19 września 2011 r. Prezes UOKiK wpisał do rejestru klauzul niedozwolonych następujące postanowienie:
Numer wpisu: 2526
Generali Towarzystwo Ubezpieczeń S.A. w Warszawie
„Ochroną ubezpieczeniową nie są objęte szkody powstałe w innych okolicznościach niż podano w zgłoszeniu szkody”
Naczelny Sąd Administracyjny (…), po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2011 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 25 czerwca 2010 r. sygn. akt I SA/Lu 176/10 w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 5 stycznia 2010 r. nr […] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące: maj – lipiec, październik – grudzień 2007 r. postanawia: 1) na podstawie art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej skierować do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytanie prejudycjalne dotyczące wykładni przepisów prawa wspólnotowego: czy własna usługa przewozu wykonana przez biuro podróży w ramach ceny ryczałtowej pobranej od turysty z tytułu wykonanej na jego rzecz usługi turystycznej opodatkowanej na podstawie przepisów art. 306-310 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U UE seria L z 2006 r. Nr 347/1 ze zm.) normujących szczególną procedurę opodatkowania VAT dla biur podróży, podlega – stanowiąc element konieczny dla jej wykonania – opodatkowaniu podstawową stawką podatku właściwą dla usługi turystycznej, czy obniżoną stawką podatku właściwą dla usługi przewozu osób na podstawie art. 98 w zw. z poz. 4 załącznika nr III ww. Dyrektywy? 2) zawiesić postępowanie sądowe na podstawie art. 124 § 1 pkt 5 P.p.s.a.
Źródło: NSA
Problem został również przedstawiony w opublikowanym w Wiadomościach Turystycznych artykule pt.: Unijny Trybunał odpowie, jak opodatkować usługi własne.
19 września 2011 r. Prezes UOKiK wpisał do rejestru klauzul niedozwolonych następujące postanowienie:
Numer wpisu: 2525
Józef Mrozowicz, Renata Zubrzycka – Biuro Podróży „Olimp”
„Jeżeli uczestnik nie weźmie udziału w imprezie z przyczyn leżących po jego stronie, B.P. „Olimp” potrąci z jego wpłat:
5.1 opłatę manipulacyjną w wysokości 50,00 zł w przypadku rezygnacji w terminie do 30 dnia przed datą rozpoczęcia imprezy,
5.2 20 % ceny imprezy – w przypadku rezygnacji między 29 a 22 dniem przed datą rozpoczęcia imprezy
5.3 30 % ceny imprezy – w przypadku rezygnacji między 21 a 15 dniem przed datą rozpoczęcia imprezy,
5.4 95 % ceny imprezy – w przypadku rezygnacji między 14 a 1 dniem przed datą rozpoczęcia imprezy lub niestawienia się na miejsce zbiórki.”
Opublikowano Uncategorized
Otagowane klauzule niedozwolone, PRAWO TURYSTYCZNE, ustawa o usługach turystycznych
Na stronie internetowej Klubu im. Władysława Zamoyskiego można przeczytać o proteście przeciwko prywatyzacji PKL S.A.:
Klub im. Władysława Zamoyskiego w Zakopanem organizuje akcję zbiórki podpisów ludzi nauki w sprawie wstrzymania prywatyzacji Polskich Kolei Linowych S.A.
PKL S.A. posiada koleje i nieruchomości na obszarze Tatrzańskiego Parku Narodowego. Sprzedaż przez Państwo akcji PKL S.A. oznacza początek prywatyzacji Tatrzańskiego Parku Narodowego. Właścicielem 100% akcji PKL S.A. są Polskie Koleje Państwowe S.A. Prywatyzację prowadzi właściciel tj. spółka PKP S.A. a proces prywatyzacyjny nadzoruje Podsekretarz Stanu w Ministerstwie Infrastruktury pan Andrzej Massel. Obecnie kończone są analizy przedprywatyzacyjne i niebawem (chyba po wyborach parlamentarnych) oczekiwane jest ogłoszenie o zamiarze zbycia akcji spółki.
Na stronie znaleźć można również wykaz sygnatariuszy apelu, formularz zgłoszenia poparcia oraz list protestacyjny do Premiera.
dr Piotr Cybula
19 września 2011 r. Prezes UOKiK wpisał do rejestru klauzul niedozwolonych następujące postanowienie:
Numer wpisu: 2522
Compensa Towarzystwo Ubezpieczeń na Życie spółka akcyjna Vienna Insurance Group w Warszawie
„Towarzystwo nie ponosi odpowiedzialności, jeżeli nieszczęśliwy wypadek, w wyniku którego Osoba ubezpieczona poniosła śmierć, został spowodowany lub miał miejsce w bezpośrednim następstwie uprawiania przez Osobę ubezpieczoną niebezpiecznych sportów, takich jak sporty lotnicze, w tym spadochroniarstwo i baloniarstwo, sporty wspinaczkowe i speleologia, sporty motorowe i motorowodne, skoki na gumowej linie, nurkowanie na głębokość większą niż 10 m.„
19 września 2011 r. Prezes UOKiK wpisał do rejestru klauzul niedozwolonych następujące postanowienie:
Numer wpisu: 2521
Wojciech Filipek – „Optim” w Rzeszowie
„Biuro Podróży Optim Travel zastrzega sobie prawo zmiany ceny z przyczyn od niego niezależnych np.: wzrostu kursu dewiz, cen paliwa, podatków i innych opłat.”
