„Odpowiedzialność przedsiębiorcy turystycznego za niewykonanie lub nienależyte wykonanie umowy o świadczenie usług turystycznych” – nowa monografia

Nakładem Wydawnictwa Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej ukazała się monografia autorstwa dr. Piotra Piskozuba pt. Odpowiedzialność przedsiębiorcy turystycznego za niewykonanie lub nienależyte wykonanie umowy o świadczenie usług turystycznych.

Jej przedmiotem jest analiza zagadnień związanych z odpowiedzialnością kontraktową przedsiębiorców turystycznych względem nabywców usług turystycznych, zarówno w przypadku pojedynczych usług, jak i usług pakietowych, tj. imprez turystycznych. W publikacji omówione zostały budzące wątpliwości interpretacyjne zagadnienia teoretyczne oraz problemy praktyczne, takie jak m.in. kwestia zakresu odpowiedzialności organizatorów turystyki, konsekwencje niedokonania przez przedsiębiorcę turystycznego obowiązków rejestracyjnych czy odpowiedzialność za szkodę niemajątkową wynikającą z niewykonania lub nienależytego wykonania umowy w postaci tzw. zmarnowanego urlopu. Podstawowym założeniem publikacji jest kompleksowość – w ramach rozważań omówione zostały zasady odpowiedzialności różnych podmiotów działających na rynku usług turystycznych: organizatorów turystyki i pośredników turystycznych, agentów turystycznych, przewodników turystycznych i pilotów wycieczek oraz hotelarzy.

Publikację można nabyć na stronie wydawnictwa.

160c8eb9aecdd7c56f20ad59015b286441ec207a

Sąd Apelacyjny w Szczecinie: „Zablokowanie karty kredytowej powoda (…) w trakcie podróży stanowi o bezprawnym naruszeniu przez pozwanego takich dóbr osobistych powoda jak dobre imię i prawo do spokojnego, komfortowego wypoczynku”

Sąd Apelacyjny w Szczecinie w wyroku z 7 września 2017 r. (sygn. akt: I ACa 281/17) orzekł, że:
Zablokowanie karty kredytowej powoda na skutek rażącej lekkomyślności, a następnie braku należytej staranności i elementarnej rzetelności, nakazujących jak najszybsze wyjaśnienie, czy istnieją przyczyny do czasowej blokady środków na karcie powoda w trakcie podróży stanowi o bezprawnym naruszeniu przez pozwanego takich dóbr osobistych powoda jak dobre imię i prawo do spokojnego, komfortowego wypoczynku. Oczywiście błędna ocena sytuacji przez Bank nie stanowi wypełnienia przesłanki podejrzenia nieuprawnionego użycia karty.
Powód podczas wycieczki statkiem nie mógł korzystać z karty kredytowej, co naraziło go na pewne nieprzyjemności i trudności. Sąd przyjął, że całokształt tej sytuacji wywoływał z pewnością u powoda poczucie krzywdy, które w ocenie Sądu Okręgowego uzasadnia przyznanie na jego rzecz zadośćuczynienia w kwocie 5000 zł.
Pełna treść wyroku wraz z uzasadnieniem dostępna jest w ogólnodostępnym Orzecznictwie Sądu Apelacyjnego w Szczecinie 2007, nr 4 (numer dostępny: tutaj, wyrok jest na  s. 72 i n.).

„Wpływ norm prawnych i etycznych na stosowanie prawa konsumenckiego” – konferencja, Kraków (1-2 marca 2018 r.)

W dniach 1-2 marca 2018 r. odbędzie się w Krakowie V Międzynarodowa Konsumencka Konferencja Naukowa pt. Wpływ norm prawnych i etycznych na stosowanie prawa konsumenckiego.
Jednym z tematów paneli jest Ochrona konsumentów (podróżnych) na rynku turystycznym. Będę miał przyjemność uczestniczyć w tym panelu.  
Więcej informacji na temat konferencji dostępnych jest: tutaj.

