Tag Archives: ustawa o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych

Prof. M. Nesterowicz podobnie krytycznie ocenia art. 50 ust. 3 u.i.t. i apeluje o jego zmianę

W połowie czerwca pisałem w tym miejscu o problemie „winy” w art. 50 ust. 3 ustawy o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych. Zgodnie z tym przepisem:

Podróżnemu nie przysługuje odszkodowanie lub zadośćuczynienie za niezgodność w przypadku, gdy organizator turystyki udowodni, że:

1)  winę za niezgodność ponosi podróżny;

2)  winę za niezgodność ponosi osoba trzecia, niezwiązana z wykonywaniem usług turystycznych objętych umową o udział w imprezie turystycznej, a niezgodności nie dało się przewidzieć lub uniknąć;

3)  niezgodność została spowodowana nieuniknionymi i nadzwyczajnymi okolicznościami.

Przepis ten ma stanowić implementację art. 14 ust. 3 dyrektywy 2015/2302. Zgodnie z tym przepisem:

Podróżny nie jest uprawniony do rekompensaty za szkody, jeżeli organizator udowodni, że niezgodność:

a) może zostać przypisana podróżnemu

b) może zostać przypisana osobie trzeciej, niezwiązanej z wykonywaniem usług turystycznych objętych umową o udział w imprezie turystycznej, a niezgodność ta była nieprzewidywalna lub nieunikniona; lub

c) została spowodowana nieuniknionymi i nadzwyczajnymi okolicznościami.

We wspomnianym wpisie wskazałem w tym zakresie na niezgodność z dyrektywą – w polskiej ustawie w pkt 1 i 2 pojawia się bowiem pojęcie winy, co zawęża podstawy ograniczenia odpowiedzialności organizatora. Wskazałem też, że przepis ten jako niezgodny z dyrektywą powinien być niezwłocznie zmieniony.

Okazuje się, że w podobny sposób ocenił go prof. Mirosław Nesterowicz. W opublikowanym niedawno artykule (Dyrektywa Unii Europejskiej o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych, jej implementacja do prawa polskiego i odpowiedzialność biur podróży, Przegląd Sądowy 9/2018, s. 51) pisze:

pkt 1 i 2 mówiące o winie podróżnego i winie osoby trzeciej naruszają dyrektywę (UE) 2015/2302, gdyż dyrektywa nie mówi o winie, lecz o niezgodności, która może być przypisana podróżnemu lub osobie trzeciej, niezwiązanej z wykonywaniem usług turystycznych objętych umową (…). Interpretując ściśle dyrektywę a działanie lub zaniechanie podróżnego lub osoby trzeciej nie musi być zawinione. Błędna implementacja dyrektywy dokonana w art. 50 ust. 3 u.i.t. powinna więc zostać poprawiona.

Sądzę, że sprawą powinien zainteresować się samorząd branżowy, bo zmiana jest przede wszystkim w interesie „biur podróży”.

 

„Dyrektywa Unii Europejskiej o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych, jej implementacja do prawa polskiego i odpowiedzialność biur podróży” – artykuł prof. Mirosława Nesterowicza

W czasopiśmie „Przegląd Sądowy” (nr 9/2018) ukazał się artykuł prof. Mirosława Nesterowicza pt. Dyrektywa Unii Europejskiej o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych, jej implementacja do prawa polskiego i odpowiedzialność biur podróży.

O usługach turystycznych i ochronie danych osobowych – nowy numer czasopisma iKAR

Ukazał się właśnie nowy numer czasopisma internetowy Kwartalnik Antymonopolowy i Regulacyjny (nr 4/2018). Redaktorem naukowym numeru jest dr Dominik Wolski, znany m.in. z wielu publikacji dotyczących prawa turystycznego. Numer jest poświęcony w szczególności problematyce regulacji usług turystycznych (nowej ustawie) oraz ochrony danych osobowych. Zawiera on następujące opracowania:

od redakcjiUsługi turystyczne czy RODO – co jest ważniejsze? (od redaktora prowadzącego)

Artykuły

Podejmowanie działalności gospodarczej w obszarze usług turystycznych w świetle wolności gospodarczej Daniel Wojtczak, Podejmowanie działalności gospodarczej w obszarze usług turystycznych w świetle wolności gospodarczej

Przedsiębiorca w ustawie o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych – koncepcja przedmiotowego charakteru regulacji Dominik Borek, Przedsiębiorca w ustawie o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych – koncepcja przedmiotowego charakteru regulacji

W sprawie oceny dopuszczalności powoływania się przez organizatora turystyki na przepisy szczególne ograniczające zakres albo warunki na jakich odszkodowanie lub zadośćuczynienie jest wypłacane przez dostawcę usług turystycznych (czyli o potrzebie zmiany art. 50 ust. 5 ustawy o usługach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych) Piotr Cybula, W sprawie oceny dopuszczalności powoływania się przez organizatora turystyki na przepisy szczególne ograniczające zakres albo warunki na jakich odszkodowanie lub zadośćuczynienie jest wypłacane przez dostawcę usług turystycznych (czyli o potrzebie zmiany art. 50 ust. 5 ustawy o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych)

