Tag Archives: prawo lotnicze

„Biuro podróży nie uniknie odpowiedzialności” – komentarz dla Dziennika Gazety Prawnej

W dzisiejszym Dzienniku Gazecie Prawnej ukazał się artykuł pt. „Biuro podróży nie uniknie odpowiedzialności” (s. 1 i B4). Przedstawia on wydany niedawno wyrok dotyczący odpowiedzialności organizatora turystyki za niedostarczenie bagażu na rejs statkiem podczas wycieczki, o którym w tym miejscu już wcześniej pisałem. W artykule zawarto moją wypowiedź odnoszącą się do oceny stanowiska zajmowanego przez niektórych organizatorów turystyki, którzy próbują uniknąć swojej odpowiedzialności, „przekierowując” ją na podwykonawców:

„Niestety wiele biur podróży próbuje unikać odpowiedzialności w takich sytuacjach przekierowując klientów do swych podwykonawców. W razie kłopotów z bagażem czy samym lotem – do linii lotniczych, w razie problemów w miejscu pobytu – do hotelu. Co znamienne, mam na myśli głównie największych organizatorów turystyki, a nie małe biura, które często dużo bardziej przestrzegają przepisów. Te zaś są jednoznaczne – pomijając wyjątkowe sytuacje, jak siła wyższa, to organizator turystyki odpowiada za wszystkie niedociągnięcia, również te spowodowane z winy podwykonawców (…) W razie jakichkolwiek problemów klienci często mają wybór albo wystąpić o rekompensatę do organizatora turystyki albo do podwykonawcy, np. przewoźnika lotniczego. W pierwszym przypadku ewentualnie później organizator może na zasadzie regresu domagać się odszkodowania od swych podwykonawców. Tymczasem niektórzy organizatorzy wbrew ustawie z założenia kwestionują swoją odpowiedzialność i przekierowują klientów do podwykonawców. Zdarza się, że może to być czasem korzystniejsze dla klientów, ale bardzo często dla klientów jest to dużo trudniejsze pod względem dowodowym, a ponadto w niektórych przypadkach muszą liczyć się z tym, że otrzymają niższą rekompensatę, np. z uwagi na nieuwzględnienie odpowiedzialności za tzw. zmarnowany urlop”.

Piotr Cybula  

„Ogólne publicznoprawne uwarunkowania międzynarodowej turystyki lotniczej. Część 1”

Nakładem wydawnictwa Difin ukazała się książka autorstwa Ewy Jasiuk pt. Ogólne publicznoprawne uwarunkowania międzynarodowej turystyki lotniczej. Część 1.

Więcej o publikacji można przeczytać na stronie tego wydawnictwa (tutaj).

„Prawo co do żeglugi napowietrznej dra G. Roszkowskiego – prawnicy a nowe technologie początków XX w.”

Zakład Prawa i Ochrony Dziedzictwa Kulturowego WTiR AWF Kraków serdecznie zaprasza do udziału w otwartym zebraniu na którym dr Jakub Sznajder przedstawi referat na temat „Prawo co do żeglugi napowietrznej dra G. Roszkowskiego – prawnicy a nowe technologie początków XX w.„. Spotkanie odbędzie się w czwartek 25 lutego 2021 r., w g. 17.00-18.30, w ramach programu Microsoft Teams (link poniżej).

Prawo musi stale nadążać za rozwojem technologii – niegdyś lotniczych, dziś cyfrowych – chociażby, sztucznej inteligencji. Aby tak się działo – nauce prawa potrzeba prawników-wizjonerów, ludzi o otwartych umysłach, nie bojących się krytyki, odważnych w stawianiu tez, żywo zainteresowanych rozwojem technologii i konsekwencjami tego rozwoju dla społeczeństwa.

Referat doktora Gustawa Roszkowskiego „Prawo co do żeglugi napowietrznej” – oceniany z perspektywy ponad stulecia – staje się pretekstem do rozważań na temat roli i miejsca nauki prawa i prawników w nieustannym wyścigu technologia-społeczeństwo-prawo, jest też interesującym manifestem pacyfistycznym…

Jak radziło sobie w tym wyścigu polskie środowisko prawnicze w przeszłości? Jak naukowcy nad Wisłą radzą sobie obecnie?

