SR w Łodzi: organizator turystyki odpowiada względem podróżnego za opóźniony bagaż

W praktyce czasami zdarza się, że bagaż podróżnych wybierających się na imprezę turystyczną nie dociera na miejsce imprezy turystycznej. Dotyczy to zwłaszcza przewozów lotniczych składających się na imprezę turystyczną.

Niestety wielu organizatorów turystyki zdaje się nie dostrzegać przepisów ustawy o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych, z których wyraźnie wynika, że organizator turystyki odpowiada za niewykonanie lub nienależyte wykonanie usług przez podwykonawców. Zgodnie z art. 48 ust. 1 tej ustawy:

Organizator turystyki ponosi odpowiedzialność za wykonanie usług turystycznych objętych umową o udział w imprezie turystycznej, bez względu na to, czy usługi te mają być wykonane przez organizatora turystyki, czy przez innych dostawców usług turystycznych.

Przepis ten dotyczy również przewoźników lotniczych. Niewykonanie lub nienależyte wykonanie usługi składającej się na imprezę turystyczną należy tym samym kwalifikować jako niewykonanie lub nienależyte wykonanie usługi przez organizatora turystyki. Fakt, że przewoźnik może tę odpowiedzialność sam również ponosić na innej podstawie niż umowa o imprezę turystyczną, co do zasady z tej odpowiedzialności nie zwalnia. Jedynie jeśli przewoźnik zapłacił w takim przypadku podróżnemu jakąś kwotę tytułem obniżenia ceny, odszkodowania lub zadośćuczynienia, to powinna być ona uwzględniona przy ostatecznej odpowiedzialności organizatora turystyki (art. 50 ust. 7 ustawy).

Organizatorzy turystyki powinni tym samym zaniechać praktyk dezinformowania podróżnych, w znacznej większości konsumentów, polegających na odsyłaniu w takich przypadkach do podwykonawców, samemu wskazując – czasami w sposób pośredni, a czasem bezpośredni, że takiej odpowiedzialności nie ponoszą. Z takimi przypadkami spotkałem się w praktyce wielokrotnie, również w przypadku czołowych biur podróży od których można byłoby oczekiwać innego standardu. Taką informację otrzymałem nawet w trakcie przygotowywania niniejszego wpisu: „pragniemy poinformować, iż reklamacje ze wszelkimi roszczeniami z tytułu (…) należy kierować (…) bezpośrednio do linii lotniczej wskazanej jako wykonawca usługi transportowej tj. linii lotniczej”.

Wskazana w tytule sprawa dotyczyła opóźnienia w dostarczeniu bagażu przez przewoźnika lotniczego/organizatora turystyki w związku z imprezą turystyczną – rejsem po Karaibach. Bagaż powoda został dostarczony prawidłowo, bagaż powódki dopiero na lotnisku pod koniec imprezy.

W sprawie tej organizator turystyki od początku przyjmował, że żadnej odpowiedzialności odszkodowawczej nie ponosi, odpowiedzialność taką może ponosić wyłącznie przewoźnik. Przewoźnik natomiast wypłacił jedynie część kosztów za dodatkowe zakupy.

W tych okolicznościach powodowie wystąpili w tym zakresie o zadośćuczynienie (naprawienie szkody niemajątkowej polegającej na zmarnowanym urlopie), bowiem brak tego bagażu był dla nich bardzo dotkliwy.

Sąd wydając wyrok w dniu 14 lutego 2022 r. uznał, że żądania powodów w tym zakresie są zasadne, obniżył jedynie wysokość żądanego zadośćuczynienia. Dla powódki zasądził kwotę 2.500,00 zł, a dla powoda kwotę 1.500,00 zł. Choć bagaż należał tylko do powódki, to sąd przyjął, że odbiło się to również na powodzie, któremu również przyznał zadośćuczynienie. Ponadto sąd nałożył obowiązek odszkodowania w zakresie kosztów poczynionych przez powódkę uzasadnionych zakupów, w zakresie kwoty, której wcześniej nie odzyskała powódka od przewoźnika (do niego także wcześniej złożyła reklamację).

Wyrok ten pokazuje, że organizatorzy turystyki nie mogą uchylać się od tego rodzaju odpowiedzialności i powinni zmienić swoją praktykę.

A co powinni w takich sytuacja robić podróżni? Należy ocenić jaką odpowiedzialność może ponosić przewoźnik, a jaką organizator turystyki i do tego dostosować swoje dalsze działania. Czasami warto wystąpić przeciwko przewoźnikowi, a czasem przeciwko organizatorowi turystyki, wszystko zależy od okoliczności.

