W mediach powróciła sprawa zabezpieczeń finansowych biur podróży, które ogłosiły niewypłacalność w ubiegłym roku. Jak podaje RMF24 Klienci biur podróży, które upadły w zeszłym roku, do tej pory nie odzyskali ani złotego. Zarówno w sprawie Selectours jak i Orbis Travel cały czas toczą się postępowania (…). Sprawa będzie się ciągnąć, bo tyle trwają procedury. Takie długotrwałe postępowanie niewątpliwie pozostaje w sprzeczności z prawem unijnym, a konkretnie z art. 7 dyrektywy 90/314 w sprawie zorganizowanych podróży, wakacji i wycieczek. Komisja Europejska w opublikowanym w roku 1999 raporcie zwróciła uwagę, że:
The security, whatever its nature, should be quickly available. All services and refunds to the consumer under Art 7 of the Package Travel Directive should be effected quickly and without too much bureaucracy.
Długotrwałość procedury jest z kolei konsekwencją mechanizmu, który również był niezgodny ze wspomnianą dyrektywą. Polegał on na możliwości proporcjonalnego obniżenia zwrotu wpłaconej przez klienta kwoty (uchylony art. 5 ust. 6 ustawy o usługach turystycznych). Do tego aby wiedzieć w jaki sposób powinno się obniżyć zwrot należy ustalić listę wierzycieli, a jak wynika z dotychczasowej praktyki jest to proces długotrwały. Sytuacja ta w pewien sposób uległa poprawie na skutek nowelizacji ustawy o usługach turystycznych w roku ubiegłym. Można jednak w dalszym ciągu mieć wątpliwości, czy obecna regulacja jest w pełni zgodna z dyrektywą. Przez pewien okres czasu jeszcze w praktyce mogą pojawiać się sytuacje związane z umowami dotyczącymi zabezpieczenia finansowego biur podróży, które zostały zawarte w oparciu o poprzedni stan prawny.
W sytuacji nieotrzymania zwrotu pełnej wpłaconej przez klienta kwoty (tzw. przedpłaty) na skutek uruchomienia zabezpieczenia finansowego biura podróży, moim zdaniem aktualna staje się co do zasady możliwość pociągnięcia do odpowiedzialności państwa polskiego z tytułu nieprawidłowej implementacji dyrektywy 90/314.
dr Piotr Cybula
Numer wpisu: 2293
