Tag Archives: podatki

Spa znalazły sposób na unikanie VAT („DGP”)

Na paragonie za kosmetykę gabinety spa wpisują: usługi opieki zdrowotnej. Dzięki temu zamiast płacić 23-proc. VAT, korzystają ze zwolnienia z tego podatku. To ryzykowne. Fiskus może za to wymierzyć grzywnę – więcej w artykule: Spa znalazły sposób na unikanie VAT.

IFTTA: France to impose new tax on luxury hotel rooms

On 7 September 2011, the French National Assembly has adopted a finance bill which includes a new 2% tax on hotel stays where rates exceed EUR 200 per night. The bill is subject to ratification by the French Senate. Once ratified the new tax shall be due as from 1 November 2011.

Source: IFTTA (by: Michael Wukoschitz)

Pytanie prejudycjalne NSA do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie opodatkowania usług turystycznych

Naczelny Sąd Administracyjny (…), po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2011 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 25 czerwca 2010 r. sygn. akt I SA/Lu 176/10 w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 5 stycznia 2010 r. nr […] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące: maj – lipiec, październik – grudzień 2007 r. postanawia: 1) na podstawie art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej skierować do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytanie prejudycjalne dotyczące wykładni przepisów prawa wspólnotowego: czy własna usługa przewozu wykonana przez biuro podróży w ramach ceny ryczałtowej pobranej od turysty z tytułu wykonanej na jego rzecz usługi turystycznej opodatkowanej na podstawie przepisów art. 306-310 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U UE seria L z 2006 r. Nr 347/1 ze zm.) normujących szczególną procedurę opodatkowania VAT dla biur podróży, podlega – stanowiąc element konieczny dla jej wykonania – opodatkowaniu podstawową stawką podatku właściwą dla usługi turystycznej, czy obniżoną stawką podatku właściwą dla usługi przewozu osób na podstawie art. 98 w zw. z poz. 4 załącznika nr III ww. Dyrektywy? 2) zawiesić postępowanie sądowe na podstawie art. 124 § 1 pkt 5 P.p.s.a.

Źródło: NSA

Problem został również przedstawiony w opublikowanym w Wiadomościach Turystycznych artykule pt.: Unijny Trybunał odpowie, jak opodatkować usługi własne.

WT: Dla fiskusa marża ujemna nie istnieje

Po wyrokach wydanych w ostatnich latach (również w tym roku) wydawało się, że problem marży ujemnej został rozwiązany. Tymczasem z czerwcowej interpretacji dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi wynika, że fiskus nadal wydaje interpretacje niekorzystne dla touroperatorów Więcej zob. artykuł w Wiadomościach Turystycznych.

Poniżej przedstawiam treść tej interpretacji:

IPTPP1/443-28/11-2/RG
2011.06.30
Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi

W przypadku świadczenia usług turystyki, Wnioskodawca nie ma możliwości uwzględniania marż ujemnych przy rozliczaniu podatku od towarów i usług.

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 5a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki przedstawione we wniosku z dnia 12 kwietnia 2011 r. (data wpływu 14 kwietnia 2011 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie uwzględniania kwot marż ujemnych i ich rozliczania – jest nieprawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 14 kwietnia 2011 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie możliwości uwzględniania kwot marż ujemnych i ich rozliczania w świetle przepisów prawa podatkowego.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w zakresie organizacji imprez turystycznych dla dzieci i młodzieży. Usługi turystyki w tym zakresie rozliczane są wg procedury opodatkowania marży. Incydentalnie zdarza się /ma miejsce sytuacja/, że marża ta określona zgodnie z § 2 art. 119 ustawy, przybiera wartość ujemną. W danym okresie rozliczeniowym może więc zaistnieć sytuacja, gdzie spośród kilku rozliczanych imprez dla jednej różnica między kwotą należności od klientów, a ceną nabycia przez wnioskodawcę towarów i usług od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty jest ujemna, a dla pozostałych dodatnia (nieujemna). Najczęstszą przyczyną takiego stanu rzeczy jest zbyt mała ilość uczestników dla zapewnienia opłacalności imprezy w stosunku do ilości oferowanych miejsc.