Ochrona podróżnego na tle ustawy o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych oraz ustawy o usługach turystycznych – analiza porównawcza Kamila Maciąg, Ochrona podróżnego na tle ustawy o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych oraz ustawy o usługach turystycznych – analiza porównawcza

Nowe przepisy regulujące gminne uchwały z zakresu wychowania w trzeźwości i przeciwdziałania alkoholizmowi – aspekty wybrane Adrian Misiejko, Nowe przepisy regulujące gminne uchwały z zakresu wychowania w trzeźwości i przeciwdziałania alkoholizmowi – aspekty wybrane

Reforma krajowych przepisów o ochronie danych a kwestia niezależności organów nadzorczych na tle rozporządzenia 2016/679 i dyrektywy 2002/58 – uwagi krytyczne Marcin Rojszczak, Reforma krajowych przepisów o ochronie danych a kwestia niezależności organów nadzorczych na tle rozporządzenia 2016/679 i dyrektywy 2002/58 – uwagi krytyczne

Prawo do przenoszenia danych osobowych – wybrane zagadnienia na tle realizacji nowego uprawnienia przyznanego przez RODO Joanna Kaźmierczak, Prawo do przenoszenia danych osobowych – wybrane zagadnienia na tle realizacji nowego uprawnienia przyznanego przez RODO

Przegląd prawa i orzecznictwa

Antykonkurencyjna koordynacja działań przedsiębiorców z wykorzystaniem oprogramowania służącego do rezerwacji wycieczek on-line Antykonkurencyjna koordynacja działań przedsiębiorców z wykorzystaniem oprogramowania służącego do rezerwacji wycieczek on-line
Glosa do wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 21 stycznia 2016 r. w sprawie C-74/14 Eturas UAB przeciwko litewskiemu organowi antymonopolowemu (Aleksandra Dziurkowska)

Skuteczna ochrona konsumentów a gwarancje procesowe przedsiębiorców Skuteczna ochrona konsumentów a gwarancje procesowe przedsiębiorców
Glosa do wyroku TS z 21 grudnia 2016 r. w sprawie C-119/15 Biuro podróży „Partner” sp. z o.o. sp.k. w Dąbrowie Górniczej przeciwko Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (Bartosz Wyżykowski)

Przegląd piśmiennictwa

Koncentracja w formie wspólnego przedsiębiorstwa a ryzyko konkurencyjne w świetle prawa antymonopolowego Piotr Piskozub, Odpowiedzialność przedsiębiorcy turystycznego za niewykonanie lub nienależyte wykonanie umowy o świadczenie usług turystycznych,
Wydawnictwo UMCS, Lublin 2017, ss. 271 (Dominik Wolski)

Sprawozdania

Sprawozdanie z działalności Centrum Studiów Antymonopolowych i Regulacyjnych w roku 2017 Sprawozdanie z działalności Centrum Studiów Antymonopolowych i Regulacyjnych w roku 2017 (Tadeusz Skoczny)

Wpływ norm prawnych i etycznych na stosowanie prawa konsumenckiego Sprawozdanie z V Międzynarodowej Konsumenckiej Konferencji Naukowej pn. Wpływ norm prawnych i etycznych na stosowanie prawa konsumenckiego,
Kraków, 1–2 marca 2018 r. (problematyka prawa turystycznego) (Piotr Kukuryk)

Sprawozdanie z III Ogólnopolskiego Seminarium Kół Naukowych, Katowice Sprawozdanie z III Ogólnopolskiego Seminarium Kół Naukowych, Katowice, 15 marca 2018 r. (Katarzyna Płonka-Bielenin)

Ochrona danych osobowych w kontekście zmian regulacji prawnych – sprostać wyzwaniom Sprawozdanie z Konferencji Naukowej pn. Ochrona danych osobowych w kontekście zmian regulacji prawnych – sprostać wyzwaniom, Białystok,
17 maja 2018 r. (Anna Maria Fiedorowicz)

Ochrona danych osobowych w świetle RODO Sprawozdanie z seminarium naukowo-praktycznego pn. Ochrona danych osobowych w świetle RODO,
Białystok, 18 maja 2018 r. (Katarzyna Biegańska, Magdalena Rutkowska-Sowa)

Źródło: iKAR

1 lipca 2018 r. weszła w życie ustawa o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych

1 lipca 2018 r. weszła w życie ustawa o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych. Ma ona stanowić implementację dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2302 z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie imprez turystycznych i powiązanych usług turystycznych (…).

Aktualny tekst ustawy dostępny jest: tutaj. Tekst dyrektywy dostępny jest: tutaj.

