Co z bonami turystycznymi dzieci, które z uwagi na swój stan zdrowia nigdzie nie mogą wyjechać (czyli o potrzebie pewnej zmiany w ustawie o Polskim Bonie Turystycznym)?

Przygotowana w dość szybkim tempie i stanowiąca nowość jeśli chodzi o polskie regulacje ustawa o Polskim Bonie Turystycznym rodzi szereg pytań i wątpliwości. Niektóre są drobne, inne dość poważne. Każde wymagają wyjaśnienia i w razie potrzeby podjęcia dodatkowych działań, być może nawet legislacyjnych.

W tym miejscu chciałbym zwrócić uwagę na problem sytuacji dzieci, które z uwagi na swój stan zdrowia nie mogą skorzystać z takiego bonu. Nie są w stanie skorzystać ani z usług hotelarskich, ani z imprez turystycznych. Myślę, że wielu Czytelników w swoim otoczeniu jest w stanie wskazać takie osoby i ich rzeczywiste potrzeby. Nie są to, niestety, przypadki zupełnie odosobnione.

Z jednej strony w ustawie ustawodawca stara się dostrzec szczególne potrzeby dzieci niepełnosprawnych. Zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy o Polskim Bonie Turystycznym na dziecko niepełnosprawne przysługuje jedno świadczenie w formie bonu w wysokości 500 zł oraz jedno dodatkowe świadczenie w formie bonu w wysokości 500 zł. Z drugiej strony brak jest jakiejkolwiek regulacji jeśli chodzi o sytuację dzieci, które z tych bonów nie będą mogły skorzystać. Wydaje się, że jest to pewna niekonsekwencja, chyba że założymy, iż ustawodawca ma świadomość, że te osoby nie skorzystają z bonów i ich środki przepadną.

Zgodnie z art. 5 ust. 5 ustawy bon nie podlega wymianie na gotówkę, inne prawne środki płatnicze oraz inne środki wymiany. Co więc w takiej sytuacji powinni zrobić rodzice? Jeżeli dziecko nie będzie mogło skorzystać z wyjazdu, wówczas prawo do dokonywania płatności za pomocą bonu wygasa w dniu 31 marca 2022 r. Czy taki skutek chciał też osiągnąć na pewno ustawodawca w omawianym przypadku? Nie sądzę. Podejrzewam, że nie pomyślano o tym, iż takie sytuację mogą również się pojawić.

Teoretycznie ustawodawca ma dwie możliwości. Po pierwsze, problem może zostać szerzej nie zauważony, a niektórzy sfrustrowani rodzice będą próbowali poradzić sobie w inny sposób (pewne „propozycje” w Internecie już się pojawiają). Po drugie, ustawodawca może problem zauważyć i wprowadzić rozwiązanie polegające na tym, że w przypadku takich osób, jeśli rzeczywiście nie mogą one skorzystać z bonu w typowy sposób, środki te otrzymają uprawnione osoby w formie pieniężnej (szczegółowe przesłanki można ściśle określić). Z jednej strony na pewno w takim przypadku będą one potrzebne dzieciom znajdującym się w tak trudnej sytuacji. Z drugiej strony regulacja taka będzie bardziej odpowiadać poczuciu sprawiedliwości.

Apeluję więc o wprowadzenie w ustawie takiej zmiany, mając na uwadze dobro tych dzieci i potrzebę zapewnienia pewnej sprawiedliwości.

Piotr Cybula

Czy pasażerowie odwołanego lotu powinni stawić się na lotnisko, aby móc dochodzić odszkodowania za odwołany lot?

W jednej z prowadzonych przeze mnie spraw odszkodowawczych, reprezentujący przewoźnika lotniczego profesjonalny pełnomocnik, stwierdził, że odszkodowanie za odwołany lot z rozporządzenia 261/2004 nie należy się, bowiem niedoszły pasażer nie stawił się na odprawę na lotnisku. Pasażerowie o odwołaniu lotu dowiedzieli się na dzień przed planowanym wylotem. Czy mimo wszystko powinni więc stawić się na lotnisku? Oczywiście, że nie. Taki wymóg w takich okolicznościach byłby zupełnie absurdalny, co trafnie zauważył w uzasadnieniu wyroku sąd, który ostatecznie zasądził odszkodowanie:

Chybiony był w tym kontekście zarzut strony pozwanej, że powodowie nie stawili się na odprawę pasażerów (…). Zupełnie nieracjonalne byłoby oczekiwanie od pasażerów, którzy uzyskali wiedzę o tym, że ich lot się nie odbędzie w danym dniu o danej godzinie, by mimo tej wiedzy stawili się na odprawę zgodnie z pierwotnie planowanym czasem wylotu. Za wręcz absurdalny trzeba by uznać hipotetyczny obowiązek stawienia się na odprawę, która przecież się nie odbędzie. 