„Pozwany porzuciwszy powódkę oraz innego chorego uczestnika wyprawy w tzw. strefie śmierci, sam wykorzystał możliwość jaką współtworzyła dla niego powódka współfinansując wyprawę i przeprowadził atak szczytowy, by samemu zdobyć po raz czwarty wierzchołek M.”

Tak zaczyna się uzasadnienie w głośnej sprawie organizacji wyprawy na najwyższą górę świata:

Powódka I. Z. wnosiła o zasądzenie od pozwanego R. P. kwoty 35 000 USD wraz z ustawowymi odsetkami od kwoty 15 000 USD od dnia 22 sierpnia 2012 r. oraz od kwoty 20 000 USD od dnia doręczenia pozwu. Nadto powódka domagała się zasądzenia kosztów postępowania. W uzasadnieniu żądania pozwu powódka wskazywała, że zgodnie z zawartą z pozwanym umową o świadczeniu usług turystycznych, pozwany jako organizator turystyki był zobowiązany do zorganizowania i przewodniczenia imprezie turystycznej (wysokogórskiej) z udziałem powódki jako turystki, gdzie celem tej wyprawy było wprowadzenie powódki przy udziale pozwanego na wierzchołek M. Pozwany jednak dopuścił się szeregu rażących zaniedbań w zakresie przygotowania wyprawy, co doprowadziło do zniweczenia szansy powódki na osiągnięcie wspomnianego celu. Pozwany porzuciwszy powódkę oraz innego chorego uczestnika wyprawy w tzw. strefie śmierci, sam wykorzystał możliwość jaką współtworzyła dla niego powódka współfinansując wyprawę i przeprowadził atak szczytowy, by samemu zdobyć po raz czwarty wierzchołek M.
Ostatecznie Sąd oddalił powództwo. Pełna treść wyroku wraz z uzasadnieniem dostępna jest: tutaj. Z pewnością uzasadnienie zasługuje na szerszą analizę i komentarz.

„M.” – czyli jak polski sąd „zanonimizował” najwyższą górę świata

Z uzasadnienia wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 16 czerwca 2016 r.:

W związku z tymi kontaktami zrodził się pomysł wyjazdu, celem zdobycia najwyższego szczytu Świata – M.

Jaki sens ma „anonimizowanie” takich informacji?

 

„internetowy Kwartalnik Antymonopolowy i Regulacyjny” – zaproszenie do składania tekstów na temat usług turystycznych

Poniżej zamieszczam zaproszenie otrzymane od dr. Dominika Wolskiego, który przygotowuje numer wskazanego w tytule kwartalnika na temat usług turystycznych. Termin nadsyłania tekstów upływa 15 marca 2018 r.

Zaproszenie do składania tekstów

do zeszytu 3/2018 iKAR

(usługi turystyczne)

Centrum Studiów Antymonopolowych i Regulacyjnych (CARS), działające w ramach Wydziału Zarządzania Uniwersytetu Warszawskiego, zaprasza autorów do składania tekstów do kolejnego numeru internetowego Kwartalnika Antymonopolowego i Regulacyjnego (iKAR): usługi turystyczne.

I. Trzeci zeszyt iKAR koncentrować się będzie wokół problematyki usług turystycznych. Uchwalona ponad 20 lat temu ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych, będąca najważniejszym aktem prawnym dla tego sektora, odegrała kluczowe znaczenie w kształtowaniu się obecnego modelu świadczenia usług turystycznych w Polsce, w szczególności tych, które przybierają postać zorganizowanych imprez turystycznych. Ustawa ta była wielokrotnie nowelizowana, a obecnie po raz kolejny przechodzi proces istotnej transformacji. Rezultatem obowiązku implementacji Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2302 z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie imprez turystycznych i powiązanych usług turystycznych, uchylającej dyrektywę Rady 90/314/EWG, są prace nad projektem ustawy o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych, który jest procedowany obecnie w sejmie (http://www.sejm.gov.pl/Sejm8.nsf/PrzebiegProc.xsp?nr=1784). Przyjęte w nim rozwiązania wywołują wiele dyskusji zarówno w środowisku przedsiębiorców działających w sektorze usług turystycznych, nie tylko organizatorów turystyki, ale także w branży ubezpieczeniowej istotnie zaangażowanej w zabeczenia finansowe przedsiębiorców turystycznych, jak i akademików. Rozwiązania te prowadzą także do istotnej przebudowy obowiązujących obecnie ram prawnych świadczenia szeroko pojętych usług turystycznych. Z powyższych względów wiele zagadnień wartych jest przedyskutowania na łamach iKAR-a.