Wyrok jest nieprawomocny, w sprawie reprezentowałem powodów.

Piotr Cybula

SA w Lublinie: nie można się zgodzić, jakoby to goście hotelu mieli być posiadaczami odbiorników na podstawie umowy użyczenia i korzystać z nich na podstawie dozwolonego użytku

W wyroku z 26 kwietnia 2021 r. Sąd Apelacyjny w Lublinie w sprawie o sygn. I ACa 163/20 zajął następujące stanowisko:

Nie można się zgodzić, jakoby to goście hotelu mieli być posiadaczami odbiorników na podstawie umowy użyczenia i korzystać z nich na podstawie dozwolonego użytku.

W czasopiśmie „Orzecznictwo Sądów Polskich” (1/2022) ukazała się glosa do tego wyroku, które autorem jest A. Niewęgłowski. Glosator tezę tę ocenił pozytywnie, wskazując, że ma nadzieję, iż rozstrzygnięcie to przyczyni się do prawidłowego kształtowania się linii orzeczniczej w przyszłości.

Wyrok dostępny jest: tutaj.

Projekt ustawy o parkach narodowych

W tym tygodniu na stronie internetowej Rządowego Centrum Legislacji opublikowany został projekt ustawy o parkach narodowych. Dostępny jest: tutaj.

Sąd w Monachium pyta TSUE czy podróżny może zostać zmuszony do przyjęcia vouchera lub do zaakceptowania odroczenia zwrotu wpłat

W Dzienniku Urzędowym UE z 31 stycznia 2022 r. opublikowana została informacja o wystąpieniu przez Landgericht München I (Niemcy) w dniu 17 listopada 2021 r. w trybie prejudycjalnym z następującym pytaniem:

Czy art. 12 ust. 4 dyrektywy (UE) 2015/2302 w razie rozwiązania umowy przez organizatora z powodu ogólnoświatowej pandemii należy interpretować w ten sposób, że w danym przypadku podróżny może zostać zmuszony do przyjęcia vouchera w miejsce żądanego zwrotu wpłat lub do zaakceptowania odroczenia zwrotu wpłat?

Sprawa ta w Polsce była wielokrotnie analizowana w kontekście „Lex 180”. W mojej ocenie TSUE powinien odpowiedzieć, że nie jest to możliwe (szerzej do problemu tego odniosłem się w artykule: Prawidłowa implementacja prawa unijnego czy ochrona przedsiębiorcy? O dylematach regulacyjnych w czasach Covid-19 na przykładzie problemu terminu zwrotu przedpłat podróżnym przez organizatorów turystyki „Problemy Współczesnego Prawa Międzynarodowego, Europejskiego i Porównawczego” 2021, vol. XIX).

Piotr Cybula

„Travel and Tourism Law in the Face of Contemporary Threats to Tourist Safety and Security” – nowa publikacja

Niedawno ukazał się nowy tematyczny numer czasopisma „Folia Turistica”, pt. „Travel and Tourism Law in the Face of Contemporary Threats to Tourist Safety and Security” (nr 57/2021). Miałem przyjemność go redagować.

Zostały w nim zamieszczone następujące prace:

„Folia Turistica” jest czasopismem ogólnodostępnym. W tym tygodniu na stronie internetowe czasopisma zamieszczony zostanie powyższy numer.

Piotr Cybula

„Świetne dorsze”, czyli o czym posłowie dyskutują w pracach komisji sejmowej podczas pandemii

Źródło: Pełny zapis z przebiegu posiedzenia Komisji Kultury Fizycznej, Sportu i Turystyki z dnia 22 lipca 2021 r.

Rzecznik TSUE: zautomatyzowane, powszechne i przeprowadzane bez rozróżnienia przekazywanie i przetwarzanie danych PNR jest dopuszczalne

Rzecznik generalny G. Pitruzzelli 27 stycznia 2022 r. przedstawił swoją opinię w sprawie C-817/19. Zdaniem rzecznika zautomatyzowane, powszechne i przeprowadzane bez rozróżnienia przekazywanie i przetwarzanie danych PNR jest zgodne z prawami podstawowymi do poszanowania życia prywatnego i ochrony danych osobowych. Natomiast powszechne i przeprowadzane bez rozróżnienia przechowywanie danych PNR w formie jawnej znajduje uzasadnienie wyłącznie w obliczu poważnego, rzeczywistego i aktualnego lub przewidywalnego zagrożenia bezpieczeństwa państw członkowskich oraz pod warunkiem, że okres takiego przechowywania jest ograniczony do koniecznego minimum. Rzecznik uznał ponadto, że przekazywanie danych zawartych w przewidzianej przez dyrektywę PNR rubryce „uwagi ogólne”
nie odpowiada ponadto wymogom jasności i precyzji sformułowanym w Karcie praw podstawowych UE.