Po referacie zapraszamy do dyskusji.

Dr Jakub Sznajder jest adwokatem, entuzjastą lotnictwa i prawa lotniczego, współautorem m.in. „Polskiej bibliografii prawa lotniczego 1901-2012”.

Link do omawianej publikacji: tutaj.

Link do spotkania: tutaj.

Spotkanie odbędzie się w ramach w ramach Międzyuczelnianego Otwartego Seminarium Naukowo-Praktycznego Zakładu Prawa i Ochrony Dziedzictwa Kulturowego

Serdecznie zapraszamy do udziału!

Dr Piotr Cybula

Zakład Prawa i Ochrony Dziedzictwa Kulturowego

„Air and Space Law” – numer specjalny poświęcony COVID-19

Ukazał się nowy numer czasopisma „Air and Space Law”, w całości poświęcony problemowy COVID-19. Zawiera on poniższe artykuły, w całości dostępne (przez ograniczony czas) na stronie wydawcy: tutaj.

A Message from the Board of Editors: COVID-19 Special Edition of Air & Space Law(p. 1)


Evolution or Devolution: Aviation Law and Practice After COVID-19(p. 3)

Roberto Cassar

National Reflexes Following the COVID-19 Outbreak: Is Sovereignty Back in the Air?(p. 17)

Pablo Mendes De Leon

Combating COVID-19: The Role of Space Law and Technology(p. 39)

Tanja Masson-Zwaan

State Aid and Air Transport in the Shadow of COVID-19(p. 61)

Steven Truxal

Slots: Use It or Lose It(p. 83)

P.P.C. Peter Haanappel

COVID-19 Pandemic and the Measures Taken by the European Union Aviation Safety Agency(p. 95)

Rita Sousa Uva, Mikolaj Ratajczyk

Space Data in the Fight against Pandemics: Privacy Concerns and Sharing of Benefits from the Use of Space Technology for Decision-Making(p. 108)

Dimitra Stefoudi

EU Regulation No 261/2004 on Air Passenger Rights: The Impact of the COVID-19 on Flight Cancellation and the Concept of Extraordinary Circumstances(p. 123)

Cyril-Igor Grigorieff, Chrystel Erotokritou

The Potential for Exposure of Air Carriers to Passenger Liability in Respect of COVID-19(p. 143)

Andrea Trimarchi, Robert Lawson Qc, Andrew Harakas

COVID-19 and International Aircraft Financing Law(p. 155)

Donal Hanley

COVID-19 and Its Impact on Space Activities: Force Majeure and Further Legal Implications(p. 173)

Lesley Jane Smith, Lukas C. Jung

National Aviation Law Responses to COVID-19(p. 195)

Benjamyn I. Scott (ed.)

Lista nadużyć przewoźników lotniczych podczas procedury dochodzenia roszczeń (ECK)

Europejskie Centrum Konsumenckie opracowało listę nadużyć przewoźników lotniczych podczas procedury dochodzenia roszczeń. Została ona opracowana na podstawie skarg wpływających do ECK Polska. Do nagannych praktyk ECK zaliczyło następujące sytuacje:

