Tag Archives: MSiT

Precedensowy wyrok w sprawie odpowiedzialności Skarbu Państwa w związku z niewypłacalnością biura podróży Selectours & Telemac

Sąd Rejonowy w Warszawie wydał dzisiaj wyrok, w którym zasądził od Skarbu  Państwa na rzecz poszkodowanego klienta niewypłacalnego biura podróży Selectours & Telemac sp. z o.o. odszkodowanie.

Zasądzona kwota odszkodowania jest równa kwocie nieodzyskanej przez klienta ceny za imprezę turystyczną.

To już kolejne biuro podróży w przypadku którego pojawił się taki korzystny wyrok dla poszkodowanej osoby w związku z niewypłacalnością biura podróży. Wcześniej podobne wyroku zapadły co do następujących biur podróży: Oriac (Summerelse), Aquamaris oraz Alba Tour.

W sprawie reprezentowałem powódkę.

Precedensowy wyrok w sprawie odpowiedzialności Skarbu Państwa w związku z niewypłacalnością biura podróży Blue Rays

W ostatni czwartek Sąd Rejonowy dla Warszawy-Śródmieścia wydał wyrok w sprawie dotyczącej poszkodowanego klienta biura podróży Blue Rays sp. z o.o.

Klient wpłacił do organizatora turystyki około 35 tys. zł (w imprezie turystycznej miało wziąć udział kilka osób). Przed terminem rozpoczęcia imprezy turystyczne organizator turystyki ogłosił niewypłacalność.

Zabezpieczenie finansowe organizatora turystyki okazało niewystarczające na zwrot dokonanych przedpłat.

W tych okolicznościach powód, który zawarł umowę, wystąpił o odszkodowanie od Skarbu Państwa w wysokości nieodzyskanego zwrotu ceny. W czwartkowym wyroku sąd zasądził odszkodowanie od Skarbu Państwa – Ministra Finansów i Ministra Sportu i Turystyki w żądanej wysokości. Ponadto sąd nałożył na Skarb Państwa obowiązek zapłaty odsetek oraz zwrot kosztów zastępstwa procesowego, co łącznie stanowi kwotę prawie 50 tys. zł. 

W sprawie tej reprezentowałem powoda. Była to pierwsza tego typu sprawa w przypadku biura podróży Blue Rays sp. z o.o. W tym roku wcześniej w pięciu innych podobnych sprawach zapadły również korzystne dla powodów wyroki. W jednej sprawie sąd jednak oddalił pozew (sprawa jest na etapie postępowania apelacyjnego). W ubiegłym roku korzystny już prawomocny wyrok w tego rodzaju sprawie wydał Sąd Okręgowy w Warszawie.

Precedensowy wyrok zasądzający odszkodowanie od Skarbu Państwa w związku z niewypłacalnością biura podróży Alba Tour

Wczoraj zapadł wyrok w sprawie związanej z niewypłacalnością biura podróży Alba Tour sp. z o.o. w Poznaniu.

Sąd orzekł, że Skarb Państwa Minister Finansów i Minister Sportu i Turystyki jest zobowiązany do zapłaty powódce kwoty 5.198,00 zł tytułem odszkodowania oraz kwoty 1.612,00 zł tytułem zwrotu kosztów procesu.

Podstawą żądania było to, że nasz ustawodawca nie zapewnił powódce ochrony na wypadek niewypłacalności organizatora turystyki z którym zawarła umowę na poziomie wymaganym przez art. 7 dyrektywy 90/314.

Orzekając obowiązek zapłaty sąd tym samym przyjął, że ustawodawca polski wprowadził wadliwy z punktu widzenia prawa unijnego mechanizm ochrony. Ponadto przyjął, że zostały spełnione wszystkie pozostałe przesłanki odpowiedzialności odszkodowawczej Skarbu Państwa.

Warto przypomnieć, że w przypadku tego biura podróży kwota zabezpieczenia finansowego była niewystarczająca nawet na sprowadzenie klientów do kraju. W tych okolicznościach Marszałek Województwa Wielkopolskiego podjął decyzję o sprowadzeniu klientów z środków należących do województwa. Następnie domagał się zwrotu tej kwoty (kilkaset tysięcy) od Skarbu Państwa. Ostatecznie województwo wystąpiło do sądu z pozwem. Przegrało zarówno w pierwszej, jak i drugiej instancji, ale zapowiadało złożenie skargi kasacyjnej (Marszałek nie odzyska pieniędzy za turystów).