Pełna treść komunikatu TSUE w tej sprawie: tutaj.

Więcej na ten temat: Rzecznik TSUE: Przechowywanie danych pasażerów tylko w związku z zagrożeniem.

Piotr Cybula

Sąd w Egipcie: żadna decyzja rządu nie zakazuje kobietom samotnego pobytu w hotelach bez męża lub męskiego krewnego

W Egipcie od dłuższego czasu zdarzało się, że samotnie podróżujące kobiety, bez obecności męża lub męskiego krewnego, miały problem z zakwaterowaniem w hotelu. Hotele powoływały się wcześniej na prawo turystyczne lub instrukcje agencji bezpieczeństwa, aby uzasadnić taką praktykę.

Hany Sameh i Salah Bakhit złożyli w maju skargę do sądu administracyjnego, który zajmuje się rozpatrywaniem skarg na organy rządowe. Sąd w ostatnią sobotę (22.01.2022 r.) ostatecznie odmówił jej przyjęcia, ale jednocześnie przyjął, że żadna decyzja rządu nie zakazuje kobietom samotnego pobytu w hotelach bez męża lub męskiego krewnego.

W sprawie przedstawione zostało oświadczenie z departamentu prawnego ministerstwa sprawa wewnętrznych, które zaprzeczyło, że ministerstwo wydało jakiekolwiek zarządzenia zakazujące kobietom poniżej 40 roku życia bez opieki, narodowości egipskiej lub innej, meldowania się w hotelach, ani nie otrzymało żadnych skarg dotyczących takich incydentów.

Sameh zapowiedziała odwołanie od tego wyroku ponieważ sąd nie zobowiązał rządu – w szczególności ministerstw spraw wewnętrznych i turystyki – do wyraźnego ostrzeżenia hoteli przed tą praktyką. Z drugiej strony już teraz oczekuje się, że taka decyzja wpłynie na praktykę egipskich hoteli.

Piotr Cybula

Włoski rząd wypłaca odszkodowania pasażerom Alitalii

Włoska linia lotnicza Alitalia przestała działać 15 października 2021 r. Europejskie Centrum Konsumenckie informuje o możliwości odzyskania środków uiszczonych temu przewoźnikowi za bilety lub vouchery od rządu włoskiego. Więcej informacji o tej procedurze dostępnych jest na stronie ECK.

RPO o możliwej dyskryminacji dzieci jednopłciowych związków (dot. paszportów tymczasowych)

RPO Marcin Wiącek przekazał marszałkowi Senatu Tomaszowi Grodzkiemu  uwagi co niektórych przepisów ustawy z 13 stycznia 2022 r. o dokumentach paszportowych. Prosi o ich uwzględnienie w procesie legislacyjnym.

To systemowy problem

Chodzi o systemowy problem, z jakim od lat mierzą się polscy obywatele i obywatelki urodzeni poza krajem –  w których aktach urodzenia jako rodziców wskazano osoby tej samej płci. Wiele z nich nie uzyskuje niezbędnych polskich dokumentów tożsamości umożliwiających korzystanie z wszelkich praw wynikających z obywatelstwa, w tym obywatelstwa unijnego. 

Rzecznik wielokrotnie informował o przypadkach naruszania praw małoletnich obywateli RP, polegających na odmowie transkrypcji ich zagranicznych aktów urodzenia. Prawo wymaga jej w sytuacji, kiedy obywatel polski ubiega się o polski dokument tożsamości lub nadanie numeru PESEL. 

Taka praktyka organów administracji powoduje, że dzieci z polskim obywatelstwem nie mają możliwości skutecznego ubiegania się o polskie dokumenty tożsamości, w tym dokumenty paszportowe, nie otrzymują numerów PESEL. Oznacza to naruszenie ich praw obywatelskich, zasady dobra dziecka, a  także wypełnia znamiona dyskryminacji dziecka ze względu na status prawny rodziców (pozostawanie w jednopłciowym związku).

Do Biura RPO wciąż wpływają kolejne skargi.  Przeszkody wciąż powstają mimo uchwały 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 grudnia 2019 r. (sygn. akt II OPS 1/19). Zgodnie z nią odmowa transkrypcji zagranicznego aktu urodzenia nie powinna prowadzić do sytuacji, w której polski obywatel nie będzie mógł uzyskać dokumentu tożsamości – paszportu, dowodu osobistego, lub numeru PESEL.