W dotychczasowej praktyce Wnioskodawca – kierując się stanowiskiem urzędów skarbowych – nie uwzględniał marż ujemnych przy obliczaniu podstawy opodatkowania, a w konsekwencji podatku należnego.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy w procedurze marży uwzględnianie marż ujemnych i ich rozliczanie jest możliwe i dopuszczalne w świetle istniejących przepisów prawa podatkowego…

Zdaniem Wnioskodawcy, przez cały okres stosowania procedury marży nie uważał za prawidłowe stanowiska urzędów skarbowych. Dokonywał obliczania podstawy opodatkowania i podatku w sposób opisany powyżej, by nie narażać się na ewentualny spór z organami podatkowymi. Rozliczenie dla potrzeb publiczno-prawnych obciążeń powinno jednakże uwzględniać efekt ekonomiczny prowadzonej działalności i brać pod uwagę całość sprzedaży zrealizowanej w danym okresie. Dla poszczególnych transakcji (imprez) może być on zarówno dodatni, jak i ujemny. Wnioskodawca jako podmiot gospodarczy i spółka prawa handlowego zainteresowany jest z istoty rzeczy w osiąganiu dodatniego wyniku (dochodu). Dotychczasowa praktyka nie wynika również wprost z przepisów prawa.

Słuszność zajmowanego stanowiska znajduje potwierdzenie w wyroku NSA z 5 lutego 2009r. sygn. akt. I FSK, WSA we Wrocławiu z 28 października 2010 r. I SA/Wr 738/10, WSA w Warszawie z 20 czerwca 2007r. VIII SA/Wa 324/07 i z 9 lipca 2008r. VIII SA/Wa 119/08.

W podsumowaniu, Wnioskodawca stoi na stanowisku, iż w procedurze marży rozliczanie marż ujemnych jest prawidłowe w świetle istniejących przepisów.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Przepis art. 7 ust. 1 ustawy, stanowi, że przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.

W myśl art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7.

Zgodnie z art. 29 ust. 1, podstawą opodatkowania jest obrót, z zastrzeżeniem ust. 2-21, art. 30-32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5. Obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy lub osoby trzeciej. Obrót zwiększa się o otrzymane dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze mające bezpośredni wpływ na cenę (kwotę należną) towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika, pomniejszone o kwotę należnego podatku.

Jak stanowi art. 119 ust. 1 ustawy, podstawą opodatkowania przy wykonywaniu usług turystyki jest kwota marży pomniejszona o kwotę należnego podatku, z zastrzeżeniem ust. 5.

Przez marżę, o której mowa w ust. 1, rozumie się różnicę między kwotą należności, którą ma zapłacić nabywca usługi, a ceną nabycia przez podatnika towarów i usług od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty; przez usługi dla bezpośredniej korzyści turysty rozumie się usługi stanowiące składnik świadczonej usługi turystyki, a w szczególności transport, zakwaterowanie, wyżywienie, ubezpieczenie (art. 119 ust. 2 ww. ustawy).

Według art. 119 ust. 3 ustawy, przepis ust. 1 stosuje się bez względu na to, kto nabywa usługę turystyki, w przypadku gdy podatnik:

* ma siedzibę lub miejsce zamieszkania na terytorium kraju;

* działa na rzecz nabywcy usługi we własnym imieniu i na własny rachunek;

* przy świadczeniu usługi nabywa towary i usługi od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty.
Podatnikom, o których mowa w ust. 3, nie przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwoty podatku naliczonego od towarów i usług nabytych dla bezpośredniej korzyści turysty (art. 119 ust. 4 ustawy o VAT).

Z powyższych przepisów wynika, że ustawodawca w odrębny sposób uregulował opodatkowanie specyficznej kategorii usług jakimi są usługi turystyki. Podstawa opodatkowania dla tego typu usług, ustalona w oparciu o przepisy art. 119 jest wyjątkiem od zasady ogólnej wyrażonej w art. 29 ustawy o VAT.

Należy zauważyć, że z przepisu art. 119 ust. 2 ustawy, wyraźnie wynika jak należy obliczyć marżę będącą podstawą opodatkowania. Mianowicie przez marżę należy rozumieć różnicę między kwotą należności, którą ma zapłacić nabywca usługi a ceną nabycia przez podatnika towarów i usług od innych podatników dla bezpośredniej korzyści danego turysty. Koniecznym jest zatem ustalenie, za jaką wartość podatnik nabył towary i usługi dla bezpośredniej korzyści danego turysty, a za jaką cenę sprzedaje temu turyście ostateczną usługę turystyczną.

Z brzmienia przepisu art. 119 ust. 2 ustawy, nie wynika zatem bezpośrednio, że kwota marży nie może stanowić liczby ujemnej. Należy jednak podkreślić, że „marża” nie stanowi podstawy opodatkowania usług turystyki, zgodnie z art. 119 ust. 1 stanowi ją kwota marży pomniejszona o kwotę należnego podatku. W przypadku, gdy kwota marży jest liczbą ujemną, brak jest możliwości do pomniejszenia jej o kwotę należnego podatku, która z założenia musi być liczbą większą lub równą zeru.

