Tag Archives: PRAWO TURYSTYCZNE

Ubezpieczenia zimowych wyjazdów

Na stronie internetowej Rzecznika Ubezpieczonych opublikowane zostało opracowanie pt. Ubezpieczenia zimowych wyjazdów.

UOKiK wyjaśnia przyczyny opóźnień prac nad zmianą dyrektywy 90/314

W związku z prezydencją Polski w UE ze strony UOKiK pojawiła się zapowiedź podjęcia przez nasz kraj prac nad zmianą dyrektywy 90/314 w sprawie zorganizowanych podróży, wakacji i wycieczek, o czym wcześniej pisałem we wpisie: Plany UOKiK dotyczące zmiany dyrektywy 90/314 (w związku z prezydencją Polski w UE).

W związku z zakończeniem polskiej prezydencji wystąpiłem do UOKiK z zapytaniem odnośnie tego, co udało się w tym zakresie osiągnąć. Otrzymałem poniższe wyjaśnienie:

Zgodnie z planami KE dyrektywa Rady 90/314/EWG z  13 czerwca 1990 r. w sprawie zorganizowanych podróży, wakacji i wycieczek należy do pakietu dyrektyw konsumenckich, które powinny zostać poddane rewizji do roku 2013. Publikacja wniosku była wielokrotnie przekładana przez KE. Zgodnie z planami wniosek powinien zostać opublikowany w 2011 r. Do tej pory projekt jednak nie został przedłożony.

Przedstawiciele KE poinformowali o zmianie podejścia do nowelizacji dyrektywy 90/314, zgodnie z którym, obecne prace KE koncentrują się na inicjatywie legislacyjnej prezentującej sektorowe podejście do tematyki usług turystycznych. Konsekwencją takiego podejścia, będzie przedłożenie pakietu inicjatyw  legislacyjnych obejmujących umowy turystyczne, prawa pasażerów oraz rozwiązania dotyczące ewentualnego bankructwa organizatora turystyki. Podejście to powoduje konieczność  zaangażowania i ścisłej współpracy kilku dyrekcji generalnych Komisji Europejskiej. W związku z powyższym, prace KE są opóźnione i wniosek nie został przedłożony podczas prezydencji Polski. Nowy termin publikacji wniosku to najprawdopodobniej dopiero II połowa 2012 r.

dr Piotr Cybula

Podział uprawnień przewodników górskich, czyli pytanie do Przewodniczącego Parlamentarnego Zespołu Narciarstwa i Turystyki Posła Piotra van der Coghena (i zaproszenie do dyskusji)

Jednym z punktów dyskusji na temat przewodnictwa turystycznego w Polsce jest pytanie o zakres terytorialny uprawnień przewodników górskich. W świetle ustawy o usługach turystycznych przewodnikiem turystycznym może być osoba, która posiada uprawnienia określone ustawą. Aby takie uprawnienia uzyskać trzeba m.in. odbyć szkolenie teoretyczne i praktyczne oraz zdać egzamin na przewodnika turystycznego.

Przewodnicy turystyczni mogą otrzymać cztery rodzaje uprawnień: przewodników górskich, przewodników miejskich, przewodników terenowych oraz międzynarodowych przewodników wysokogórskich. Dodatkowo uprawnienia przewodników górskich dzielą się na określone obszary. W świetle rozporządzenia w sprawie przewodników turystycznych i pilotów wycieczek mamy przewodników górskich: tatrzańskich, beskidzkich oraz sudeckich. Co więcej, uprawnienia przewodników górskich dzielą się na klasy w zależności od stopnia trudności tras i wycieczek. Wskazany wyżej kurs na przewodnika górskiego trwa kilkanaście miesięcy.

W związku z powyższym systemem, który trudno uznać za nieskomplikowany, chciałbym zapytać Pana Posła Piotra van der Coghena jako Przewodniczącego Parlamentarnego Zespołu Narciarstwa i Turystyki, a zarazem przewodnika górskiego – taka informacja zawarta jest m.in na stronie internetowej Pana Posła (tatrzańskiego, beskidzkiego, sudeckiego?), jak ocenia taki podział uprawnień przewodnickich. Jednocześnie chciałbym zaproponować dyskusję w tym miejscu odnośnie podziału tych uprawnień.

dr Piotr Cybula

„No special law to help deal with unfair travel contracts” (Indie)

Na stronie internetowej Hindustan Times ukazał się ciekawy artykuł, w którym wskazuje się na słabą ochronę w Indiach konsumenta usług turystycznych: No special law to help deal with unfair travel contracts. Jak dobry wzór podaje się unijną dyrektywę 90/314, wskazując, że:

(…) only those countries, which understand the importance of a good holiday, have rules defining the rights of travellers and obligations of tour operators.