  • Przewoźnik do rozpatrzenia reklamacji żąda wydania oryginałów dokumentów (PIR, paragonów, faktury).
  • Przewoźnik ogranicza możliwości składania reklamacji np. przyjmuje je wyłącznie pocztą tradycyjną.
  • Przewoźnik do uznania reklamacji wymaga stwierdzenia uszkodzenia bagażu przez niezależnego eksperta – osobę trzecią. Linia lotnicza bierze odpowiedzialność za szkodę dopiero, gdy osoba ta zaświadczy o nieprzydatność walizki do dalszego użytkowania.
  • Reklamacje dotyczące bagażu są przyjmowane wyłącznie bezpośrednio po przylocie do portu lotniczego.
  • Przewoźnik, który zgubił lub zniszczył bagaż ogranicza się do zakupu nowej walizki/jej wymiany (za pośrednictwem zewnętrznej firmy), a nie zgadza się na wypłatę odszkodowania.
  • Przewoźnik często nie wypłaca odszkodowania za opóźniony lub zniszczony bagaż  w sytuacji, gdy konsument ląduje w miejscu swojego zamieszkania albo wypłaca 50% poniesionych kosztów, ewentualnie 100% za kosmetyki i bieliznę a 50% za pozostałe ubrania.
  • Linie lotnicze wyłączają swoją odpowiedzialność za błędy w procesie rezerwacji, wynikające z awarii strony internetowej lub systemu rezerwacyjnego.
  • Przewoźnik realizuje obowiązek „opieki” podczas odwołanego, opóźnionego lotu poprzez wydanie vouchera na symboliczną kwotę i odmawia zwrotu kosztów poniesionych ponad przyznany limit.
  • Z powodu niewystarczającej ilości miejsca na pokładzie załoga wymaga, aby przed wejściem na pokład oddać bagaż podręczny pracownikom. Przewoźnik nie bierze wówczas odpowiedzialności za umieszczone w nim cenne przedmioty.
  • W przypadku, gdy pasażer organizuje samodzielnie hotel (w wyniku opóźnienia/ odwołania lotu), zdarza się, że przewoźnik odmawia pokrycia całej poniesionej kwoty, powołując się na swoje wewnętrzne regulacje (np. maksymalnie 3-gwiazdkowy hotel, w określonej odległości od lotniska).

„Unia Europejska wobec wyzwań Prawa Lotniczego” (konferencja, 15.04.2019 r.)

Laboratorium Lotnictwa Cywilnego, Centrum Studiów Antymonopolowych i Regulacyjnych (CARS) oraz Akademia Leona Koźmińskiego zapraszają na Konferencję Unia Europejska wobec wyzwań Prawa Lotniczego, która odbędzie się 15.04.2019.

Podczas konferencji poruszone zostaną m.in. zagadnienia związane z:

  • funkcjonowaniem portów lotniczych, żeglugi powietrznej oraz zarządzania bezpieczeństwem,
  • bezpieczeństwa operacji wykonywanych maszynami bezzałogowymi,
  • prawami pasażerów.

Więcej informacji: program.

„Overbooking – aspekty prawne”

W czasopiśmie Problemy Współczesnego Prawa Międzynarodowego Europejskiego i Porównawczego” (2018, vol. XVI) ukazał się artykuł autorstwa Kamila Boczka pt. Overbookingaspekty prawne.

Artykuł dostępny jest na stronie internetowej czasopisma: PWMP.

„Prawo lotnicze i kosmiczne: wyzwania i zagrożenia” – sympozjum (Katowice, 17 stycznia 2019 r.)

17 stycznia 2019 r. działające na WPiA UŚ Koło Naukowe Prawa Lotniczego i Kosmicznego ,,Kosmolot” zaprasza na Ogólnopolskie Sympozjum Naukowe pt. Prawo lotnicze i kosmiczne: wyzwania i zagrożenia. Sympozjum rozpocznie się o g. 12 w auli nr 3 (budynek Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Śląskiego).

Więcej informacji i program: tutaj.

Link wydarzenia na facebooku: https://www.facebook.com/events/371835540235948

RP: „Biura podróży pobierają od klientów składki na Turystyczny Fundusz Gwarancyjny za loty czarterowe”

W „Rzeczpospolitej” opublikowany został artykuł pt. „Biura podróży pobierają od klientów składki na Turystyczny Fundusz Gwarancyjny za loty czarterowe„. Poruszony w nim został problem na który już jakiś czas temu zwróciłem uwagę na profilu prawo turystyczne na facebooku, a kilka dni temu również i w tym miejscu – sprzedaży pojedynczych przelotów od których organizatorzy turystyki pobierają składki na Turystyczny Fundusz Gwarancyjny (Po co te składki na TFG od umów o pojedyncze usługi przewozu lotniczego?).

