Na stronie internetowej Radia Tok FM dostępny jest wywiad – Na jakich zasadach funkcjonują biura podróży. Jego przedmiotem jest problematyka zabezpieczenia finansowego biur podróży. W szczególności zwróciłem w nim uwagę na nieprawidłowości z punktu widzenia zgodności polskich przepisów z dyrektywą 90/314.
dr Piotr Cybula
Opublikowano Uncategorized
Otagowane PRAWO TURYSTYCZNE, ustawa o usługach turystycznych, zabezpieczenie finansowe
W Rzeczpospolitej z 4 sierpnia 2011 r. ukazał się artykuł pt. Klienci upadłych biur mogą pozwać Polskę. W artykule K. Wójcik-Adamska przedstawiła problem nieodzyskiwania przez klientów pełnych wpłat w przypadku niewypłacalności biur podróży.
Artykuł jest dostępny w wersji elektronicznej na stronie internetowej czasopisma.
dr Piotr Cybula
Opublikowano Uncategorized
Otagowane PRAWO TURYSTYCZNE, UE, ustawa o usługach turystycznych, zabezpieczenie finansowe
W Rzeczpospolitej z 15 lipca 2011 r. ukazały się artykuły pt. Turyści słabo chronieni przed banktructwem biura podróży (s. C1) oraz Niełatwo sprawdzić wiarygodność biura podróży (C3). Katarzyna Wójcik-Adamska przedstawiła w nich zakres ochrony klienta w sytuacji niewypłacalności biura podróży. Mimo zmian w roku ubiegłym system ten w dalszym ciągu wymaga udoskonalenia.
dr Piotr Cybula
Opublikowano Uncategorized
Otagowane PRAWO TURYSTYCZNE, ustawa o usługach turystycznych, zabezpieczenie finansowe
W mediach powróciła sprawa zabezpieczeń finansowych biur podróży, które ogłosiły niewypłacalność w ubiegłym roku. Jak podaje RMF24 Klienci biur podróży, które upadły w zeszłym roku, do tej pory nie odzyskali ani złotego. Zarówno w sprawie Selectours jak i Orbis Travel cały czas toczą się postępowania (…). Sprawa będzie się ciągnąć, bo tyle trwają procedury. Takie długotrwałe postępowanie niewątpliwie pozostaje w sprzeczności z prawem unijnym, a konkretnie z art. 7 dyrektywy 90/314 w sprawie zorganizowanych podróży, wakacji i wycieczek. Komisja Europejska w opublikowanym w roku 1999 raporcie zwróciła uwagę, że:
The security, whatever its nature, should be quickly available. All services and refunds to the consumer under Art 7 of the Package Travel Directive should be effected quickly and without too much bureaucracy.
Długotrwałość procedury jest z kolei konsekwencją mechanizmu, który również był niezgodny ze wspomnianą dyrektywą. Polegał on na możliwości proporcjonalnego obniżenia zwrotu wpłaconej przez klienta kwoty (uchylony art. 5 ust. 6 ustawy o usługach turystycznych). Do tego aby wiedzieć w jaki sposób powinno się obniżyć zwrot należy ustalić listę wierzycieli, a jak wynika z dotychczasowej praktyki jest to proces długotrwały. Sytuacja ta w pewien sposób uległa poprawie na skutek nowelizacji ustawy o usługach turystycznych w roku ubiegłym. Można jednak w dalszym ciągu mieć wątpliwości, czy obecna regulacja jest w pełni zgodna z dyrektywą. Przez pewien okres czasu jeszcze w praktyce mogą pojawiać się sytuacje związane z umowami dotyczącymi zabezpieczenia finansowego biur podróży, które zostały zawarte w oparciu o poprzedni stan prawny.
W sytuacji nieotrzymania zwrotu pełnej wpłaconej przez klienta kwoty (tzw. przedpłaty) na skutek uruchomienia zabezpieczenia finansowego biura podróży, moim zdaniem aktualna staje się co do zasady możliwość pociągnięcia do odpowiedzialności państwa polskiego z tytułu nieprawidłowej implementacji dyrektywy 90/314.
dr Piotr Cybula
Opublikowano Uncategorized
Otagowane dyrektywa 90/314, PRAWO TURYSTYCZNE, ustawa o usługach turystycznych, zabezpieczenie finansowe
Minister Sportu i Turystyki podpisał rozporządzenie z 21 kwietnia 2011 r. w sprawie wzorów formularzy umowy gwarancji bankowej, umowy gwarancji ubezpieczeniowej oraz umowy ubezpieczenia na rzecz klientów, wymaganych w związku z działalnością wykonywaną przez organizatorów turystyki i pośredników turystycznych.
Rozporządzenie zostało wydane na podstawie art. 5 ust. 6 ustawy o usługach turystycznych.