Warto o tych słowach pamiętać w dyskusji na temat reformy prawa turystycznego.

Piotr Cybula

RP: Nieudany bal można reklamować

Klient ma prawo domagać się zwrotu ceny za imprezę sylwestrową. Musi jednak udowodnić, że rzeczywiście odbiegała ona od tego, co obiecywał wcześniej organizator – więcej w artykule: Nieudany bal można reklamować

Sun & Fun Holidays Sp. z o.o. – decyzja Prezesa UOKiK o stosowaniu praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów

16 grudnia 2011 r. Prezes UOKiK wydał wobec Sun & Fun Holidays Sp. z o.o. decyzję, w której uznał praktyki stosowane przez tego organizatora turystyki za praktyki naruszające zbiorowe interesy konsumentów. Nałożył też karę finansową w wysokości ponad 200 tys. zł.

Zakwestionowane praktyki polegały na stosowaniu we wzorcu umownym niedozwolonych postanowień umownych, wpisanych już do rejestru klauzul niedozwolonych oraz postanowień sprzecznych z przepisami ustawy o usługach turystycznych.

Decyzja ta może mieć znaczenie dla postępowań reklamacyjnych i sądowych, w których istotne są zakwestionowane postanowienia.

Decyzja dostępna jest tutaj.

dr Piotr Cybula

Ustawa o bezpieczeństwie i ratownictwie w górach i na zorganizowanych terenach narciarskich wchodzi w życie

31 grudnia 2011 r. wchodzi w życie ustawa z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie i ratownictwie w górach i na zorganizowanych terenach narciarskich (Dz. U. Nr 208, poz. 1241).

Wyjątkiem są art. 50 i 51, które wchodzą w życie z dniem 2 stycznia 2012 r.

TURYSTYKA – PODSUMOWANIE DZIAŁAŃ UOKiK (komunikat prasowy)

Większość skontrolowanych biur podróży zaprzestało stosowania kwestionowanych przez Prezes UOKiK postanowień. Efekty raportu z kontroli umów stosowanych przez organizatorów turystyki to 41 decyzji, 18 pozwów i 7 postępowań w toku

[Warszawa, 27 grudnia 2011 r.] W lipcu 2011 roku Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów przedstawił wyniki kontroli umów zawieranych przez organizatorów turystyki. Spośród skontrolowanych 87 przedsiębiorców u 55 stwierdzono nieprawidłowości. Zastrzeżenia dotyczyły przede wszystkim stosowania postanowień naruszających ustawę o usługach turystycznych oraz tożsamych z wpisanymi do rejestru klauzul niedozwolonych. Urząd kwestionował m.in. ograniczanie lub wyłączanie odpowiedzialności organizatora turystyki najczęściej w takich sytuacjach, jak opóźnienie samolotu, zmiana hotelu czy zaginięcie przedmiotów wartościowych lub stosowanie postanowień skracających ustawowy termin na złożenie reklamacji. Do dzisiaj Prezes UOKiK zakończyła 41 postępowań, nakładając kary w łącznej wysokości 500 575 zł. W toku jest jeszcze siedem postępowań.  Cieszy fakt, że 29 przedsiębiorców zaprzestało stosowania niezgodnych z prawem praktyk, a 10 zobowiązało się do ich zmiany. Prezes Urzędu ponadto do sądu skierowała 18 pozwów o uznanie stosowanych przez biura podróży postanowień za niedozwolone.