Sprawa niewypłacalności tego biura podróży oraz sytuacja w tym kontekście marszałka województwa (województw) oraz klientów była szeroko komentowana w mediach, m.in. w poniższych artykułach:

– Marszałek nie odzyska pieniędzy za turystów (Rzeczpospolita)

– Za powroty klientów Alba Tour zapłaci podatnik. Pieniądze nie do odzyskania  (TVN24)

– Właściciel biura podróży Alba Tour chciał uciec z Polski z pieniędzmi firmy (Głos Wielkopolski)

– Marszałkowie chcą odzyskać pieniądze wydane na sprowadzanie turystów (Lex.pl)

Jeśli wyrok uprawomocni się, opisywana sprawa pokazuje, że istnieje skuteczny mechanizm odzyskania wpłaconych przez klientów środków.

W przedstawianej sprawie miałem przyjemność reprezentować powódkę.

dr Piotr Cybula, radca prawny

Kompromitujący błąd na stronie MSiT: „Turystyka bez ryzyka”

Niedawno pisałem o projekcie Ministerstwa Sportu i Turystyki pt. Turystyka bez ryzyka. Dzisiaj jeden z Czytelników bloga trafnie zauważył:

Pomysł MSiT ciekawy, tylko z wykonaniem gorzej. Niedopracowane, niepełne informacje, np. „Jeśli zamierzasz rezerwować nocleg, sprawdź, czy wybrany przez Ciebie hotel, pensjonat, kemping lub inny obiekt znajduje się w Centralnym Wykazie Obiektów Hotelarskich.” A co z „innymi obiektami” nieskategoryzowanymi, działającymi legalnie i znajdującymi się w gminnych ewidencjach?

Trzeba jasno i kategorycznie powiedzieć, że powyższa informacja to po prostu kompromitacja dla Ministerstwa Sportu i Turystyki. Informacja ta wprowadza w błąd i zagraża interesom tysięcy polskich przedsiębiorców świadczących w pełni legalnie usługi hotelarskie w obiektach, które nie są wpisane do Centralnego Wykazu Obiektów Hotelarskich.

Przecież zgodnie z ustawą o usługach turystycznych usługi hotelarskie mogą być świadczone nie tylko w obiektach hotelarskich, ale także w tzw. innych obiektach. Zamknięty katalog obiektów hotelarskich (m.in. hotele, motele, pensjonaty) został wskazany w art. 36 ustawy o usługach turystycznych. Aby  świadczyć usługi hotelarskie w takich obiektach należy spełnić określone prawem wymagania dla tych obiektów i uzyskać decyzję od marszałka województwa. Po uzyskaniu takiej decyzji następnie o tym obiekcie pojawia się informacja w Centralnym Wykazie Obiektów Hotelarskich.

Jeśli przedsiębiorca nie jest zainteresowany świadczeniem usług hotelarskich w obiekcie hotelarskim, może rozpocząć świadczenie usług hotelarskich po spełnieniu wymagań dla tzw. innych obiektów i przed rozpoczęciem świadczenia usług jest zobowiązany do zgłoszenia obiektu do ewidencji prowadzonej przez wójta, burmistrza lub prezydenta. Informacja o tym przedsiębiorcy nie pojawia się natomiast w Centralny Wykazie Obiektów Hotelarskich.

To przedsiębiorca decyduje o tym do którego systemu chce należeć – czy do obiektów hotelarskich, czy do tzw. innych obiektów. Większość przedsiębiorców, z wielu różnych powodów, wybiera drugi system. Informacja przekazywana przez Ministerstwo Sportu i Turystyki powoduje, że przedsiębiorcy Ci wkrótce mogą mieć mniej klientów. Jeśli klient potraktuje poważnie informację MSiT i sprawdzi taki obiekt w Centralnym Wykazie Obiektów Hotelarskich, to następnie po jego nieodnalezieniu najprędzej zrezygnuje z zawarcia umowy.

Zwłaszcza z uwagi na możliwość naruszenia interesów przedsiębiorców świadczących usługi hotelarskie w innych obiektach, ale także dla samych konsumentów, powyższa informacja powinna zostać jak najszybciej zmieniona.

Z pisma procesowego…

z pisma procesowego

„Założenia ustawy w lipcu do konsultacji” – wywiad z min. T.Jędrzejczakiem

Na portalu branży turystycznej waszaturystyka.pl pojawił się wywiad z min. Tomaszem Jędrzejczakiem na temat planów przygotowania nowej ustawy o usługach turystycznych, w tym implementacji nowej unijnej dyrektywy: Założenia ustawy w lipcu do konsultacji.

