zwolnienie dla usług kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego prowadzonych w formach i na zasadach przewidzianych w odrębnych przepisach lub świadczonych przez podmioty, które uzyskały akredytację w rozumieniu przepisów o systemie oświaty – wyłącznie w zakresie usług objętych akredytacją lub finansowanych w całości ze środków publicznych. Zwolnieniu podlegają również usługi kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego, finansowane w co najmniej 70% ze środków publicznych, o czym stanowi § 13 ust. 1 pkt 20 rozporządzenia z dnia 4 kwietnia 2011r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług.

Biorąc pod uwagę powyższe oraz treść powołanych przepisów należy stwierdzić, że świadczone przez Wnioskodawcę usługi szkoleniowe kandydatów na przewodnika nie korzystają ze zwolnienia od podatku na podstawie ust. 1 pkt 29 powołanego artykułu, gdyż szkolenia nie są prowadzone w formach i na zasadach określonych w odrębnych przepisach, Wnioskodawca nie jest podmiotem, który uzyskał akredytację w rozumieniu przepisów o systemie oświaty dla świadczonych usług oraz szkolenia nie są finansowane ze środków publicznych.

Do usług tych nie mają też zastosowania zwolnienia od podatku ani stawki obniżone, przewidziane w innych przepisach ustawy o podatku od towarów i usług oraz przepisach wykonawczych, w związku z czym podlegają opodatkowaniu stawką podstawową, w wysokości 23%.

Mając na uwadze powyższe, stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe.

(…)

Łódzki Urząd Marszałkowski „podwyższa” opłaty za wpis do organizatorów szkoleń dla kandydatów na przewodników turystycznych i pilotów wycieczek

Zgodnie z ustawą o usługach turystycznych do prowadzenia szkoleń dla kandydatów na przewodników turystycznych i pilotów wycieczek konieczne jest uzyskanie wpisu do rejestru organizatorów takich szkoleń.

Ustawa o usługach turystycznych nie określa wysokości opłaty od takiego wpisu. W związku z tym, na mocy ogólnych przepisów ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej powinna być pobrana opłata w wysokości 17 zł.

W przypadku jednak marszałka województwa łódzkiego opłata ta pobierana jest w innej wysokości. Zgodnie z informacją dostępną na stronie internetowej tego urzędu (BIP):

1. Opłata za jednorazowe pozwolenie wynosi 82 zł.

2. Opłata za stałe pozwolenie wynosi 616 zł.

Wystąpiłem w związku z tą rozbieżnością do tego Urzędu. Jako uzasadnienie wysokości pobieranej opłaty otrzymałem następującą informację:

Opłaty pobierane sa na podstawie ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (tekst ujednolicony Dz. U. Nr 225, poz. 1635 z późn. zmianami). Część I wykazu przedmiotów opłaty skarbowej, stawek tej opłaty oraz zwolnienia. Przedmiot opłaty skarbowej:  pozycja 36 – 10) – opłata 616 zł za dokonanie wpisu do rejestru działalności regulowanej. Nie ma już upoważnień stałych i jednorazowych.

Stanowisko to nie jest trafne. We wskazanej pozycji 36 określone zostały opłaty za „wpis do rejestru działalności regulowanej”. Punkt 10. dotyczy
„podmiotu wykonującego działalność gospodarczą niewymienioną w niniejszym ustępie”. Rejestr organizatorów szkoleń nie jest rejestrem działalności regulowanej. Działalność polegająca na organizacji szkoleń dla kandydatów na przewodników turystycznych i pilotów wycieczek nie jest też działalnością regulowaną w rozumieniu ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Tym samym brak jest podstaw do pobierania wskazanej tu opłaty. W takich sprawach – jak wyżej wskazano – powinna być pobrana opłata w wysokości 17 zł.

dr Piotr Cybula