Zbliżający się koniec roku to dobry moment, aby przywitać nowy hucznie w innym kraju. Biura podróży zachęcają do planowania noworocznych wyjazdów, a nawet następnych wakacji. Na co zwrócić uwagę przeglądając umowę? O ile może spaść cena wycieczki za hałas w nocy czy brak balkonu? Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów przypomina turystom, którzy dopiero wybierają oferty wypoczynku o obowiązku lektury umowy oraz drodze dochodzenia swoich praw. Co zrobić, gdy:

  • · Konsument o tym, gdzie będzie zakwaterowany dowiaduje się po przyjeździe

Przepisy określają obowiązkowe informacje o imprezie, które należy podać w umowie – jedną z nich jest miejsce pobytu i kategoria hotelu. Dlatego jeśli np. standard pokoju będzie niższy od tego obiecywanego przez organizatora imprezy, konsument może złożyć reklamację. Położenie, rodzaj i kategoria obiektu hotelarskiego są bowiem obowiązkową częścią umowy i mają znaczący wpływ na cenę imprezy.

  • · Brak atrakcji, udogodnień, o których zapewniał organizator

Każde nieprawidłowe wykonanie umowy jest podstawą do reklamacji. Turysta powinien jak najszybciej zgłosić reklamację organizatorowi wyjazdu. Ma na to 30 dni od momentu zakończenia imprezy. W takim samym czasie powinien dostać odpowiedź od biura podróży. Do reklamacji możemy dołączyć dowody, np. zdjęcia, nagrania, oświadczenia innych osób. Mamy prawo żądać odpowiedniego obniżenia ceny wyjazdu – pomocna będzie tabela frankfurcka. Nie jest to dokument oficjalny, ale pomocny w oszacowaniu o ile powinna zmniejszyć się cena wyjazdu. Przykładowo: za brak balkonu możemy żądać do 10 proc., za hałas w nocy do 40 proc., a za brak wyżywienia do 50 proc. niższej ceny. Konsument może skorzystać z wzoru reklamacji usługi turystycznej przygotowanej przez UOKiK.

  • · Zmiana ceny wycieczki

Cena może się zmienić tylko do 21 dni przed imprezą i to jedynie z trzech powodów: wzrost kursów walut, kosztów transportu oraz podatków, opłat urzędowych, lotniskowych czy przeładunkowych w portach morskich. Biuro podróży powinno udokumentować wpływ na zmianę ceny, a konsument może się nie zgodzić na propozycję, wypowiedzieć umowę i odzyskać wszystkie wpłacone pieniądze.

  • · Zmiana programu imprezy

Jeżeli organizator wycieczki nie realizuje usług przewidzianych w umowie, za które zapłacił konsument, to powinien zapewnić tzw. świadczenie zastępcze – czyli zaproponować inną usługę w tym samym lub wyższym standardzie. Ważne, że w takiej sytuacji konsument nie może ponosić dodatkowych kosztów, a gdy nowa propozycja jest tańsza, powinien żądać zwrotu różnicy. Może także nie zgodzić się na pomysł organizatora. W takiej sytuacji musi on zapewnić konsumentowi powrót do miejsca rozpoczęcia imprezy.

  • Gdzie po pomoc?

Gdy biuro podróży nie uznaje złożonej reklamacji, poprośmy o pomoc miejskiego lub powiatowego rzecznika konsumentów. Szczegółowe informacje dostępne są także pod numerem telefonu 0 800 007 707, czynnym od poniedziałku do piątku od 09:00 do 17:00. Poradnictwo konsumenckie w Polsce jest finansowane między innymi z budżetu UOKiK.

Źródło: komunikat prasowy UOKiK

Poseł Piotr van der Coghen odpowiada na pytanie dotyczące firmy „VANCROLL”

W poprzednim wpisie zadałem pytanie dotyczące działalności firmy „VANCROLL”, która jest częścią Konsorcjum van der Coghen. Jak wynika z informacji zawartych na stronie internetowej tej firmy, zajmuje się ona m.in. organizacją imprez turystycznych. Zgodnie z ustawą o usługach turystycznych przedsiębiorca, który prowadzi taką działalność powinien mieć wpis do rejestru organizatorów turystyki i pośredników turystycznych, oczywiście powinien także przestrzegać innych regulacji tej ustawy dotyczących organizacji imprez turystycznych. Firma „VANCROLL” takiego wpisu jednak nie posiada. Firmę tę prowadzi m.in. Piotr van der Coghen, który jest posłem, a także – od niedawna – przewodniczącym Parlementarnego Zespołu Narciarstwa i Turystyki. Na swojej stronie internetowej pisze: Wraz z (…) prowadzimy od 1990 roku (to już przeszło 20 lat!) Szkołę Survivalu, Narciarsrwa i Alpinizmu „VANCROLL”. Wspomniane pytanie dotyczyło właśnie tej sytuacji – dlaczego przedsiębiorca ten nie posiada wpisu w rejestrze organizatorów turystyki? Poniżej zamieszczam odpowiedź otrzymaną od Pana Posła:

