Na stronie internetowej czasopisma Problemy Współczesnego Prawa Międzynarodowego, Europejskiego i Porównawczego, wydawanego przez Instytut Europeistyki Uniwersytetu Jagielońskiego, udostępniony został artykuł pt. Kolizyjnoprawne problemy ochrony klienta w ustawie o usługach turystycznych w świetle konwencji rzymskiej o prawie właściwym dla zobowiązań umownych. Ukazał się on w vol. VII z. 2 tego czasopisma.
Adres strony: http://www.europeistyka.uj.edu.pl/upload/130_f982_23-40_cybula.pdf
Pod koniec sierpnia bieżącego roku ukaże się II wydanie monografii „Umowy gospodarcze. Zagadnienia wybrane” pod red. dr. Jerzego Gospodarka. W książce tej ukażą się dwa artykuły z zakresu prawa turystycznego: dr. J. Gospodarka pt. „Charakter prawny umowy o pobyt rekreacyjny w uzdrowisku” oraz dr. P. Cybuli pt. „Pojęcie umowy o imprezę turystyczną”. Drugi z nich nie był publikowany w I wydaniu. Wydawcą książki jest Szkoła Główna Handlowa w Warszawie – Oficyna Wydawnicza.
W „Dzienniku Gazecie Prawnej” ukazał się artykuł pt. „Turyści najczęściej skarżą się na złe warunki w hotelu” autorstwa Katarzyny Wójcik-Adamskiej.
Artykuł jest dostępny na stronie: http://prawo.gazetaprawna.pl/artykuly/441261,turysci_najczesciej_skarza_sie_na_zle_warunki_w_hotelu.html
W „Rzeczpospolitej” ukazał się artykuł pt. „Mieszkańcy chcą spać, a turyści bawić” autorstwa Renaty Krupa-Dąbrowska.
Jest on dostępny na stronie: http://www.rp.pl/artykul/212825,518648_Mieszkancy_chca_spac__a_turysci_sie_bawic___.html
W „Rzeczpospolitej” ukazał się artykuł pt. „Turysto, zadbaj o pełne ubezpieczenie” autorstwa Agaty Łukaszewicz. Poruszono w nim problematykę ubezpieczenia OC i AC.
Artykuł jest dostępny na stronie: http://www.rp.pl/artykul/212825,518979_Turysto__zadbaj_o_pelne_ubezpieczenie.html
UOKiK przypomniał ostatnio o konieczności udzielania przez przedsiębiorców informacji i przekazywania dokumentów w związku z postępowaniami prowadzonymi przez Prezesa UOKiK. Od początku bieżącego roku Prezes UOKiK nałożył na ośmiu przedsiębiorców kary finansowe w związku z naruszaniem tego obowiązku. Wśród tych przedsiębiorców jest TUI Poland Sp. z o.o. W tym przypadku kara wyniosła 8.216 zł. Żądane informacje związane były z postępowaniem wyjaśniającym o sygn. RWA-400-7/07/KS, mającym na celu wstępne ustalenie, czy w związku ze świadczeniem usług dostępu do systemu rezerwacji Amadeus przez Amadeus Polska Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie, nastąpiło naruszenie przepisów ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów uzasadniające wszczęcie postępowania antymonopolowego, w tym czy sprawa ma charakter antymonopolowy.
Decyzja Prezesa UOKiK (nr RWA –1/2010) jest dostępna na stronie: http://www.uokik.gov.pl/aktualnosci.php?news_id=2172
Jak wynika z raportu Rzecznika Ubezpieczonych poświęconemu skargom skierowanym do tego organu w I półroczu 2010 r., skarg dotyczących ubezpieczeń turystycznych było łącznie 39. Stanowiło to 0,7% wszystkich zgłoszonych skarg.
Skargi te dotyczyły:
– ubezpieczenia kosztów leczenia podczas pobytu za granicą (29 skarg; 0,5%)
– ubezpieczenia bagażu (5 skarg; 0,1%)
– ubezpieczenia kosztów rezygnacji z podróży (5 skarg; 0,1%).
Jak można przeczytać na stronie internetowej Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (www.uokik.gov.pl/), Rada Ministrów przyjęła założenia Polityki Konsumenckiej na lata 2010-2013. Problematyka ochrony konsumenta usług turystycznych pojawia się w tym dokumencie kilkakrotnie. Najszerzej odniesiono się do prac nad zmianami w dyrektywie 90/314:
„Przegląd Dyrektywy 90/314/EWG w sprawie zorganizowanych podróży, wakacji i wycieczek, w sektorze turystycznym
Kolejnym elementem rewizji acquis konsumenckiego jest rozpoczęty w 2009 r. przegląd Dyrektywy Rady 90/314/EWG z dnia 13 czerwca 1990 r. w sprawie zorganizowanych podróży, wakacji i wycieczek, w sektorze turystycznym (Dz.Urz. L 158 z 23.6.1990, str. 59).
