Tag Archives: turystyka dzieci i młodzieży

„Biura podróży zrzeszone w organizacjach turystycznych, na bieżąco informowane są o zmianach w przepisach dotyczących każdego aspektu organizowanej imprezy, a tym samym wynikających z nich obowiązkach, co dla dyrektora placówki, generowałoby dodatkowy obowiązek zapoznania się ze zmianami”

– [w:] Kodeks Dobrych Praktyk firmowany m.in. przez łódzkie kuratorium oświaty, dostępny jest na stronie: drive.google.com

Niedawno opublikowany został dokument pt. Kodeks Dobrych Praktyk Przy Organizacji Turystyki Szkolnej. Poradnik dla dyrektorów placówek oświatowych, biur podróży oraz rodziców.

Choć sama idea opracowania takiego dokumentu to dobry pomysł, to do publikacji tej odnoszę się niestety dość krytycznie, z dwóch powodów.

Po pierwsze, w sumie po lekturze mam wrażenie, że jest to materiał, którego jednym z głównych celów jest namawianie dyrektorów szkół do korzystania z usług biur podróży. Z tego powodu uważam, że w tę inicjatywę nie powinno angażować się kuratorium oświaty i urząd marszałkowski. Szara strefa oczywiście jest i powinno się z nią odpowiednio walczyć. Ale nie jest tak, że z drugiej strony mamy tylko dobre biura podróży, które stosują zawsze dobre praktyki. Niestety z moich obserwacji wynika, że właśnie w zakresie turystyki dzieci i młodzieży biura podróży najczęściej stosują praktyki sprzeczne z prawem. W takiej publikacji – firmowanej przez kuratorium oświaty i urząd marszałkowski, na ten problem należałoby szerzej zwrócić uwagę.

Po drugie, druga kwestia, która budzi mój niepokój to błędy merytoryczne. Nie jest ich wiele, ale w takiej publikacji w ogóle ich nie powinno być.

Z powyższych powodów moim zdaniem zarówno kuratorium oświaty jak również urząd marszałkowski powinny wycofać się z firmowania tej publikacji w obecnej wersji (co z uwagi na opublikowanie jej w formie elektronicznej może być trudne).

Problem ten oczywiście wymaga szerszego odniesienia się. Z tego powodu w najbliższym czasie poświęcę mu dłuższy tekst.

Piotr Cybula

28 sierpnia 2014 r. minister edukacji narodowej podpisała m.in. nowe rozporządzenie w sprawie warunków i sposobu organizowania przez publiczne szkoły i placówki krajoznawstwa i turystyki.

Ministerstwo na swojej stronie internetowej podaje o nim podstawowe informacje:

„Cel: wprowadzenie ułatwień w organizowaniu przez publiczne przedszkola, szkoły i placówki wycieczek i imprez z jednoczesnym zapewnieniem dzieciom i uczniom bezpieczeństwa podczas udziału w nich.

Wybrane zmiany:
•    zniesieniu obligatoryjności ubezpieczenia od następstw nieszczęśliwych wypadków w przypadku wycieczek i imprez organizowanych w kraju, zachowując jednocześnie obowiązek ubezpieczania uczestników imprezy zagranicznej od następstw nieszczęśliwych wypadków i kosztów leczenia.
•    wprowadzenie możliwości łączenia funkcji kierownika i opiekuna wycieczki lub imprezy za zgodą dyrektora szkoły. Takie rozwiązanie umożliwi organizację wycieczki lub imprezy, w której bierze udział jedynie kilku uczniów, bez konieczności powierzenia funkcji kierownika innej osobie niż opiekun;

Przepisy dotyczące ubezpieczeń obowiązkowych nie ustanawiają jakichkolwiek obowiązkowych ubezpieczeń związanych z działalnością szkół i placówek oświatowych. W związku z tym, umowa ubezpieczenia od następstwa nieszczęśliwych wypadków dzieci i młodzieży szkolnej podczas wycieczki krajowej powinna być dobrowolną umową ubezpieczenia.

Natomiast zgodnie z przepisami art. 14 ust. 3 ustawy o usługach turystycznych organizatorzy turystyki organizujący imprezy turystyczne za granicą mają obowiązek zawarcia na rzecz osób uczestniczących w tych imprezach umów ubezpieczenia od następstw nieszczęśliwych wypadków i kosztów leczenia, więc w podpisanym rozporządzeniu zachowuje się ten obowiązek wskazując iż uczestnikiem wycieczki lub imprezy zagranicznej może być osoba, która została ubezpieczona od następstw nieszczęśliwych wypadków i kosztów leczenia.

Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 września 2014 r.”.

Można mieć wątpliwości co do tezy o zniesieniu obligatoryjności ubezpieczenia na terenie kraju (w przypadku szkół nie ma i nie było ustawowego obowiązku), ale to już temat na odrębny wpis.

Piotr Cybula

Fragment odpowiedzi biura podróży na reklamację klienta.

Lot z Nowego Jorku do Rzeszowa z przesiadką w Warszawie miał trwać prawie dziesięć godzin. Wnuczek pani Stanisławy doleciał na lotnisko w Jasionce dopiero po dwudziestu godzinach. Dziecko dostało skromny posiłek, a o opóźnieniu nikt nie poinformował rodziny.

„PO przygotowuje projekt zwalniający kandydatów na wychowawców kolonii i obozów dla dzieci i młodzieży z opłaty za zaświadczenie o niekaralności. Ulga będzie dotyczyć tylko przyszłych wolontariuszy” – więcej w artykule: Wolontariusz nie zapłaci za zaświadczenie

Obecna treść art. 92a ustawy o systemie oświaty:

1. W czasie wolnym od zajęć szkolnych dla uczniów mogą być organizowane kolonie, obozy i inne formy wypoczynku.

1a. W czasie wypoczynku dzieci i młodzieży zorganizowanego w formach, o których mowa w ust. 1, wychowawcą lub kierownikiem tej formy wypoczynku nie może być osoba karana za umyślne przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu na szkodę małoletniego, przestępstwo przeciwko wolności seksualnej i obyczajności na szkodę małoletniego, przestępstwo przeciwko rodzinie i opiece, z wyjątkiem przestępstwa określonego w art. 209 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz.U. Nr 88, poz. 553, z późn. zm.), przestępstwo określone w rozdziale 7 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz.U. z 2012 r. poz. 124) albo osoba, wobec której orzeczono zakaz prowadzenia działalności związanej z wychowywaniem, leczeniem, edukacją małoletnich lub opieką nad nimi, lub obowiązek powstrzymywania się od przebywania w określonych środowiskach lub miejscach, zakaz kontaktowania się z określonymi osobami lub zakaz opuszczania określonego miejsca pobytu bez zgody sądu.

1b. W celu potwierdzenia warunku, o którym mowa w ust. 1a, kandydat na wychowawcę lub kierownika formy wypoczynku dzieci i młodzieży jest obowiązany przedstawić organizatorowi wypoczynku dzieci i młodzieży informację z Krajowego Rejestru Karnego. Kandydat na wychowawcę lub kierownika formy wypoczynku, który jednocześnie jest zatrudniony na podstawie przepisów, które zawierają warunek niekaralności za przestępstwo popełnione umyślnie, składa w formie pisemnej oświadczenie o niekaralności za przestępstwa, o których mowa w ust. 1a.

2. Minister właściwy do spraw oświaty i wychowania określa, w drodze rozporządzenia, warunki, jakie muszą spełniać organizatorzy wypoczynku dzieci i młodzieży szkolnej, a także zasady jego organizowania i nadzorowania.