Bardzo „interesująco” brzmi § 17 rozporządzenia Ministra Sportu i Turystyki z 4 marca 2011. w sprawie przewodników turystycznych i pilotów wycieczek:
Organizator turystyki powierzający na podstawie art. 30 ust. 1 ustawy wykonanie usługi przewodnikowi turystycznemu jest obowiązany w obsłudze grupy turystów do zapewnienia udziału:
1) przewodnika miejskiego – dla miast wymienionych w § 15, jeżeli program imprezy obejmuje zwiedzanie miasta lub wybranych obiektów na jego obszarze, w muzeach i obiektach zabytkowych, w których nie oprowadza uprawniony pracownik etatowy;
2) przewodnika górskiego – na obszarach górskich określonych w § 13, jeżeli program imprezy przewiduje wycieczki piesze poza obszarem zabudowy miejscowości;
3) przewodnika miejskiego w przypadku, o którym mowa w § 16, lub przewodnika terenowego – w parkach narodowych, krajobrazowych i rezerwatach udostępnianych do ruchu turystycznego, jeżeli program imprezy obejmuje zwiedzanie tych miejsc, w muzeach i obiektach zabytkowych, w których nie oprowadza uprawniony pracownik etatowy, a także na obszarach, na których obowiązujące przepisy porządkowe prawa miejscowego nakładają taki obowiązek.
Abstrahując od niezbyt precyzyjnego określenia „grupy”, nasuwają się tu dwie uwagi:
Po pierwsze, nie jest jasne, dlaczego w przepisie tym mowa jest tylko o „turystach”, z pominięciem odwiedzających. W ustawie o usługach turystycznych ustawodawca wprowadził obydwa te pojęcia i je odmiennie zdefiniował. Czy fakt, że pominięto tu „odwiedzających” oznacza, że reguły wynikające z tego przepisu nie znajdą zastosowania do „osoby, która podróżuje do innej miejscowości poza swoim stałym miejsce pobytu, dla której celem podróży nie jest podjęcie stałej pracy w odwiedzanej miejscowości oraz niekorzystająca z noclegu”. Trudno to logicznie wytłumaczyć.
Po drugie, nie jest jasne, dlaczego ustawodawca przepis ten adresuje do „grupy” turystów. Jeżeli umowa o imprezę zostanie zawarta z jednym turystą (lub odwiedzającym?) i nie mamy „grupy” w czasie imprezy turystycznej, a usługa przewodnicka będzie elementem imprezy turystycznej, to czy reguły określone w tym przepisie nie powinny znaleźć tu zastosowania? Również trudno logicznie to wytłumaczyć.
Podsumowując, powyższy przepis nie został chyba przemyślany z punktu widzenia logiki, jak i ustaleń poczynionych przez samego ustawodawcę w ustawie o usługach turystycznych. Wymaga więc zmiany (abstrahuję w tym miejscu od oceny samego „obowiązku przewodnickiego”).
dr Piotr Cybula
Opublikowano Uncategorized
Otagowane PRAWO TURYSTYCZNE, przewodnicy turystyczni, ustawa o usługach turystycznych
Ukazały się ostatnio dwie co do zasady pozytywne glosy do uchwały Sądu Najwyższego z 19 listopada 2010 r. (III CZP 79/10) :
1) K. Kryla, Zmarnowany urlop. Glosa do uchwały SN z 19.11.2010 r. (III CZP 79/10), Przegląd Sądowy, wrzesień 2011, s. 137 i n.
2) M. Łolik, Odpowiedzialność organizatora turystyki za zmarnowany urlop – glosa do uchwały SN z 19.11.2010 r. (III CZP 79/10), Europejski Przegląd Sądowy, wrzesień 2011, s. 45 i n.
Uchwała ta ma następującą treść: Przepis art. 11a ust. 1 ustawy (…) o usługach turystycznych (…) może być podstawą odpowiedzialności organizatora turystyki za szkodę niemajątkową klienta w postaci zmarnowanego urlopu.
Opublikowano Uncategorized
Otagowane PRAWO TURYSTYCZNE, publikacje, ustawa o usługach turystycznych
W Wiadomościach Turystycznych ukazał się interesujący artykuł na temat rachunku powierniczego jako zabezpieczenia finansowego biur podróży, dostępny jest również w Internecie: Zbudować zaufanie poprzez rachunek.
Preliminary ruling before ECJ lodged by Audiencia Provincial de Barcelona (national reference: QP/07238-A9, decision as of June 15, 2011):
C-410/11 (Pedro Espada Sánchez ea/Iberia)
Questions referred
(1) Must the limit of 1 000 Special Drawing Rights per passenger, laid down in Article 22 of the Montreal Convention for the Unification of Certain Rules for International Carriage by Air, concerning the liability of the carrier in the case of destruction, loss or damage of baggage, considered in conjunction with Article 3(3) of that convention, be interpreted as a maximum limit for each individual passenger where a number of passengers travelling check in their shared baggage together, regardless of whether there are fewer pieces of checked baggage than there are actual travellers?
(2) Or, on the contrary, must the limit to damages laid down in Article 22 of the Montreal Convention be interpreted as meaning that, for each piece of checked baggage, only one passenger may be entitled to claim compensation and that, accordingly, the maximum limit applied must be that fixed for a single passenger even if it is proved that the lost baggage identified by a single tag belongs to more than one passenger
http://eur-lex.europa.eu/Notice.do?val=600371%3Acs&lang=de&list=600371%3…
http://curia.europa.eu/jurisp/cgi-bin/form.pl?lang=en&alljur=alljur&jurc…
Source: IFTTA (by Stephan Keiler)
PRAWO TURYSTYCZNE 