Może to także naruszać prawo Unii Europejskiej, zwłaszcza art. 21 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, ustanawiającego unijną swobodę przepływu osób. 

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z 14 grudnia 2021 r. w sprawie C-490/20 orzekł, że w przypadku małoletniego dziecka, będącego obywatelem Unii, którego akt urodzenia wydany przez właściwe organy innego państwa UE wskazuje jako jego rodziców dwie osoby tej samej płci, państwo członkowskie, którego takie dziecko jest obywatelem, ma obowiązek – zgodnie z art. 4 ust. 3 dyrektywy 2004/38/WE – wydania mu dowodu tożsamości lub paszportu bez konieczności uprzedniego sporządzenia aktu urodzenia przez organy krajowe.

Ponadto w zakresie, w jakim prawo tego państwa wymaga sporządzenia krajowego aktu urodzenia przed wydaniem dowodu tożsamości lub paszportu, państwo członkowskie nie może powoływać się na swoje prawo krajowe, by odmówić paszportu lub dowodu tożsamości.

Co należałoby zmienić w ustawie z 13 stycznia 

Istnieje zatem konieczność ustawowego uregulowania wymogów formalnych wniosku o wydanie paszportu. Chodzi o to, by wyraźnie i jednoznacznie zapewnić możliwość uzyskania w takiej sytuacji polskich dokumentów, w tym paszportów.

Szczególne wątpliwości pod tym względem budzą rozwiązania ustawy z 13 stycznia. 

Art. 33 ust. 1 pkt g stanowi, że wniosek o wydanie dokumentu paszportowego zawiera m.in. numer PESEL osoby, której ma być wydany. Tymczasem polscy obywatele urodzeni za granicą, w których aktach urodzenia widnieją rodzice tej samej płci, bardzo często spotykają się z odmową nadania numeru PESEL. 

Przepisy powinny zatem umożliwiać wydanie paszportu bez konieczności wskazywania numeru PESEL. Innym wyjściem byłaby nowelizacja ustawy o ewidencji ludności, tak aby obowiązkowe stało się nadanie numeru PESEL dzieciom, których rodzice, zgodnie z aktem urodzenia, są tej samej płci. Należy uznać, że zagraniczny akt urodzenia jest wystarczającym potwierdzeniem tożsamości.

Art. 35 ustawy praktycznie uniemożliwia uzyskanie paszportu tymczasowego przez dzieci-polskich obywateli, które zgodnie z zagranicznym aktem urodzenia mają rodziców tej samej płci, jak również przez dzieci, których jedno z rodziców jest nieznane. Art. 35 pkt 3, 4 i 5 wprowadza bowiem wymóg, by we wniosku o wydanie paszportu tymczasowego osobie nieposiadającej numeru PESEL wskazać „imiona i nazwiska matki i ojca osoby, której ma być wydany paszport tymczasowy” , „nazwiska rodowe matki i ojca osoby, której ma być wydany paszport tymczasowy”  oraz „numery PESEL matki i ojca osoby, której ma być wydany paszport tymczasowy, o ile zostały nadane”.

Wymóg wskazania „matki i ojca” (oznacza to obowiązek wskazania danych i matki, i ojca) – jest niemożliwy do spełnienia przez dzieci, w których zagranicznych aktach urodzenia widnieją dwie matki lub dwóch ojców. Pożądaną zmianą byłoby odejście od wymogu wskazywania danych „matki i ojca” przy ubieganiu się o paszport tymczasowy.

Art. 43 ustawy wymaga zgody „matki i ojca” na wydanie paszportu osobie poniżej 18. roku życia, niemającej zdolności do czynności prawnych lub z ograniczoną zdolnością. Pojawia się zatem analogiczny problem.

– Podsumowując, pożądanym rozwiązaniem legislacyjnym byłaby wyraźna regulacja w ustawie o dokumentach paszportowych sytuacji polskich obywateli, w których zagranicznych aktach urodzenia wskazani są rodzice tej samej płci. Przeszkody, jakie napotykają te osoby w uzyskaniu paszportu należy uznać za systemowe – stąd istnieje potrzeba reakcji ustawodawcy, która zapewni im możliwość korzystania z ich praw i wolności konstytucyjnych na równi z innymi polskimi obywatelami – pisze Marcin Wiącek do Senatu.

XI.534.4.2016

Powyższa informacja stanowi komunikat RPO z 20 stycznia 2022 r.