Świadczenie usług turystycznych, w szczególności w formie zorganizowanych imprez turystycznych w wielu obszarach wpisuje się w zagadnienia poruszane na łamach iKAR-a. W tym kontekście w szczególności wymienić należy: działalność regulowaną, jaką jest organizowanie imprez turystycznych, problematykę ochrony konkurencji na rynku usług turystycznych, zwalczanie nieuczciwej konkurencji, a także istotny obszar ochrony konsumenta (klienta) korzystającego z usług turystycznych. Każdy z wymienionych obszarów warty jest przedyskutowania zarówno w kontekście obowiązujących obecnie ram prawnych i praktyki świadczenia usług turystycznych, jak i w szczególności mając na uwadze nadchodzące zmiany.

Przyjęcie wiodącej tematyki numeru nie wyklucza możliwości publikowania w numerze 3/2018 także artykułów poświęconych innym problemom.

Ponadto, tradycyjnie łamy iKAR są otwarte dla glos i omówień najnowszych orzeczeń sądów europejskich i krajowych, przeglądów orzecznictwa i praktyki decyzyjnej, wykraczających także poza przyjętą dla numeru 3/2018 tematykę. Oczekujemy recenzji najnowszych publikacji z zakresu prawa i ekonomii ochrony konkurencji, a także sprawozdań z istotnych wydarzeń w sferach pozostających w zakresie tematyki iKAR.

II. Nadsyłane teksty powinny odpowiadać standardom redakcyjnym iKAR, określonym na stronie http://ikar.wz.uw.edu.pl/ikar.php?ikar=104 (Uwaga! Od 2016 r. nastąpiły istotne zmiany w standardach opracowania tekstów).

Do przesyłanych artykułów należy dołączyć streszczenie i listę słów kluczowych w języku polskim i angielskim, ponadto prosimy o wskazanie tytułu po angielsku.

Każdy artykuł powinien być również opatrzony notką wskazującą na afiliację autora i jego adres e-mail (przeznaczony do upublicznienia).

III. Do nadsyłania tekstów przeznaczonych do publikacji w iKAR zapraszamy pracowników naukowych, w tym także doktorantów, oraz profesjonalistów (sędziów, adwokatów, radców prawnych, konsultantów prawnych i ekonomicznych) zainteresowanych tematyką pisma.

Artykuły naukowe podlegają recenzowaniu w trybie podwójnej anonimowej recenzji, zgodnie z przyjętym przez redakcję regulaminem recenzyjnym.

Przypominamy, że od 2015 r. iKAR znajduje się na liście czasopism punktowanych MNiSW (5 pkt).

IV. Zeszyt 3/2018 ukaże się w maju 2018 r. Termin nadsyłania tekstów upływa 15 marca 2018 roku.

 

Dr Dominik Wolski

Redaktor prowadzący

wolski_d@yahoo.pl

 

Pytanie do dyskusji – czy parki narodowe powinny pobierać opłaty za tzw. komercyjne robienie zdjęć i filmowanie?

Parki narodowe coraz „odważniej” pobierają opłaty za tzw. komercyjne robienie zdjęć i filmowanie. Przykłady:

Ciekawy jestem co Państwo o tym sądzicie. Zapraszam do dyskusji.