Dla danego okresu rozliczeniowego, dla usług, do których stosuje się jedną stawkę podatku od towarów i usług (czyli odrębnie dla stawki 0% i 23%), można ustalać tzw. marżę globalną. Należy przy tym zaznaczyć, że marża globalna nie wynika z sumowania marży „dodatnich” i „ujemnych” cząstkowych, tylko z wyniku odejmowania od kwoty należności (wszystkich cząstek) kwoty nabyć (wszystkich cząstkowych). Jeżeli wynik tej operacji jest ujemny, wówczas podstawa opodatkowania wynosi zero.

W przypadku podatku od towarów i usług absolutnie nie występuje bowiem sytuacja, w której podstawa opodatkowania mogłaby mieć wartość ujemną.

Również ustawodawca unijny nie odwołuje się do ujemnych podstaw opodatkowania. Podstawowe regulacje dotyczące szczególnych procedur przy świadczeniu usług turystyki zawierają przepisy art. 306-310 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE Nr 347, str.1 ze zm.). Zgodnie z art. 307 ww. Dyrektywy transakcje dokonywane na warunkach przewidzianych w art. 306 przez biura podróży w zakresie realizacji podróży uznawane są za pojedynczą usługę świadczoną przez biuro podróży na rzecz turysty.

Pojedyncza usługa podlega opodatkowaniu w państwie członkowskim, w którym biuro podróży ma siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, z którego świadczy usługi. Zgodnie natomiast z art. 308 tej Dyrektywy w odniesieniu do pojedynczej usługi świadczonej przez biuro podróży, za podstawę opodatkowania i cenę, z wyłączeniem VAT, w rozumieniu art. 226 pkt 8, uznaje się marżę biura podróży, czyli różnicę między całkowitą kwotą, z wyłączeniem VAT, do zapłaty przez turystę a faktycznymi kosztami poniesionymi przez biuro podróży z tytułu dostaw towarów i usług świadczonych przez innych podatników, w przypadku gdy transakcje te służą bezpośredniej korzyści turysty.

Zgodnie z art. 312 Dyrektywy, zwarte zostały definicje „ceny sprzedaży” oraz „ceny nabycia”. Zgodnie z ww. artykułem „cena sprzedaży” oznacza wszystkie składniki wynagrodzenia uzyskanego lub do uzyskania przez podatnika-pośrednika od nabywcy lub osoby trzeciej, włączając w to subwencje bezpośrednio związane z transakcją, podatki, cła, opłaty i należności oraz koszty dodatkowe, takie jak prowizja, koszty opakowania, transportu i ubezpieczenia, którymi podatnik-pośrednik obciąża nabywcę, z wyłączeniem jednak kwot, o których mowa w art. 79. Natomiast „cena nabycia” oznacza wszystkie składniki wynagrodzenia, określonego powyżej, uzyskanego lub do uzyskania przez dostawcę od podatnika-pośrednika. Również powyższe przepisy określając „cenę sprzedaży” oraz „cenę nabycia” odnoszą się wyłącznie do kwot płaconych pomiędzy podatnikami i nie zwiększają ww. wymienionych cen o inne elementy, które byłyby płacone innemu podmiotowi niż uczestnicy transakcji kupna/sprzedaży towarów i usług.

Przepisy ww. Dyrektywy 2006/112/WE Rady, a także łączna analiza przepisów art. 119 ust. 1 oraz ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług wskazują, że w przypadku usług turystyki, Wnioskodawca nie ma możliwości sumowania marż ujemnych i dodatnich przy rozliczaniu podatku od towarów i usług.
Z powołanych przepisów nie wynika, aby warunkiem zastosowania szczególnej procedury opodatkowania było to, aby marża była dodatnia. Definicja marży również wskazuje, że w konkretnych przypadkach może być ona ujemna (przepis nie stanowi o nadwyżce pomiędzy ceną sprzedaży a kosztami świadczenia). Oczywiście w większości przypadków marża jest dodatnia (stosowanie marży jest przecież ideą prowadzenia działalności gospodarczej prowadzonej w celu osiągnięcia zysku).

Reasumując, w przypadku świadczenia usług turystyki, Wnioskodawca nie ma możliwości uwzględniania marż ujemnych przy rozliczaniu podatku od towarów i usług.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Zwrócić należy uwagę, iż wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania) Zainteresowanego. Inne kwestie wynikające z opisu sprawy, które nie zostały objęte pytaniem – nie mogą być zgodnie z art. 14b § 1 oraz art. 14f § 2 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.

Ponadto należy stwierdzić, iż powołane przez Wnioskodawcę we własnym stanowisku wyroki nie mogą wpłynąć na ocenę prawidłowości przedmiotowej kwestii. Tut. Organ nie neguje orzeczeń, jako cennego źródła w zakresie wskazywania kierunków wykładni norm prawa podatkowego. Jednak należy stwierdzić, iż są to rozstrzygnięcia w konkretnych sprawach, osądzone w określonym stanie faktycznym i nie mają mocy powszechnie obowiązującego prawa.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, ul. Piotrkowska 135, 90-434 Łódź, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).
Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Łodzi, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Piotrkowie Trybunalskim, ul. Wronia 65, 97-300 Piotrków Trybunalski.