Ma Pan stuprocentową rację (…)! W takiej sytuacji jak wspomniana przez Pana firma, są tysiące małych firm w całym kraju zajmujących się w mikroskali rekreacją. W świetle obecnie obowiązującej ustawy organizator nawet jednego kilku-kilkunastoosobowego obozu o charakterze harcerskim JEST organizatorem turystyki i podlega jej restrykcyjnym przepisom, co jest oczywistym absurdem. Warto zaznaczyć, że głównym celem inicjatorów omawianej ustawy było zapewnienie bezpieczeństwa klientom Biur Podróży, organizujących kosztowne usługi turystyczne, daleko za granicami kraju, co w przypadku bankructwa tych firm, powodowało szalone komplikacje. Niestety zastosowany tu nieco nieszczęśliwy zapis ustawowy obejmujący wszystkich, (bez względu na skalę prowadzonej działalności) stworzył oczywistą niedorzeczność, którą dbając o normalność trzeba będzie zmienić. Bardzo dziękuję, że zwrócił Pan publicznie na ten problem uwagę (…).

Na przyszłość oczywiście można się zastanawiać, czy obecna regulacja stanowi optymalne rozwiązanie. Pełnej swobody tu jednak nie ma. Obowiązek wprowadzenia takich przepisów wynika z dyrektywy 90/314 w sprawie zorganizowanych podróży, wakacji i wycieczek.

Co do obecnej sytuacji, a ta jest w tej sprawie interesująca, to jak głosi znana paremia: dura lex sed lex (twarde prawo, ale prawo). Wydaje się, że zasada ta przez parlamentarzystów powinna być przestrzegana w sposób szczególny.

Piotr Cybula

„Prawo sportowe i turystyczne – między regulacją a deregulacją” – nowa publikacja (dostępna nieodpłatnie w Internecie)

W grudniu 2011 r. ukazała się publikacja pod tytułem Prawo sportowe i turystyczne – między regulacją a deregulacją. Stanowi ona owoc konferencji o takim samym tytule, zorganizowanej w dniach 4-5 marca 2011 r. w Krakowie na Uniwersytecie Jagiellońskim. Jej organizatorem było Towarzystwo Biblioteki Słuchaczów Prawa UJ, z którego wywodzą się również redaktorzy publikacji: Mateusz Kaliński i Michał Koszowski.

W publikacji tej znalazły się następujące prace poświęcone prawu turystycznemu:

Piotr Cybula, Deklarowany a rzeczywisty zakres regulacji ustawy o usługach turystycznych

Jakub Gąsienica, Sportowe uprawianie taternictwa w Polsce w świetle obowiązujących przepisów

Jerzy Gospodarek, Cele i zakres założeń do projektu ustawy o szlakach turystycznych

Michał Koszowski, Zaszeregowanie i kategoryzacja obiektów hotelarskich i innych obiektów w których są świadczone usługi hotelarskie w Polsce i na świecie

Olga Sachanbińska, Ocena systemu zabezpieczeń finansowych na wypadek niewypłacalności organizatora turystyki i pośrednika turystycznego

Monika Tomaszewska, Między świadomością, bezpieczeństwem a przyjemnością – Współczesny turysta na szlaku turystycznym (wybrane zagadnienia)

Łukasz Wieczorek, „HOTEL” i „HOTELik”. Ochrona konsumentów przed wprowadzającymi w błąd oznaczeniami na rynku usług turystycznych

Krzysztof Wilk, Pozycja konsumenta w sporze z organizatorem turystyki

Bartłomiej Wojtyniak, Odpowiedzialność za zmarnowany urlop – w rękach prawa czy dobrych praktyk?

Dominik Wolski, Zmiany w Regulacjach Dotyczących Odpowiedzialności za Bezpieczeństwo w Górach

Natalia Wrońska, Ecolabelling – czyli, czy europejskie ekologiczne oznakowanie produktów umożliwi pogodzenie sprzecznych interesów

Książka dostępna jest nieodpłatnie na stronie internetowej Katedry Publicznego Prawa Gospodarczego UJ.

dr Piotr Cybula