Z dniem 1 lipca 2018 r. istotne zmiany wprowadzono też w ustawie o usługach turystycznych. Od tego dnia nosi ona nazwę: ustawa o usługach hotelarskich oraz usługach pilotów wycieczek i przewodników turystycznych. Jest ona dostępna: tutaj.

 

 

„Jeżeli dotyczą one danej imprezy turystycznej” – dlaczego tych słów zabrakło w art. 40 ust. 1 ustawy o imprezach turystycznych?

Pilnej nowelizacji wymaga też art. 40 ust. 1 ustawy o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych.

Z niezrozumiałych dla mnie powodów ustawodawca pominął w nim zawarty w dyrektywie w „odpowiedniku” tego przepisu zwrot: „jeżeli dotyczą one danej imprezy turystycznej” (ang.: where applicable to the package, art. 5 ust. 1 dyrektywy). Brak tego zwrotu powoduje, że literalnie czytając art. 40 ust. 1 ustawy nasuwa się wniosek, że w przypadku każdej imprezy turystycznej każda informacja określona w tym obszernym katalogu powinna być podana wyraźnie (także w umowie). Tymczasem w dyrektywie wyraźnie wskazuje się, że nie każda, tylko informacje te należy podawać „jeżeli dotyczą danej imprezy turystycznej”. Jeśli zatem przykładowo impreza nie obejmuje posiłków, to nie trzeba podawać wyraźnie o tym informacji.

Pozostaje mieć nadzieję, że do czasu zmiany tego przepisu w praktyce przyjęta zostanie interpretacja z uwzględnieniem brzmienia dyrektywy.

 

Piotr Cybula

 

 

 

 

 

Kto odpowiada za „winę”, czyli o kolejnej potrzebie zmiany ustawy o imprezach turystycznych (art. 5o ust. 3)

Zgodnie z art. 50 ust. 3 ustawy o imprezach turystycznych:

Podróżnemu nie przysługuje odszkodowanie lub zadośćuczynienie za niezgodność w przypadku, gdy organizator turystyki udowodni, że:

1)  winę za niezgodność ponosi podróżny;

2)  winę za niezgodność ponosi osoba trzecia, niezwiązana z wykonywaniem usług turystycznych objętych umową o udział w imprezie turystycznej, a niezgodności nie dało się przewidzieć lub uniknąć;

3)  niezgodność została spowodowana nieuniknionymi i nadzwyczajnymi okolicznościami.

Przepis ten ma stanowić implementację art. 14 ust. 3 dyrektywy 2015/2302. Zgodnie z tym przepisem:

Podróżny nie jest uprawniony do rekompensaty za szkody, jeżeli organizator udowodni, że niezgodność:

a) może zostać przypisana podróżnemu

b) może zostać przypisana osobie trzeciej, niezwiązanej z wykonywaniem usług turystycznych objętych umową o udział w imprezie turystycznej, a niezgodność ta była nieprzewidywalna lub nieunikniona; lub

c) została spowodowana nieuniknionymi i nadzwyczajnymi okolicznościami.

Choć na pierwszy rzut oka może się wydawać, że „chodzi o to samo”, to przy bliższym przyjrzeniu, zwłaszcza przez prawnika, widać dość istotną różnicę. W polskiej ustawie w pkt 1 i 2 pojawia się bowiem pojęcie winy. I powstaje pytanie – co to oznacza w praktyce?

Po pierwsze, oznacza to, że organizator będzie się mógł powołać na te okoliczności tylko wówczas, gdy będzie w stanie udowodnić winę po stronie tych osób, co z pewnością w wielu przypadkach nie będzie proste a nawet możliwe.

Po drugie, przepis ten jako niezgodny z dyrektywą powinien być niezwłocznie zmieniony.

Piotr Cybula

Prof. Fryderyk Zoll krytycznie o regulacji zadośćuczynienia za krzywdę w ustawie o imprezach turystycznych

Prof. Fryderyk Zoll o regulacji zadośćuczynienia za krzywdę w ustawie o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych:

Ustawodawca postanowił uwzględnić wnioski wynikające z orzeczenia w sprawie Leitner, przewidując w art. 50 ust. 2, że podróżnemu przysługuje odszkodowanie lub zadośćuczynienie za poniesione szkody lub krzywdy, których doznał w wyniku niezgodności. Trudno uznać to za prawidłowe rozwiązanie, ponieważ utracona przyjemność urlopu to nie jest krzywda, tylko szkoda o charakterze niematerialnym. Tych pojęć nie powinno się utożsamiać. Utracona przyjemność urlopu nie jest wynikiem naruszenia dobra osobistego ani naruszenia innego dobra o charakterze bezwzględnym. Używanie w tym kontekście pojęcia krzywdy, która może być wyrządzona jedynie w wyniku naruszenia zobowiązania, będzie stanowić źródło zamieszania terminologicznego.

Źródło: System prawa prywatnego, t. 6