Źródło: http://www.podatki.trustnet.pl/interpretacje/0179562.txt

 

„Co turystyce da Prezydencja?” – artykuł S. Piśko w „Wiadomościach Turystycznych”

W „Wiadomościach Turystycznych” ukazał się artykuł pt. „Co turystyce dla Prezydencja?” autorstwa S. Piśko. Poruszone w nim zostały przepisy unijne dotyczące podatków oraz dyrektywy 90/314.

W artykule zamieszczona została wypowiedź min. Katarzyny Sobierajskiej:

– Sprawa nowelizacji dyrektywy 314 już się toczy w Komisji Europejskiej, a niezależnie w Polsce. U nas prowadzi ją UOKiK – jestem z tym urzędem w stałym kontakcie roboczym. Miałam nadzieję, że zdążymy z ukończeniem projektu nowelizacji dyrektywy 314 za naszej prezydencji. Co się uda, a z czym nie zdążymy, pokaże najbliższe pół roku. Warto jednak się postarać, by polska prezydencja, także w turystyce, przeszła do historii jako okres produktywny, a nie czas stracony.

PC

Wycieczka trwająca krócej niż 24 godziny, jako usługa turystyki opodatkowana na zasadzie marży – interpretacja Ministra Finansów i artykuł w e-RP

W czasopiśmie e-Rynek Podróży się artykuł pt. Wycieczka trwająca krócej niż 24 godziny, jako usługa turystyki opodatkowana na zasadzie marży. Jego autorem jest Mariusz Chudzik.

W artykule omówiona została interpretacja Ministra Finansów w przedmiocie tego, czy podatnik musi stosować regulacje art. 119 ustawy o VAT czy też jednodniową wycieczkę (trwającą krócej niż 24 godziny) może opodatkować na zasadach ogólnych?

Artykuł dostępny jest na stronie internetowej czasopisma (s. 19). Interpretacja dostępna jest na stronie internetowej Ministra Finansów.

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 28 lipca 2010r. (data wpływu 12 sierpnia 2010r.), uzupełnionym pismem z dnia 14 października 2010r. (data wpływu 25 października 2010r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zasadności zastosowania przepisu art. 119 ustawy o VAT dla wycieczek jednodniowych (trwających krócej niż 24 godziny) – jest nieprawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 12 sierpnia 2010r. wpłynął do tut. organu ww. wniosek, o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zasadności zastosowania przepisu art. 119 ustawy o VAT dla wycieczek jednodniowych (trwających krócej niż 24 godziny).

Wniosek został uzupełniony pismem z dnia 14 października 2010r. (data wpływu 25 października 2010r.), będącym odpowiedzią na wezwanie tut. organu z dnia 11 października 2010r.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

Podatnik prowadzi działalność gospodarczą polegającą na świadczeniu usług turystycznych, przewozowych itp. Podatnik często świadczy usługi jednodniowego przewozu turystów. Zamierza w najbliższym czasie oprócz świadczenia usługi jednodniowego przewozu turystów świadczyć na ich rzecz usługi dodatkowe takie jak: zakup i dostarczanie biletów, usługi przewodnickie itp.

Wnioskodawca jest zarejestrowanym podatnikiem VAT czynnym.

Przy usługach jednodniowych wycieczek (trwających krócej niż 24 godziny) Wnioskodawca będzie działał we własnym imieniu i na własny rachunek.

W celu zorganizowania wycieczek jednodniowych, krótszych niż 24 godziny Wnioskodawca będzie nabywał towary i usługi od innych podatników dla bezpośredniej korzyści uczestników wycieczek, będzie to wyżywienie, ubezpieczenie, bilety wstępu do obiektów. W ramach ww. wycieczek Wnioskodawca będzie również wykonywał świadczenia we własnym zakresie – usługi przewozowe własnymi autokarami, usługi przewodnickie i pilotażowe, na które Wnioskodawca posiada uprawnienia oraz wpisane są do zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej.

Jednodniowe wycieczki, trwające krócej niż 24 godziny, nie będą obejmować noclegów.

Przedmiotem sprzedaży będzie usługa, w skład której wchodzą usługi własne: transport autokarami, usługa przewodnicka oraz usługa obca: np. usługa gastronomiczna lub zakup biletów wstępu.

Nabycie przez Wnioskodawcę towarów i usług obcych będzie udokumentowane rachunkami lub fakturami VAT, będą to wydatki związane z zakupem posiłku lub zakupem biletów wstępu.

