PRAWO TURYSTYCZNE

W ubiegłym roku opublikowana została pewna książka, którą dotyczy problematyki z zakresu prawa cywilnego (i turystycznego). Ukazała się w prestiżowym wydawnictwie. Autorkę książki miałem wcześniej okazję poznać.

Z dużym zaskoczeniem w książce tej znalazłem pewne fragmenty mojego autorstwa. Najobszerniejszy fragment to cztery strony książki, w zasadzie „przepisane”. Oprócz fragmentów z mojej pracy w książce dość szybko zidentyfikowałem fragmenty z innych prac, także innych autorów.

Książka została opublikowana w oparciu o pracę doktorską, która stanowiła podstawę do nadania autorce stopnia doktora nauk prawnych.

Skontaktowałem się z uczelnią przesyłając jej najobszerniejszy fragment mojej pracy, jak również informując o licznych innych zapożyczeniach, które nie zostały w pracy oznaczone w sposób właściwy.

Uczelnia przeprowadziła postępowanie, które zakończyło się wydaniem dyscyplinarnej kary upomnienia. Co ciekawe jednak uczelnia w żaden sposób nie zainteresowała się drugim zarzutem przeze mnie stawianym – zapożyczeniami z innych prac. Wielokrotnie zwracałem uwagę władzom tej uczelni, że to przede wszystkim w jej interesie leży dokładne wyjaśnienie stawianych zarzutów, zwłaszcza, że pierwszy z nich okazał się w pełni zasadny. Uczelnia po prostu uznała, że w tych okolicznościach co do pozostałych fragmentów nie zachodzi  uzasadnione podejrzenie popełnienie czynu dyscyplinarnego.

Oczywiście mógłbym przedstawić taki zestaw zapożyczeń, ale na jego przygotowanie musiałbym poświęcić kilka tygodni pracy, a to przecież przede wszystkim uczelni powinno zależeć na dokładnym wyjaśnieniu tych okoliczności. Zwłaszcza jeżeli posiada uprawnienia do nadawania stopnia doktora nauk prawnych i szczyci się wysokimi standardami w zakresie etyki.

Z drugiej strony to nieco dziwne, bo brak chęci wyjaśnienia sprawy przez uczelnię „zachęca” do skierowania sprawy na inną możliwą drogę postępowania. Czy będzie to lepsze rozwiązanie dla uczelni?

c.d.n.

W przypadku jednego z niewypłacalnych organizatorów turystyki powstało wiele wątpliwości, czy klienci zawierający niektóre z umów przez niego zawieranych są chronieni na wypadek jego niewypłacalności.

Wedle oficjalnego stanowiska prezentowanego przez nasze władze, niektóre z tych umów nie były umowami o imprezy turystyczne. W przypadku przyjęcia, że jest ono trafne, w konsekwencji oznacza to, że osoby, które zawarły takie umowy nie mają zapewnionego powrotu do kraju jeśli już wyjechały ani też zwrotu wpłaconych środków.

Informacja ta była zaskoczeniem zarówno dla klientów jak i również dla agentów.

Na zawieranej umowie w tego rodzaju przypadkach przedsiębiorca był oznaczony jako organizator turystyki. Co więcej, była tam również podana informacja o posiadanym przez organizatora turystyki zabezpieczeniu finansowym na wypadek jego niewypłacalności.

Sytuacja ta pokazuje, że w praktyce istnieje potrzeba wyraźniejszego oznaczenia „produktów”, które są imprezami turystycznymi w rozumieniu ustawy o usługach turystycznych. Oznaczenie takie mógłby wprowadzać każdy z organizatorów samodzielnie. Zasady w tym zakresie mogłyby być też opracowane przez organizacje branżowe.

Na pewno warto też w przypadku umów innych niż umowy o imprezy turystyczne zaniechać informowania o tym, że umowę zawiera organizator turystyki, który posiada zabezpieczenie finansowe na wypadek swojej niewypłacalności. Tego rodzaju informacja, jeżeli pojawia się w przypadku umowy innej niż umowa o imprezę turystyczną, może wprowadzać klientów w błąd (a nawet, jak pokazuje praktyka, agentów turystycznych).

Celem powyższych uwag było jedynie zwrócenie uwagi na potrzebę lepszego oznaczania imprez turystycznych, a nie sytuacja prawna osób zawierających tego rodzaju umowy, co wymaga zawsze indywidualnej oceny.