Od czasu uchwalenia ww. Dyrektywy zaszły istotne zmiany w sektorze usług turystycznych. Konsumenci coraz częściej odchodzą od wakacji zorganizowanych w tradycyjny sposób, to jest poprzez zarezerwowanie wycieczki u organizatorów imprez turystycznych lub w biurach podróży. Wejście na rynek tanich przewoźników lotniczych oraz sprzedaż produktów turystycznych przez Internet doprowadziło do tego, że podstawowe rozróżnienie podmiotów biorących udział w organizacji wycieczek lub podróży, stało się nieostre. Coraz częściej konsumenci, korzystając z dobrodziejstw Internetu, samodzielnie organizują sobie środki transportu oraz zakwaterowanie. Te zmiany w branży turystycznej doprowadziły do sytuacji, w której z jednej strony wielu konsumentów nie jest już chronionych przepisami Dyrektywy 90/314/EWG w sprawie zorganizowanych podróży, wakacji i wycieczek, w sektorze turystycznym, a z drugiej strony – do braku pewności prawnej przedsiębiorców w niektórych sytuacjach (w szczególności z uwagi na brak doprecyzowania przepisów na temat odpowiedzialności prawnej wobec konsumenta). Szacuje się, że w wyniku zmian sposobu organizowania przez konsumentów podróży i wycieczek, w 2005 r. niespełna 50 % pasażerów pozostawała pod ochroną przepisów wynikających z Dyrektywy 90/314/EWG w sprawie zorganizowanych podróży, wakacji i wycieczek, w sektorze turystycznym, podczas gdy jeszcze w 1997 r. było to około
98 % pasażerów.
Biorąc pod uwagę powyższe dane, Komisja Europejska zapoczątkowała prace, które mają doprowadzić do zmiany obecnego stanu rzeczy. Rozważa się w tym celu podjęcie stosownych działań legislacyjnych. Komisja Europejska zwróciła uwagę, że kluczowym w tym zakresie jest dokonanie analizy między innymi następujących kwestii związanych z Dyrektywą 90/314/EWG w sprawie zorganizowanych podróży, wakacji i wycieczek, w sektorze turystycznym:
– zakresu przedmiotowego Dyrektywy (art. 2), z którym wiąże się również konieczność doprecyzowania kwestii pojawiających się w definicji imprezy turystycznej;
– zmiana lub dookreślenie definicji oraz pojęć, którymi posługuje się obecnie Dyrektywa 90/314/EWG (w szczególności definicje: organizatora, punktu sprzedaży detalicznej, konsumenta, rezerwacji last minute);
– problemy związane z obowiązkami informacyjnymi przedsiębiorcy – od czasu wejścia w życie Dyrektywy 90/314/EWG niektóre obowiązki informacyjne stały się zbędne, a inne wymagają włączenia w struktury Dyrektywy;
– kwestie związane z ponoszeniem odpowiedzialności przez organizatora lub sprzedawcy wycieczki, kwestie związane ze zmianą umowy;
– kwestie związane z niewypłacalnością organizatora, sprzedawcy lub przewoźnika lotniczego.
Z punktu widzenia prawidłowego działania jednolitego rynku oraz funkcjonowania na nim konsumentów, dostosowanie przepisów wspólnotowych w zakresie turystyki, uznać należy za istotne. UOKiK będzie tym aktywniej uczestniczył w działaniach poświęconych niniejszemu przeglądowi, w związku z tym, że prowadzenie ewentualnych działań legislacyjnych może przypaść na okres Prezydencji Polski w Radzie UE. W toku prac nad nowelizacją Dyrektywy
90/314/EWG Prezes UOKiK, jako organ wiodący, przygotowując stanowiska dotyczące przedmiotowego projektu, będzie przeprowadzał odpowiednie konsultacje w trybie przewidzianym regulaminem prac Rady Ministrów oraz zgodnie z regulaminami odpowiednich komitetów i komisji.”
Źródło: http://www.uokik.gov.pl/aktualnosci.php?news_id=2158
Na stronie tej dostępny jest także pełny tekst wskazanego dokumentu.
Treść pytania prawnego skierowanego do Sądu Najwyższego przez Sąd Okręgowy w Radomiu w sprawie o zadośćuczynienie za zmarnowany urlop brzmi:
„Czy biuro podróży ponosi odpowiedzialność za szkodę niemajątkową wyrażającą się w „zmarnowaniu urlopu” na podstawie art. 11 a ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku o usługach turystycznych (Dz.U. z 2004 r., Nr 223, poz. 2268 ze zm.), bądź na podstawie art. 448 k.c. w zw. z art. 24 § 1 k.c.?” (sygn. akt III CZP 79/10)
Źródło: http://www.sn.pl/aktual/6_1.html
Jak podaje „Rzeczpospolita”, jeden z sądów, rozpatrując sprawę w II instancji wystąpił do Sądu Najwyższego z pytaniem prawnym dotyczącym tzw. „zmarnowanego urlopu” (sygn. III CZP 79/10). Chodzi o rozstrzygnięcie, czy klientowi biura podróży z tytułu niewykonania lub nienależytego wykonania umowy o imprezę turystyczną przysługuje zadośćuczynienie pieniężne za szkodę niemajątkową. Dotychczasowe orzecznictwo w tej kwestii nie jest jednolite. Tymczasem Europejski Trybunał Sprawiedliwości w głośnym wyroku z 2002 r. w sprawie Leitner orzekł, że na gruncie dyrektywy 90/314 pojęcie szkody obejmuje także szkodę niemajątkową. Tym samym ustawodawcy krajowi w swych porządkach prawnych powinni zapewniać konsumentom możliwość realizacji roszczeń w przypadku szkód niemajątkowych powstałych na skutek niewykonania lub nienależytego wykonania umowy.
Informacja o pytaniu prawnym za: I. Lewandowska, „Czy będzie rekompensata za zmarnowany urlop”, http://www.rp.pl/artykul/212825,517363_Rekompensata_za_zmarnowany_urlop.html
Informacja o