Wnioskodawca prowadzi ewidencję, o której mowa w art. 109 ust. 3a ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54, poz. 535 ze zm.) z uwzględnieniem kwot wydatkowanych na nabycie towarów i usług od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty oraz posiada dokumenty, z których wynikają te kwoty.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy w przedstawionym stanie faktycznym (zdarzenie przyszłe) podatnik musi stosować regulacje art. 119 ustawy o VAT czy też jednodniową wycieczkę (trwającą krócej niż 24 godziny) może opodatkować na zasadach ogólnych…

Zdaniem Wnioskodawcy, rozstrzygające w niniejszej sprawie jest uznanie, czy planowana przez podatnika usługa jednodniowej wycieczki jest usługą turystyki w rozumieniu ustawy o podatku VAT. Ustawa o VAT nie definiuje pojęcia „usługa turystyki” i w tym zakresie można odnieść się do orzecznictwa Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości oraz dyrektywy Rady 90/314/EWG z dnia 13 czerwca 1990r. w sprawie zorganizowanych podróży, wakacji i wycieczek.

Europejski Trybunał Sprawiedliwości w jednym ze swoich orzeczeń (zapadłym w sprawie C-200/04 w dniu 13 października 2005r.) wydanym dla celów stosowania szczególnej procedury opodatkowania VAT usług agentów turystycznych, przyjął definicję imprezy turystycznej z art. 2 Dyrektywy Rady 90/314/EWG z dnia 13 czerwca 1990r. w sprawie zorganizowanych podróży, wakacji i wycieczek (Dz. Urz. UE L nr 158/59 ze zm.).

Według tej definicji, „impreza turystyczna”, to wcześniej ustalona kombinacja nie mniej niż dwóch z następujących usług sprzedawanych lub oferowanych do sprzedaży w łącznej cenie, o okresie ich świadczenia dłuższym niż 24 godziny lub obejmującym nocleg:

  • transport;
  • zakwaterowanie;
  • inne usługi turystyczne niezwiązane z transportem lub zakwaterowaniem, stanowiące znaczącą część imprezy turystycznej.

Przyjmując definicję usługi turystycznej wyrażoną powyżej należałoby uznać, iż podatnik wykonując usługę jednodniowej wycieczki obejmującą przewóz turystów oraz usługi dodatkowe (usługi przewodnickie, zakup biletów do muzeum itp.) może opodatkować całość takiej usługi na zasadach ogólnych nie stosując art. 119 ustawy o VAT.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.

Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy o VAT przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:

  1. przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
  2. zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;
  3. świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

Zgodnie z art. 8 ust. 3 ustawy o VAT usługi wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, z zastrzeżeniem ust. 4, są identyfikowane za pomocą tych klasyfikacji, z wyjątkiem usług elektronicznych i usług turystyki, o których mowa w art. 119.

Przepis art. 119 ustawy o VAT określa szczególną procedurę opodatkowania usług turystyki. W myśl ust. 1 tego artykułu podstawą opodatkowania przy wykonywaniu usług turystyki jest kwota marży pomniejszona o kwotę należnego podatku, z zastrzeżeniem ust. 5.

Z kolei przez marżę, o której mowa w ust. 1, rozumie się różnicę między kwotą należności, którą ma zapłacić nabywca usługi, a ceną nabycia przez podatnika towarów i usług od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty; przez usługi dla bezpośredniej korzyści turysty rozumie się usługi stanowiące składnik świadczonej usługi turystyki, a w szczególności transport, zakwaterowanie, wyżywienie, ubezpieczenie (art. 119 ust. 2 ustawy o VAT).

Chodzi zatem o usługi, które w całości składają się na usługę turystyczną świadczoną przez organizatora turystyki. Użycie w cytowanym przepisie słowa „w szczególności” oznacza, iż jest to katalog otwarty. Konsekwentnie inne usługi stanowiące składnik usługi turystyki również powinny być uwzględnione. Podkreślić również należy, iż czynnikiem wyróżniającym konkretną czynność jako usługę jest przede wszystkim to, że świadczenie tej czynności zmierza do zaspokojenia określonej potrzeby zamawiającego.

Stosownie do art. 119 ust. 3 przepis ust. 1 stosuje się bez względu na to, kto nabywa usługę turystyki, w przypadku gdy podatnik:

  1. ma siedzibę lub miejsce zamieszkania na terytorium kraju;
  2. działa na rzecz nabywcy usługi we własnym imieniu i na własny rachunek;
  3. przy świadczeniu usługi nabywa towary i usługi od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty.

Łączne spełnienie przedmiotowych przesłanek przesądza o obligatoryjności zastosowania szczególnej procedury opodatkowania marżą usług turystyki.