Zostało przekazane do Rządowego Centrum Legislacyjnego celem opublikowania w Dzienniku Ustaw. Jest dostępne na stronie Biuletynu Informacji Publicznej MSiT. Wejdzie w życie z dniem opublikowania w Dzienniku Ustaw.
Wcześniejszy projekt rozporządzenia spotkał się z daleko idącą krytyką.
dr Piotr Cybula
Opublikowano Uncategorized
Otagowane PRAWO TURYSTYCZNE, ustawa o usługach turystycznych, zabezpieczenie finansowe
W dwutygodniku e-Rynek Podróży (2011, nr 7, s. 24-25) ukazał się przygotowany przeze mnie artykuł pt. Zmiany przepisów dotyczących zabezpieczenia finansowego biur podróży – sukces czy porażka?
W artykule przedstawiam problematykę nowelizacji ustawy o usługach turystycznych z kwietnia ubiegłego roku w zakresie zabezpieczenia finansowego biur podróży, zwłaszcza z punktu widzenia zgodności nowego rozwiązania z dyrektywą 90/314 w sprawie zorganizowanych podróży, wakacji i wycieczek.
Artykuł dostępny jest na stronie internetowej czasopisma.
dr Piotr Cybula
Opublikowano Uncategorized
Otagowane ustawa o usługach turystycznych, zabezpieczenie finansowe
Jednym z celów ostatniej nowelizacji ustawy o usługach turystycznych było dostosowanie przepisów dotyczących zabezpieczenia finansowego biur podróży do dyrektywy 90/314.
Czy cel ten został zrealizowany? Zdania są podzielone.
Poniżej przedstawiam opinię Olgi Sachanbińskiej, studentki Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie, przedstawioną w referacie pt. Ubezpieczenia w turystyce – dyskusja wokół systemu zabezpieczeń finansowych na wypadek niewypłacalności organizatora turystyki i pośrednika turystycznego podczas konferencji zorganizowanej w dniach 4-5 marca na Uniwersytecie Jagiellońskim na temat Prawo sportowe i turystyczne – między regulacją a deregulacją:
System zabezpieczeń finansowych w obecnym kształcie nie zapewnia klientom dostatecznej ochrony przed upadłością biura podróży. Próba dostosowania prawa polskiego do wymogów unijnych, w postaci znacznego podwyższenia stawek sum gwarancyjnych zabezpieczeń, nie służy ani polskim przedsiębiorcom turystycznym, ani konsumentom. Co więcej, Polska jest nadal narażona na zarzuty ze strony Komisji Europejskiej. Rozwiązaniem powinno być utworzenie uzupełniającego funduszu gwarancyjnego (i obniżenie obowiązujących obecnie stawek), nie wiadomo jednak, kiedy możemy spodziewać się zapowiedzianej ustawy wprowadzającej tę instytucję.
Stanowisko to zostanie szczegółowo uzasadnione w przygotowywanej publikacji pokonferencyjnej.
dr Piotr Cybula
26 lutego 2011 r., podczas odbywających się w dniach 25-27 lutego 2011 r. targach turystycznych „Na styku kultur. XVII Targi Regiony Turystyczne” odbywających się w Łodzi, w g. 11-13 odbędzie się seminarium na temat Obowiązkowe zabezpieczenia finansowe dla organizatorów turystyki i pośredników turystycznych w świetle znowelizowanej ustawy o usługach turystycznych
Organizatorem spotkania jest: Izba Turystyki Rzeczypospolitej Polskiej.
Spotkanie odbędzie się w sali konferencyjnej nr 1, antresola, hala Expo.
Opublikowano Uncategorized
Otagowane PRAWO TURYSTYCZNE, ustawa o usługach turystycznych, zabezpieczenie finansowe
W Rzeczpospolitej z 14 lutego 2011 r. ukazał się artykuł pt. Obowiązkowe ubezpieczenie biur podróży (http://www.rp.pl/artykul/5,612247.html). Poniżej zamieszczam komentarz do niektórych twierdzeń w nim zawartych:
„Touroperatorzy działający na polskim rynku mają obowiązek zawarcia umowy gwarancji bankowej lub ubezpieczeniowej”.
Komentarz:
Organizatorzy turystyki i pośrednicy turystyczni w rozumieniu ustawy o usługach turystycznych rzeczywiście mają obowiązek posiadania zabezpieczenia finansowego, ale możliwych instrumentów finansowych jest cztery a nie dwa. Oprócz dwóch wskazanych mamy również umowę ubezpieczenia (która pojawia się np. w tytule artykułu) oraz rachunek powierniczy (ten ostatni tylko dla organizatorów turystyki organizujących imprezy turystyczne na terenie Polski).
„Im wyższa kwota gwarancji, tym większa szansa na to, że w przypadku upadku biura czy odwołania wyjazdu klient odzyska całą zainwestowaną gotówkę”.
