W postanowieniu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 16 stycznia 2014 r. (sprawa C‑430/13) Trybunał stwierdził:
1) Artykuł 7 dyrektywy Rady 90/314/EWG z dnia 13 czerwca 1990 r. w sprawie zorganizowanych podróży, wakacji i wycieczek należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, którego szczegółowe zasady stosowania nie prowadzą, na wypadek niewypłacalności organizatora podróży, do skutecznego zapewnienia konsumentowi zwrotu całości zapłaconych przez niego pieniędzy oraz jego powrotu z podróży. Do sądu odsyłającego należy ustalenie, czy sytuacja ta ma miejsce w przypadku przepisów krajowych rozpatrywanych w toczącym się przed nim sporze.
2) Artykuł 7 dyrektywy 90/314 należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie nie dysponuje żadnym zakresem uznania, jeżeli chodzi o zakres ryzyka, jakie winno być pokryte gwarancją organizatora lub punktu sprzedaży detalicznej imprez turystycznych na rzecz konsumentów. Do sądu odsyłającego należy zbadanie, czy celem lub skutkiem kryteriów ustanowionych przez dane państwo członkowskie dla ustalenia kwoty wspomnianej gwarancji jest ograniczenie zakresu ryzyka, jaki gwarancja ta powinna pokryć, w przypadku, w którym kryteria te byłyby oczywiście niezgodne ze zobowiązaniami wynikającymi ze wspomnianej dyrektywy i stanowiłyby zatem wystarczająco istotne naruszenie prawa Unii, które, z zastrzeżeniem stwierdzenia istnienia bezpośredniego związku przyczynowego, mogłoby prowadzić do powstania odpowiedzialności po stronie danego państwa członkowskiego.
Moim zdaniem tezy Trybunału kolejny raz potwierdzają, że w prawie polskim nie zapewniono odpowiedniego systemu ochrony klienta na wypadek niewypłacalności organizatora turystyki, co stanowi naruszenie art. 7 dyrektywy 90/314.
Wyrok dostępny jest na stronie: InfoCuria. W czasopiśmie „Europejski Przegląd Sądowy” (nr 12 z 2014 r.) została opublikowana do niego glosa autorstwa prof. Roberta Stefanickiego.
PRAWO TURYSTYCZNE 