Ponadto treść art. 119 ust. 3a ustawy o VAT stanowi, że podatnicy, o których mowa w ust. 3, są obowiązani prowadzić ewidencję, o której mowa w art. 109 ust. 3, z uwzględnieniem kwot wydatkowanych na nabycie towarów i usług od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty, oraz posiadać dokumenty, z których wynikają te kwoty.

Przedmiotowa regulacja w sposób kategoryczny zobowiązuje podatników świadczących usługi turystyki do prowadzenia specyficznej dla tego rodzaju działalności ewidencji.

Jak wynika z przedstawionego zdarzenia przyszłego, Podatnik prowadzi działalność gospodarczą polegającą na świadczeniu usług turystycznych, przewozowych itp. Podatnik często świadczy usługi jednodniowego przewozu turystów. Zamierza w najbliższym czasie oprócz świadczenia usługi jednodniowego przewozu turystów świadczyć na ich rzecz usługi dodatkowe takie jak: zakup i dostarczanie biletów, usługi przewodnickie itp.

Przy usługach jednodniowych wycieczek (trwających krócej niż 24 godziny) Wnioskodawca będzie działał we własnym imieniu i na własny rachunek.

W celu zorganizowania wycieczek jednodniowych, krótszych niż 24 godziny Wnioskodawca będzie nabywał towary i usługi od innych podatników dla bezpośredniej korzyści uczestników wycieczek, będzie to wyżywienie, ubezpieczenie, bilety wstępu do obiektów. W ramach ww. wycieczek Wnioskodawca będzie również wykonywał świadczenia we własnym zakresie – usługi przewozowe własnymi autokarami, usługi przewodnickie i pilotażowe, na które Wnioskodawca posiada uprawnienia oraz wpisane są do zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej.

Jednodniowe wycieczki, trwające krócej niż 24 godziny, nie będą obejmować noclegów.

Przedmiotem sprzedaży będzie usługa, w skład której wchodzą usługi własne: transport autokarami, usługa przewodnicka oraz usługa obca: np. usługa gastronomiczna lub zakup biletów wstępu.

Z przedstawionego przez Wnioskodawcę zdarzenia przyszłego wynika zatem, iż planowane przez niego usługi zaliczają się do usługi złożonej, składającej się z kombinacji różnych czynności. Możemy mówić więc o jednym świadczeniu (złożonym z kilku innych świadczeń składowych). Pojedyncze świadczenie ma miejsce wtedy, gdy jedną lub więcej części składowych uznaje się za usługę zasadniczą, podczas gdy inny lub inne elementy traktuje się jako usługi pomocnicze, do których stosuje się te same zasady opodatkowania, co do usługi zasadniczej. Usługę należy uznać za usługę pomocniczą w stosunku do usługi zasadniczej, jeśli nie stanowi ona celu samego w sobie, lecz jest środkiem do lepszego wykorzystania usługi zasadniczej. Gdy kilka świadczeń obejmuje z ekonomicznego punktu widzenia jedną usługę, usługa ta nie powinna być dzielona dla celów podatkowych. Wynika to z samego charakteru usługi, która składa się z różnych świadczeń, prowadzących jednak do jednego celu, jakim w sytuacji Wnioskodawcy jest organizacja ww. usług.

W związku z powyższym wszystkie świadczenia powinny być zaklasyfikowane i opodatkowane tak, jak usługa podstawowa, która nadaje całości zasadniczy charakter.

Pomimo, iż ustawa o podatku od towarów i usług nie definiuje pojęcia usług turystki, jednak przez usługę turystyki należy rozumieć kompleksową usługę, która obejmuje swym zakresem cząstkowe usługi, bez których dana impreza turystyczna nie mogłaby się odbyć.

Przepis art. 119 ustawy o VAT nie dotyczy wszelkiego rodzaju usług. Wyraźnie z niego wynika, że dotyczy jedynie usług turystyki. Ustawa o VAT nie zawiera definicji legalnej „usług turystyki”, jak to czyni choćby w przypadku „usług elektronicznych” (art. 2 pkt 26 ustawy o VAT). Nie zawiera także odesłań do definicji zawartych w innych aktach normatywnych. Definicji legalnej usług turystyki nie odnajdujemy również w innych ustawach podatkowych. Odnajdujemy ją natomiast w treści art. 307 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006r. (poprzednio art. 26 ust. 2 zdanie pierwsze VI Dyrektywy). Stosownie do powołanego przepisu transakcje dokonywane przez biura podróży w zakresie realizacji podróży uznawane są za pojedynczą usługę świadczoną przez biuro podróży na rzecz turysty. Odnosząc się do treści tekstu dyrektywy w języku francuskim – „Les opérations effectuées par lagence de voyages pour la réalisation du voyage sont considérées comme une prestation de service unique de lagence de voyages au voyageur”, jak też w języku angielskim – „All transactions performed by the travel agent in respect of a journey shall be treated as a single service supplied by the travel agent to the traveller”, należy stwierdzić, że zdanie to powinno być przetłumaczone jako „Wszystkie transakcje dokonywane przez biura podróży w związku z realizacją podróży (imprezy turystycznej) uznawane są za jedną usługę świadczoną przez biuro podróży na rzecz podróżnego”. Należy zaznaczyć, że wprowadzenie Dyrektywy Rady 2006/112/WE miało na celu m.in. jasne przedstawienie przepisów dyrektyw dotyczących podatku od wartości dodanej.