Komentarz:
Zabezpieczenie finansowe biura podróży jest uruchamiane w przypadku niewypłacalności organizatora turystyki lub pośrednika turystycznego. Jeżeli organizator turystyki odwołuje wyjazd, zabezpieczenie nie znajduje co do zasady zastosowania. Konsekwencje odwołania zostały określone w art. 14 ust. 6 i 7 ustawy o usługach turystycznych.
„Nowelizacja ustawy o usługach turystycznych z września zeszłego roku, zwiększyła wysokość obowiązkowych gwarancji, jakie muszą przedstawić biura podróży”.
Komentarz:
Ustawa nowelizująca jest z kwietnia a nie września. We wrześniu weszła w życie. Jest też zbytnim uproszczeniem stwierdzenie, że doszło do zwiększanie wysokość obowiązkowych gwarancji. Po pierwsze, ich wysokość wynika z rozporządzenia wykonawczego. Po drugie, na razie na rynku funkcjonują jeszcze w większości przypadków „stare” umowy zabezpieczenia finansowego. W rzeczywistości sama ustawa nowelizująca jeśli chodzi o sytuację klienta, nawet w pewnym zakresie ją pogorszyła (szerzej przedstawiam to w innym miejscu: http://turystykamalopolska.pl/eksperci/uid/124/item/blog).
„Biura podróży, podobnie jak linie lotnicze, są zabezpieczone na wypadek wystąpienia „siły wyższej”, czyli np. trzęsienia ziemi czy zamieszek”.
Komentarz:
Nie wiadomo o jakim zabezpieczeniu tu mowa. Czy o takim, że jeżeli organizator turystyki odwołuje imprezę turystyczną z uwagi na siłę wyższą, to nie ma obowiązku wypłaty klientowi odszkodowania (art. 14 ust. 7 u.u.t.)? Raczej trudno traktować ten przepis jako „zabezpieczenie” organizatora turystyki.
„Obowiązek zwrotu pieniędzy powstaje wówczas, gdy wyjazd zostaje odwołany z winy touroperatora”.
Zgodnie z art. 14 ust. 6 u.u.t. jeżeli organizator odwołuje imprezę turystyczną z przyczyn niezależnych od klienta, klient ma prawo, według swojego wyboru: albo uczestniczyć w imprezie zastępczej o tym samym lub wyższym standardzie, chyba że zgodzi się na imprezę o niższym standardzie za zwrotem różnicy w cenie albo żądać natychmiastowego zwrotu wszystkich wniesionych świadczeń. W wypadkach takich klient może dochodzić odszkodowania za niewykonanie umowy, chyba że odwołanie imprezy turystycznej nastąpiło z powodu: zgłoszenia się mniejszej liczby uczestników niż liczba minimalna określona w umowie, a organizator powiadomił o tym klienta na piśmie w uzgodnionym terminie albo siły wyższej (art. 14 ust. 7 u.u.t.). Po pierwsze, w ustawie pojęcie „winy” w tym miejscu w ogóle nie występuje, przepis ten znajduje zastosowanie „jeżeli organizator odwołuj imprezę turystyczną z przyczyn niezależnych od klienta”, a te mogą być przecież równe. Po drugie, w takim przypadku organizator turystyki powinien zaproponować klientowi wybór: impreza zastępcza albo zwrot wpłaconej kwoty, a więc obowiązek zwrotu powstanie gdy klient nie przyjmie imprezy zastępczej. Po trzecie, pomijam tu szerszy problem, czy w przypadku wystąpienia siły wyższej organizator turystyki ma obowiązek zwrotu całości wpłaconej kwoty, jeżeli formalnie nie odwołuje imprezy turystycznej (szerzej omawiam to w innym miejscu: https://prawoturystyczne.wordpress.com/2011/02/07/czy-organizator-turystyki-powinien-zwrocic-klientowi-cala-cene-w-przypadku-wystapienia-sily-wyzszej-uniemozliwiajacej-wyjazd-sprawa-egiptu/).
W artykule pominięto umowę ubezpieczenia NNW i KL, którą organizatorzy turystyki mają obowiązek zawarcia w przypadku organizowania imprez turystycznych za granicą (z uwagi na tytuł artykułu warto było o nim wspomnieć).
dr Piotr Cybula
Polska Izba Turystyki na swojej stronie internetowej (http://www.pit.org.pl/) opublikowała uwagi do projektu rozporządzenia Ministra Sportu i Turystyki w sprawie wzorów formularzy umowy gwarancji bankowej, umowy gwarancji ubezpieczeniowej oraz umowy ubezpieczenia na rzecz klientów, wymaganych w związku z działalnością wykonywaną przez organizatorów turystyki i pośredników turystycznych.
PRAWO TURYSTYCZNE 