NIK o potrzebie skutecznej ochrony klientów na wypadek niewypłacalności organizatorów turystyki zgodnie z unijną dyrektywą

W pisemnej opinii Najwyższej Izby Kontroli z 9 marca 2015 r. na temat projektu nowelizacji ustawy o usługach turystycznych wyraźnie wskazano na potrzebę dalszych działań legislacyjnych w celu zapewnienia skutecznej ochrony klientów na wypadek niewypłacalności organizatorów turystyki zgodnie z unijną dyrektywą:

NIK 2015

Przypomnę, że Ministerstwo Sportu i Turystyki konsekwentnie twierdzi, że dyrektywa została wdrożona prawidłowo.

Kompromisowy projekt dyrektywy – główne zmiany (komunikat MSiT)

W dniu 28 maja 2015 r. Rada ds. Konkurencyjności przyjęła kompromisowy projekt dyrektywy w sprawie imprez turystycznych i powiązanych usług turystycznych. Następnie projekt zostanie skierowany do Parlamentu Europejskiego do dalszych prac. Jeśli Parlament także przyjmie kompromisowy projekt dyrektywy, dyrektywa wejdzie w życie i rozpocznie się proces wdrażania jej przepisów do prawa krajowego. Państwa członkowskie będą miały 2 lata od wejścia w życie dyrektywy na publikację nowych przepisów krajowych.

Najważniejsze regulacje w kompromisowym projekcie dyrektywy to:

1. Poziom harmonizacji: zgodnie z projektem dyrektywa będzie miała charakter maksymalnej harmonizacji z kilkoma wyjątkami. Oznacza to, że każde państwo, w tym Polska nie może wprowadzić przepisów bardziej lub mniej surowych od tych w dyrektywie. Ułatwi to przedsiębiorcom świadczenie usług w sposób transgraniczny.

2. Zakres dyrektywy: wprowadzono wyłączenie z zakresu dyrektywy m.in. podróży służbowych oraz pakietów organizowanych okazjonalnie na zasadzie non-profit (nie oferowanych szerokiej grupie odbiorców i organizowanych kilka razy w roku).

3. Rozszerzenie definicji imprez turystycznych o imprezy dynamiczne, tworzone na stronach internetowych (tzw. usługi click-through). Zgodnie z projektem dyrektywy nastąpi rozszerzenie pojęcia imprezy turystycznej w na imprezy łączone przez podróżnego nawet gdy zawarto oddzielne umowy z dostawcami usług, w tym tzw. imprezy dynamiczne lub click-through (pakiety przeklikane – tzw. tworząc pakiet podróżny przechodzi przez kilka stron

4. Wprowadzenie nowej definicji powiązanych usług turystycznych (linked travel arrangements). Są kombinacje usług turystycznych sprzedawane przez internetowe lub stacjonarne biuro podróży działające w roli pośrednika; usługi sprzedawane są osobno w oddzielnych transakcjach na potrzeby jednego wyjazdu. Każdy usługodawca jest odpowiedzialny za realizację swojej usługi. Połączone usługi turystyczne są kombinacją usług turystycznych, mającą luźniejszy charakter niż impreza turystyczna. Z tego względu do połączonych usług turystycznych mają zastosowanie tylko niektóre przepisy dyrektywy – głównie art. 17 i art. 19. Zgodnie z propozycją Parlamentu zmieniono nazwę tych produktów z aranżowanych usług turystycznych na powiązane usług turystyczne.

5. W dyrektywie określono zakres informacji, jakie podróżny musi otrzymać przed zawarciem umowy oraz jakie powinny znaleźć się w umowie. Podróżny musi otrzymać informacje dotyczące praw przysługujących mu na podstawie dyrektywy – zgodnie z załącznikami do niej. W przypadku kupna powiązanych usług turystycznych, podróżny musi być poinformowany, że nie nabywa imprezy turystycznej.

6. Zmiany w umowie przed wyjazdem na wakacje – w dyrektywie wskazano w jaki sposób podróżny może przenieść umowę na innego podróżnego. W artykule 8 dyrektywy uregulowano kwestię zmiany ceny. Wzrost ceny jest możliwy jeśli w umowie zawarto taką możliwość oraz może wynikać tylko z wzrostu kosztów paliwa lub innych źródeł zasilania, podatków (np. opłat lotniskowych, podatków turystycznych), kursów wymiany walut. Wzrost cen może nastąpić do 20 dni przed rozpoczęciem imprezy turystycznej. Zgodnie z nową dyrektywą podróżny może odstąpić od umowy w przypadku wzrostu ceny o 8%.