Zgodnie ze słownikiem języka polskiego, „turystyka” to dłuższe lub krótsze wyjazdy wypoczynkowe połączone zwykle ze zwiedzaniem, uprawianiem sportu, wycieczkami itp. (Słownik języka polskiego, Wydawnictwo PNN Biblioteka Gazety Wyborczej). Turystyka to także zorganizowany wyjazd poza miejsce zamieszkania (por. http://www.sjp.pwn.pl). Definicje usług turystycznych odnajdujemy także w szeregu publikacji dotyczących turystyki. I tak usługi turystyczne są to, podobnie jak inne usługi, wszelkie wymienne, zbywalne czynności, będące wynikiem pracy, związane bezpośrednio lub pośrednio z zaspokajaniem potrzeb przed i w czasie podróży oraz pobytu turystycznego, ale nie służące bezpośrednio do wytwarzania przedmiotów (por. A.S.Kornak „Ekonomika turystyki” PWN, Warszawa 1979, s. 159). Inną definicję proponuje S.Wołejko, według którego do usług turystycznych należy zaliczyć wszelkiego rodzaju usługi, których świadczenie jest niezbędne dla turysty w celu umożliwienia dojazdu do miejsca występowania podstawowego dobra (lub dóbr) turystycznego, pobytu w tym miejscu oraz powrotu do stałego miejsca zamieszkania (S.Wołejko „Czynniki wpływające na rozwój turystyki międzynarodowej”, Ruch turystyczny – Monografie, Warszawa 1975r., z. 15, s. 83). Pakietem usług nazywa się w turystyce zestaw usług turystycznych służących zaspokojeniu kompleksowych potrzeb. Pakiet usług bywa kombinacją dwóch (np. hotel i wyżywienie, przejazd i nocleg) lub więcej elementów oferowanych przez sprzedawcę jako jeden produkt po określonej cenie (por. J.Altkorn „Marketing w turystyce”, Warszawa 2002 r., s. 99).

Na podstawie powyższego należy stwierdzić, że usługa turystyki o której mowa w art. 119 ustawy o VAT to świadczenie złożone, na które składa się szereg usług (obcych i własnych) takich jak np. hotelarstwo, gastronomia, transport mających na celu zorganizowanie pobytu klientowi poza miejscem jego zamieszkania. Usługi te są tak ściśle powiązane, że obiektywnie tworzą one w aspekcie gospodarczym jedną całość (jedną usługę, jeden produkt).

Usługa turystyki to kompleksowa usługa świadczona na rzecz turysty, która obejmuje swym zakresem cząstkowe usługi, bez których dana impreza turystyczna nie mogłaby się odbyć. Zatem za usługi turystyki należy uznać zorganizowane lub indywidualne wyjazdy wypoczynkowe połączone z rekreacją i rozrywką (tzn. kompleksowym programem imprez).

Jak wynika z wniosku, Wnioskodawca będący czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług, posiada siedzibę na terytorium kraju, dla planowanych usług jednodniowych wycieczek (trwających krócej niż 24 godziny) będzie działał we własnym imieniu i na własny rachunek, ponadto w celu ich zorganizowania będzie nabywał towary i usługi od innych podatników dla bezpośredniej korzyści uczestników wycieczek (wyżywienie, ubezpieczenie, bilety wstępu do obiektów). W ramach ww. wycieczek Wnioskodawca będzie również wykonywał świadczenia we własnym zakresie – usługi przewozowe własnymi autokarami, usługi przewodnickie i pilotażowe.

W powyższym przypadku mamy zatem do czynienia z usługą kompleksową, zawierającą wymienione powyżej elementy charakterystyczne dla usług turystycznych oraz dodatkowe usługi cząstkowe, bez których organizowana impreza turystyczna nie mogłaby się odbyć.

Zatem należy uznać, iż zakup przez Wnioskodawcę dla potrzeb świadczonych usług organizacji jednodniowych wycieczek (trwających krócej niż 24 godziny), usług obcych, a w konsekwencji świadczenie złożone z usług własnych i nabytych, należy uznać za świadczenie usług turystyki.