 

 

„Air and Space Law” – numer specjalny poświęcony COVID-19

Ukazał się nowy numer czasopisma „Air and Space Law”, w całości poświęcony problemowy COVID-19. Zawiera on poniższe artykuły, w całości dostępne (przez ograniczony czas) na stronie wydawcy: tutaj.

A Message from the Board of Editors: COVID-19 Special Edition of Air & Space Law(p. 1)


Evolution or Devolution: Aviation Law and Practice After COVID-19(p. 3)

Roberto Cassar

National Reflexes Following the COVID-19 Outbreak: Is Sovereignty Back in the Air?(p. 17)

Pablo Mendes De Leon

Combating COVID-19: The Role of Space Law and Technology(p. 39)

Tanja Masson-Zwaan

State Aid and Air Transport in the Shadow of COVID-19(p. 61)

Steven Truxal

Slots: Use It or Lose It(p. 83)

P.P.C. Peter Haanappel

COVID-19 Pandemic and the Measures Taken by the European Union Aviation Safety Agency(p. 95)

Rita Sousa Uva, Mikolaj Ratajczyk

Space Data in the Fight against Pandemics: Privacy Concerns and Sharing of Benefits from the Use of Space Technology for Decision-Making(p. 108)

Dimitra Stefoudi

EU Regulation No 261/2004 on Air Passenger Rights: The Impact of the COVID-19 on Flight Cancellation and the Concept of Extraordinary Circumstances(p. 123)

Cyril-Igor Grigorieff, Chrystel Erotokritou

The Potential for Exposure of Air Carriers to Passenger Liability in Respect of COVID-19(p. 143)

Andrea Trimarchi, Robert Lawson Qc, Andrew Harakas

COVID-19 and International Aircraft Financing Law(p. 155)

Donal Hanley

COVID-19 and Its Impact on Space Activities: Force Majeure and Further Legal Implications(p. 173)

Lesley Jane Smith, Lukas C. Jung

National Aviation Law Responses to COVID-19(p. 195)

Benjamyn I. Scott (ed.)

Komisja Europejska odmawia udostępnienia korespondencji w sprawie ustawy przedłużającej termin zwrotu wpłat klientom („180 dni”)

Niedawno pisałem o tym, że Ministerstwo Rozwoju odmówiło mi odpowiedzi na takie pytania:

Działając w oparciu o przepisy o dostępie do informacji publicznej, wnoszę o:

1. Udzielenie informacji, czy Komisja Europejska skierowała do władz Polski jakiekolwiek pisma dotyczące przepisów odnoszących się do imprez turystycznych, które zostały ostatnio przyjęte przez Polskę, a które dotyczyły sytuacji związanej z koronawirusem.

2. W przypadku otrzymania takich pism, proszę o ich udostępnienie wraz z udzielonymi odpowiedziami (oraz ewentualną dalszą korespondencją w tej sprawie).

Z podobnym wnioskiem wystąpiłem również do Komisji Europejskiej i podobnie otrzymałem odmowną odpowiedź. Mogą się z nią Państwo zapoznać: tutaj.

Komisja Europejska pisze, że publiczne ujawnienie żądanych dokumentów mogłoby wpłynąć negatywnie na dialog między Komisją Europejską a Polską, który wymaga klimatu zaufania. Ponadto zwraca uwagę, że miałoby to też negatywny wpływ na możliwości prowadzenia przez Komisję Europejską negocjacji z Polską, w sposób wolny od nacisków zewnętrznych, w celu polubownego rozstrzygnięcia sporu.

A gdzie w tym wszystkim są prawa konsumentów?

„Obozy sportowe dla dzieci i młodzieży a ustawa o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych” – nowy artykuł

W publikacji pt. Sport i turystyka w perspektywie nauk społecznych: tradycja i współczesność, przygotowanej pod redakcją Marii Zowisło i Jerzego Kosiewicza, ukazał się mój artykuł na temat: Obozy sportowe dla dzieci i młodzieży a ustawa o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych (zagadnienia wybrane).

Artykuł w wersji elektronicznej dostępny jest: tutaj.

SiT.

„Urlop za granicą z widmem wirusa” – komentarz dla Rzeczpospolitej

W Rzeczpospolitej z 24 lipca 2020 r. ukazał się artykuł pt. Urlop za granicą z widmem wirusa autorstwa Agaty Łukaszewicz. W artykule zamieszczona została również moja wypowiedź odnosząca się do bezpieczeństwa wyjazdów indywidualnych:

O czym należy pamiętać wybierając się na indywidualny wyjazd zagraniczny w czasach koronowarisua?