Tak jak wcześniej wspomniałem, jeżeli mamy do czynienia z usługą, która nie stanowi imprezy turystycznej (np. pojedynczy przelot), to w takim przypadku przedsiębiorca nie powinien pobierać składki na Turystyczny Fundusz Gwarancyjny. Obowiązujące przepisy nakładają obowiązek pobrania takiej składki wyłącznie w przypadku imprez turystycznych (pomijając działalność pośrednika turystycznego, z którym w tego rodzaju sytuacjach nie mamy do czynienia). W konsekwencji tylko też w przypadku imprez turystycznych klienci mają zapewnioną ochronę na wypadek niewypłacalności organizatora turystyki. W konsekwencji w powyższych przypadkach klienci płacą za coś z czego i tak nigdy nie mogą skorzystać.

C.d.n.

 

 

Po co te składki na TFG od umów o pojedyncze usługi przewozu lotniczego?

Jednym z pytań, z którymi najczęściej spotykam się w praktyce ze strony przedsiębiorców jest pytanie typu: „czy ja muszę mieć zabezpieczenie finansowe i odprowadzać składki”? Wynika to z naturalnej skłonności przedsiębiorców do ograniczania kosztów prowadzonej działalności.

Na rynku usług turystycznych od jakiegoś czasu dostrzegalna jest praktyka idąca w drugim kierunku. W przypadku pewnych produktów pobierane są składki na Turystyczny Fundusz Gwarancyjny, mimo że – moim zdaniem – takiego obowiązku organizatorzy turystyki nie mają. W efekcie klient płaci za coś za co nie powinien płacić, a dodatkowo nie ma z tego tytułu wbrew temu co zapewnia przedsiębiorca ochrony na wypadek jego niewypłacalności.

Powyższa praktyka to oferowanie przez przedsiębiorców, którzy są jednocześnie organizatorami turystyki, biletów lotniczych we własnym imieniu, w sytuacji, kiedy nie tworzą one imprezy turystycznej w rozumieniu ustawy o usługach turystycznych. Oczywiście nie ma żadnych wątpliwości, jeśli klient oprócz usługi przelotu nabywa inne usługi, które łącznie tworzą imprezę turystyczną – w takim zakresie organizator turystyki powinien posiadać odpowiednie zabezpieczenie finansowe na wypadek swojej niewypłacalności i odprowadzić wymaganą składkę na Turystyczny Fundusz Gwarancyjny. Inaczej jednak przedstawia się sytuacja gdy taki przedsiębiorca oferuje usługi we własnym imieniu, które nie są imprezami turystycznymi.

Jeśli chodzi o pierwszy filar ochrony, to z ustawy o usługach turystycznych wyraźnie wynika, że wymagana w tym zakresie umowa powinna zapewniać „pokrycie kosztów powrotu z imprezy turystycznej” oraz „zapewnić klientom zwrot wpłat wniesionych tytułem zapłaty za imprezę turystyczną” (mówiąc w pewnym uproszeniu.  Jeśli mamy więc do czynienia z innymi produktami, klient niewypłacalnego organizatora turystyki nie jest w ten sposób chroniony.

Podobnie przedstawia się ochrona w ramach drugiego filara ochrony. Organizatorzy turystyki w związku z tym systemem mają prowadzić: „wykaz umów o świadczenie usług turystycznych polegających na organizowaniu imprez turystycznych„. Skoro pojedynczy przelot nie jest imprezą turystyczną, to w konsekwencji w tym wykazie nie powinien być uwzględniony. Z ustawy tej wynika też, że „składka na Fundusz jest naliczana w wysokości nie wyższej niż 30 zł od każdego klienta z tytułu zawartej umowy o świadczenie usług turystycznych polegających na organizowaniu imprez turystycznych”. 

W jakim więc celu organizatorzy turystyki pobierają te składki w przypadku produktów, które nie są imprezami turystycznymi, np. pojedynczych przelotów?

Pierwszy organizator turystyki do którego wystąpiłem z tym problemem w związku z umową klienta stwierdził, że na umowie informacja o pobraniu składki pojawiła się omyłkowo. Klient i tak odzyskał całość wpłaty ceny w związku z odwołaniem lotu, więc środki z tytułu składki odzyskał.

C.d.n.