7. Rozwiązanie umowy (art.10) – po pierwsze, w dyrektywie wprowadzono  możliwość rozwiązania umowy przez podróżnego w każdej chwili po zapłaceniu tzw. standardowych opłat za rezygnację (termination fee). Po drugie, podróżny może rozwiązać umowę bez płacenia tzw. standardowych opłat za rezygnację (tzn. bezkosztowo) w przypadku nadzwyczajnych i nieuniknionych okoliczności (np. zamieszki wojenne w miejscu planowanego wypoczynku). W takim przypadku podróżny powinien otrzymać zwrot wpłaconych środków finansowych, ale nie ma prawa do odszkodowania za szkody.

8. Realizacja umowy – w dyrektywie wskazano kto jest odpowiedzialny za realizację imprezy turystycznej i jak postępować, jeśli impreza nie jest realizowana w sposób zgodny z umową. Ponadto, artykuł 11 ustęp 5 dyrektywy wprowadza regulację, zgodnie z którą, jeśli nie jest możliwe zapewnienie powrotu podróżnego w terminie do kraju z uwagi na nieuniknione i nadzwyczajne okoliczności, organizator ponosi koszty niezbędnego zakwaterowania podróżnego przez maksimum trzy noce.

9. Zabezpieczenie na wypadek niewypłacalności – organizatorzy są zobowiązani posiadać zabezpieczenie na wypadek swojej niewypłacalności, tak jak miało to miejsce na bazie obecnych przepisów. Ponadto, zabezpieczenie na wypadek swojej niewypłacalności powinni posiadać przedsiębiorcy oferujący powiązane usługi turystyczne (art.17).

10. Pomoc w trudnej sytuacji – zgodnie z kompromisowym projektem pomoc powinna zostać udzielona bez zbędnej zwłoki, poprzez:  udzielenie odpowiednich informacji dotyczących usług zdrowotnych, władz lokalnych oraz pomocy konsularnej, i  udzielenie podróżnemu pomocy w nawiązaniu komunikacji na odległość oraz w znalezieniu alternatywnych usług turystycznych.  Organizator może pobrać uzasadnioną opłatę z tytułu udzielenia takiej pomocy, jeśli sytuacja powstała w wyniku niedbalstwa podróżnego lub jego umyślnego działania.

Dokładną treść przepisów dyrektywy znajdą Państwo poniżej:

Kompromisowy projekt dyrektywy (wersja angielska) przyjęty przez Radę oraz sprostowanie do kompromisowego projektu

Kompromisowy projekt dyrektywy (wersja polska) – uwaga jest to wstępna wersja tłumaczenia dyrektywy na język polski.

Źródło: komunikat MSiT

Cytat dnia – minister Tomasz Jędrzejczak o braku wyobraźni turystów

– Wracałem kiedyś wakacji w Bułgarii. Samolot się zepsuł. Turyści czekali na lotnisku. Okazało się, że wielu nie miało pieniędzy, żeby sobie chociaż coś do picia kupić. To brak wyobraźni – opowiada. –

Źródło: Wyjeżdżasz na wakacje? Nie wyłączaj myślenia

Warto przypomnieć, że zgodnie z obowiązującym już ponad 10 lat rozporządzeniem nr 261/2004 pasażerowie w przypadku opóźnienia samolotu mają prawo do opieki, które obejmuje również bezpłatne napoje i posiłki. Nie przysługuje ono w każdym przypadku a jedynie w zakresie wskazanym przez to rozporządzenie, w szczególności wówczas gdy obsługujący przewoźnik lotniczy ma uzasadnione powody, by przewidywać, że lot będzie opóźniony w stosunku do planowego startu: a) o dwie lub więcej godzin w przypadku lotów do 1500 kilometrów; lub b) o trzy lub więcej godzin w przypadku wszystkich lotów wewnątrzwspólnotowych dłuższych niż 1 500 kilometrów i wszystkich innych lotów o długości pomiędzy 1 500 a 3500 kilometrów, lub c) o cztery lub więcej godzin w przypadku wszystkich innych lotów niż loty określone w lit. a) lub b).

A może turyści o których wspomniał minister po prostu znali treść tego rozporządzenia?

1,6%

1,6% – taki procent oddanych głosów w dzisiejszych wyborach prezydenckich otrzymał kandydat partii, która od ponad siedmiu lat w ministerstwie sportu i turystyki ma „wiceministra od turystyki” (według sondażu IPSOS na obecną chwilę).