Po pierwsze, trzeba dobrze sprawdzić, czy określony wyjazd może w ogóle się odbyć. Komunikaty poszczególnych państw zmieniają się stosunkowi często. Obecnie najczęściej mamy do czynienia ze znoszeniem ograniczeń, ale czasami też pojawiają się komunikaty w drugim kierunku.

Po drugie, należy ocenić jakie ograniczenia znajdą zastosowanie i czy w takich warunkach w ogóle jesteśmy zainteresowani wyjazdem. Dotyczy to przykładowo serwowania posiłków w hotelach, czy dostępności atrakcji turystycznych.

Po trzecie,  niezwykle istotną sprawą jest kwestia odpowiedniego ubezpieczenia. Ubezpieczyciele powoli dostosowują się do zrozumiałych w obecnych okolicznościach potrzeb klientów i odpowiednio dostosowują swoje oferty.  

Po czwarte, w przypadku ostatecznej decyzji o wyjeździe trzeba być gotowym na możliwości zmian w zakresie zamówionych usług i zawsze trzeba indywidualnie oceniać, jakie prawa i obowiązku stron umowy w związku z tym powstają. Zdarza się, że przedsiębiorcy turystyczni w sposób bezpodstawny próbują przerzucić w całości ryzyko występujących zdarzeń na klientów.

Prof. Stanisław Grodziski o szybko zmieniającym się krajobrazie

Krajobraz szybko się zmienia, nie na korzyść. Znikają wąskie ścieżki wśród pól „malowanych zbożem rozmaitym”. Nie spotyka się już spracowanego chłopa, który by orał ziemię wiosną lub kosił siano na progu lata, którego przechodząc, pozdrawiałoby się tradycyjnym „szczęść Boże”, a on, wdzięczny, że się zatrzyma i chwilę odpocznie, odpowie „daj Panie Boże”. Oracza czy żniwiarza zastąpił dziś traktorzysta, a jemu się nie powie „szczęść Boże”, bo on nie dosłyszy tego przez hałas swej maszyny, wychyli się z jej siodełka i zapyta: „… Co, kurwa?””

prof. Stanisław Grodziski, Na orlim szlaku, Kraków 2018, s. 26

Komisja wszczęła procedurę przeciwko Polsce w związku z „regulacją 180 dni”

Komisja Europejska poinformowała dzisiaj, że wszczyna procedurę o naruszenie prawa unijnego przeciwko 10 krajom, w tym Polsce, w związku z regulacjami  dotyczącymi rozliczeń między organizatorami turystyki a podróżnymi za niewykorzystane imprezy turystyczne.

Problem polega na tym, że zgodnie z ustawą o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych podróżny może odstąpić od umowy o udział w imprezie turystycznej, w przypadku wystąpienia nieuniknionych i nadzwyczajnych okoliczności w miejscu docelowym lub jego najbliższym sąsiedztwie, które mają znaczący wpływ na realizację imprezy turystycznej lub przewóz podróżnych do miejsca docelowego (art. 47 ust. 4). Podobnie organizator może rozwiązać umowę o udział w imprezie turystycznej i dokonać pełnego zwrotu podróżnemu wpłat dokonanych z tytułu imprezy turystycznej, bez dodatkowego odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli nie może on zrealizować umowy o udział w imprezie turystycznej z powodu nieuniknionych i nadzwyczajnych okoliczności i powiadomił podróżnego o rozwiązaniu umowy o udział w imprezie turystycznej niezwłocznie przed rozpoczęciem imprezy turystycznej (art. 47 ust. 5).

W przypadku takiego odstąpienia od umowy lub jej rozwiązania organizator powinien zwrócić podróżnemu całość poniesionych opłat i wpłat w terminie 14 dni od dnia rozwiązania umowy o udział w imprezie turystycznej. Wymóg takiego zwrotu wynika wyraźnie z art. 12 ust. 4 dyrektywy 2015/2302 (mówiąc w pewnym uproszczeniu). Nasz ustawodawca w istocie wprowadził regulację wydłużającą ten termin o 180 dni. Pomysł polegał na tym,  że takie oświadczenie o odstąpieniu lub rozwiązaniu od umowy miało być „skuteczne z mocy prawa po upływie 180 dni od dnia powiadomienia przez podróżnego o odstąpieniu lub powiadomienia o rozwiązaniu przez organizatora turystyki”. Mimo, że było to oczywiste i rażące naruszenia art. 12 ust. 4 dyrektywy 2015/2302 przedstawiciele ministerstwa, a nawet część mediów branżowych, nie widziała w tym przypadku żadnego problemu.