Z wykładni przepisów art. 119 ust. 1 i 3 wynika, że podatnik winien stosować procedurę szczególną przy rozliczeniu usługi turystyki, gdy spełni łącznie ww. warunki. W ocenie tut. organu zasady szczególne opodatkowania marży mają charakter obligatoryjny. Z brzmienia powołanych przepisów nie można wywieść, by podatnik spełniający wymienione warunki mógł wybrać (według uznania) stosowanie procedury szczególnej bądź ogólnej (art. 29 ustawy o VAT). Ustawodawca nie użył w treści przepisu art. 119 ust. 3 ustawy o VAT słowa „może” tylko „stosuje się”, a zatem nie pozostawił podatnikowi dowolności wyboru zasady opodatkowania usługi turystyki między opodatkowaniem na zasadach ogólnych, a opodatkowaniem na zasadach szczególnych (art. 119 ustawy o VAT).

Skoro zatem przedstawione zdarzenie przyszłe potwierdza, iż wszystkie przesłanki zawarte w art. 119 ust. 3 ustawy zostaną spełnione, obligatoryjne jest opodatkowanie przedmiotowych usług turystyki według szczególnej procedury przewidzianej w art. 119 ustawy o VAT.

Reasumując, w stosunku do usług organizacji jednodniowych wycieczek (trwających krócej niż 24 godziny) opisanych przez Wnioskodawcę w przedmiotowym wniosku, zastosowanie będzie miał art. 119 ustawy o VAT. Oznacza to, że w przypadku sprzedaży przedmiotowych usług, jako usług turystyki, Wnioskodawca zobowiązany będzie do zastosowania procedury marży, o której mowa w art. 119 ustawy o VAT.

W związku z powyższym stanowisko Wnioskodawcy, iż „podatnik wykonując usługę jednodniowej wycieczki obejmującą przewóz turystów oraz usługi dodatkowe (usługi przewodnickie, zakup biletów do muzeum itp.) może opodatkować całość takiej usługi na zasadach ogólnych nie stosując art. 119 ustawy o VAT” należało uznać za nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Należy podkreślić, że niniejsza interpretacja indywidualna traci swoją ważność w przypadku zmiany któregokolwiek z elementów przedstawionego zdarzenia przyszłego lub zmiany stanu prawnego.

Odnosząc się natomiast do powołanego przez Wnioskodawcę orzeczenia ETS w sprawie C-200/04 należy zauważyć, że zapadło ono na tle odmiennego stanu faktycznego, zatem nie znajduje zastosowania w przedmiotowej sprawie.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. Nr 163, poz. 1016) skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa Stefana Wyszyńskiego 2, 44-101 Gliwice, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.

Wojciech Pożoga krytycznie o wypowiedzi na temat VAT dla usług turystycznych w „Dzienniku Gazecie Prawnej”

W Dzienniku Gazecie Prawnej z 17 marca 2011 r. ukazał się wywiad z Michałem Galejczukiem pt. Turystyka czeka na nowy VAT.

W artykule poruszona została problematyka związana z zaskarżeniem przez Komisję Europejską do Trybunału Sprawiedliwości procedury marży stosowanej przy opodatkowaniu usług turystycznych.

Poniżej zamieszczam komentarz do tej wypowiedzi otrzymany od Wojciecha Pożogi:

Niestety artykuł jest napisany bez znajomości tematu. Jak ustalił NSA w sprawie I FSK 1874/08 jeśli faktura pierwotna była nieprawidłowa już w momencie jej wystawiania, a faktura korygująca została wystawiona w celu podwyższenia zaniżonej kwoty podatku, to korektę należy rozliczyć w miesiącu wystawienia faktury pierwotnej. W przypadku gdy faktura pierwotna była wystawiona prawidłowo, a konieczność wystawienia faktury korygującej wiązała się z okolicznościami, które zaistniały już po dokonaniu pierwotnej sprzedaży, korektę rozlicza się na bieżąco. Dotyczy to np. podwyższenia ceny po wystawieniu faktury. Nadto art. 119 ust. 2 ustawy o VAT stanowi iż marżę wylicza się poprzez działanie matematyczne. Jest to zatem wynik różnicy pomiędzy odjemną (kwotą należności, którą ma zapłacić nabywca usługi), a odjemnikiem (ceną nabycia usług przez podatników VAT od innych podatników tego podatku dla bezpośredniej korzyści turysty). Z tej przyczyny marża może być zarówno kwotą dodatnią, jak i kwotą ujemną a sprawa nie budzi żadnych kontrowersji brak więc uzasadnionych podstaw do wystąpienia Komisji do TSUE.

dr Piotr Cybula