W tym miejscu wielokrotnie zwracałem uwagę na tę niezgodność, nawet jeszcze przed uchwaleniem tej regulacji. Ciekawy jestem jakie będą skutki tego wystąpienia. Teoretycznie poszkodowani podróżni mogą występować przeciwko Skarbowi Państwa z pozwami o odszkodowanie w związku z tą niezgodnością, ale szkody w tym przypadku nie będą znaczne, więc pytanie, czy ktoś się na to zdecyduje, aby wystąpić np. o odszkodowanie w zakresie odsetek. Ceny imprez turystycznych bywają bardzo zróżnicowane, więc w niektórych przypadkach może to być nawet kilka tysięcy złotych, więc może warto?

Poniżej zamieszczam pełną treść dzisiejszego komunikatu Komisji z 2 lipca 2020 r.:

Commission calls on TEN Member States to comply with EU law on protecting rights of consumers and travellers

Today, the Commission decided to start infringement proceedings by sending a letter of formal notice to Czechia, Cyprus, Greece, France, Italy, Croatia, Lithuania, Poland, Portugal and Slovakia on the grounds that their national rules infringe EU law on consumers’ and travelers’ rights. These ten Member States are violating Article 12(4) Directive (EU) 2015/2302, the Package Travel Directive. Due to the coronavirus pandemic, travel arrangements have had to be cancelled. Throughout this crisis, the Commission has consistently made clear that consumer rights remain valid in the current unprecedented context and national measures to support the industry must not lower them. On 13 May 2020, the Commission adopted a specific Recommendation on vouchers in the current context to support Member States in setting up attractive, reliable and flexible voucher schemes. Nevertheless, in these ten Member States, specific national rules on package travel are still applicable allowing organisers of package travel to issue vouchers, instead of reimbursement in money, for cancelled trips, or to postpone reimbursement far beyond the 14-day period, as set in the Package Travel Directive. Under EU law, passengers have, however, the right to choose between reimbursement in money and other forms of refund, such as a voucher. Therefore, the Commission decided to send letters of formal notice to Czech Republic, Cyprus, Greece, France, Italy, Croatia, Lithuania, Poland, Portugal and Slovakia. The Member States concerned have now two months to reply to the Commission and take the necessary measures to address the shortcomings identified by the Commission. Otherwise, the Commission may decide to send reasoned opinions.

Piotr Cybula

 

Nowy „iKAR” z recenzjami i glosami poświęconymi prawnym aspektom turystyki

Ukazał się nowy numer czasopisma „Internetowy Kwartalnik Antymonopolowy i Regulacyjny” (nr 3/2020). W numerze tym, przygotowanym pod red. Dominika Wolskiego, opublikowane zostały dwie glosy i dwie recenzje poświęcone prawnym aspektom turystyki:

  • Dominik Borek, Glosa do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 marca 2019 r., sygn. akt II GSK 415/17
  • Piotr Cybula, Zastosowanie ustawy o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych do oceny skutków odstąpienia przez klienta od umowy o imprezę turystyczną zawartą przed datą jej wejścia w życie. Glosa do wyroku Sądu Rejonowego w Jędrzejowie z 3 października 2019 r. (I C 820/18)
  • D. Borek, H. Zawistowska (red.), Komentarz do ustawy o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych, Wydawnictwo ODDK, Gdańsk 2020, ss. 573 (Jerzy Gospodarek)
  • D. Borek, H. Zawistowska (red.), Komentarz do ustawy o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych, Wydawnictwo ODDK, Gdańsk 2020, ss. 573 (Dominik Wolski)

Pełny tekst tego numeru dostępny jest: iKAR 3(9)-20 (002).

Ministerstwo Rozwoju odmawia odpowiedzi na pytanie o wystąpienie Komisji Europejskiej do władz Polski

Niedawno wystąpiłem do Departamentu Turystyki Ministerstwa Rozwoju z taką prośbą:

Działając w oparciu o przepisy o dostępie do informacji publicznej, wnoszę o:

1. Udzielenie informacji, czy Komisja Europejska skierowała do władz Polski jakiekolwiek pisma dotyczące przepisów odnoszących się do imprez turystycznych, które zostały ostatnio przyjęte przez Polskę, a które dotyczyły sytuacji związanej z koronawirusem.

2. W przypadku otrzymania takich pism, proszę o ich udostępnienie wraz z udzielonymi odpowiedziami (oraz ewentualną dalszą korespondencją w tej sprawie).

Dzisiaj otrzymałem odpowiedź, a ściślej informację, że Ministerstwo Rozwoju nie udzieli mi odpowiedzi. Pełny tekst odpowiedzi dostępny jest: tutaj.

%d blogerów lubi to: