Pytanie prawne do SN w sprawie terminu przedawnienia roszczenia pasażera z art. 7 rozporządzenia 261/2004

12 grudnia 2016 r. do Sądu Najwyższego wpłynęło następujące pytanie prawne dotyczące rozporządzenia 261/2004: (sygn. III CZP 111/16):

1. Czy roszczenie pasażera wynikające z art. 7 rozporządzenia (WE) Nr 261/2004 r. Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) Nr 295/9, przedawnia się w okresie jednego roku od dnia wykonania przewozu lub dnia, w którym przewóz miał być wykonany, zgodnie z art. 778 w związku z art. 775 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 380 ze zm.), dalej jako „k.c.”?

2. W razie negatywnej odpowiedzi na powyższe pytanie, czy roszczenie pasażera wynikające z art. 7 rozporządzenia (WE) Nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) Nr 295/9 wygasa w okresie dwóch lat licząc od dnia przybycia do miejsca przeznaczenia lub od dnia, w którym statek powietrzny powinien był przybyć, albo od dnia, w którym przewóz został zatrzymany, zgodnie z art. 35 ust. 1 Konwencji o ujednolicaniu niektórych prawideł dotyczących międzynarodowego przewozu lotniczego, sporządzonej w Montrealu dnia 28 maja 1999 r. (Dz.U. z 2007 r. Nr 37, poz. 235)?

3. W razie negatywnej odpowiedzi na obydwa powyższe pytania, czy roszczenie pasażera wynikające z art. 7 rozporządzenia (WE) Nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) Nr 295/9 przedawnia się w okresie trzech lat od dnia wymagalności roszczenia zgodnie z art. 442[1] § 1 k.c.?

4. W razie negatywnej odpowiedzi na trzy powyższe pytania, czy roszczenie pasażera wynikające z art. 7 rozporządzenia (WE) Nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) Nr 295/9 przedawnia się w okresie dziesięciu lat od dnia wymagalności roszczenia zgodnie z art. 118 w związku z art. 120 § 1 k.c.?

Źródło: SN

„Góry – Człowiek – Turystyka” – dostępna publikacja

Poniżej zamieszczam w wersji pdf publikację pt. Góry – Człowiek – Turystyka. Księga jubileuszowa dedykowana prof. dr. hab. Andrzejowi Matuszykowi (Kraków 2011). Została ona przygotowana pod redakcją Marka Czyża, Sabiny Owsianowskiej i moją.

gory_czlowiek_turystyka

W książce tej opublikowane zostały m.in. dwa artykuły poruszające problematykę prawnych aspektów turystyki. Zawiera ona następujące opracowania:
„Na kolana”
Michał Jagiełło

CZĘŚĆ I. ZARYS SYLWETKI PROF. ANDRZEJA MATUSZYKA
Partner
Leszek Zabdyr
Zarys biografii prof. Andrzeja Matuszyka
Robert Rokowski
Publikacje prof. Andrzeja Matuszyka
Elżbieta Budkiewicz, Beata Foszczyńska
Wkład prof. Andrzeja Matuszyka w utworzenie i działalność Zakładu Alpinizmu i Turystyki Kwalifikowanej AWF w Krakowie
Tomasz Ręgwelski
Prof. Andrzej Matuszyk jako redaktor naczelny czasopisma „Folia Turistica”
Sabina Owsianowska

CZĘŚĆ II. WARTOŚCI – IDEOLOGIA – TRADYCJA
Aksjologiczne metamorfozy górskich wypraw
Józef Lipiec
Symbolika góry
Maria Zowisło
Rozważania na temat montanofilii na kanwie jubileuszu prof. Andrzeja Matuszyka
Zbigniew Witkowski, Adam Mroczka
Góry wysokie i woda – historia przyjaźni czy walki?
Joanna Pociask-Karteczka
Czym są góry?
Jan Blecharz, Aleksandra Tokarz
Zdobycie południowej ściany Zamarłej Turni w 1910 roku. Reminiscencje historyczno-ideologiczne
Ewa Roszkowska
Próby klasyfikacji dyscyplin sportów wysokogórskich w Polsce w okresie dwudziestolecia międzywojennego
Marek Czyż
Wkład Zygmunta Andrzeja Heinricha w polską eksplorację gór wysokich
Łukasz Ziółkowski
Z rozważań nad dziejami tradycji uniwersyteckiej
Janusz Sondel

CZĘŚĆ III. KULTURA FIZYCZNA – TURYSTYKA I SPORTY EKSTREMALNE
Znaczenie gór dla kultury fizycznej
Ewa Kałamacka
Turystyka ekstremalna w perspektywie psychologicznej
Janusz Zdebski
Początki i rozwój medycyny górskiej
Zdzisław Jan Ryn
Wybrane zagadnienia narciarstwa wysokogórskiego
Szymon Krasicki
Kto i jak góry rowerem zdobywał, czyli o początkach kolarstwa polskiego w Karpatach
Artur Kurek
Sport, narracja i tożsamość. O badaniach tekstów autobiograficznych sportowców samotników
Małgorzata Okupnik
O „sztuce cierpienia” na „wyspach ascezy”. Refleksje nad sensem ryzykowania
Wojciech Swędzioł
Prekursorzy znad Willi i Wilenki
Ryszard Wasztyl

CZĘŚĆ IV. LITERATURA TURYSTYCZNA – SZTUKA
O doktorze Teodorze Tripplinie i jego wycieczkach po stokach galicyjskich i węgierskich Tatrów. Plotki, zmyślenia i szczera prawda
Jacek Kolbuszewski
„Ta dolina za świat cały wystarczy”. O wędrówkach po Dolinie Prądnika spisanych na kartach warszawskiego czasopisma „Wędrowiec”
Iwona Cybula
„Obrazy czarujące, od których oczów trudno oderwać
Uwagi o sposobach przedstawiania Tatr w twórczości Walerego Eljasza
Joanna Ziarkowska, Dominik Ziarkowski
Recepcja przewodnika Frantiska Kroutila i Jana Gellnera w Czechosłowacji i w Polsce (przyczynek do dziejów taternickiej literatury przewodnikowej)
Wiesław A. Wójcik
Rola czasopism wspinaczkowych w rozwoju kultury „okołotaternickiej”
Tomasz Ręgwelski

CZĘŚĆ V. TURYSTYKA GÓRSKA
Turystyka górska jako czynnik socjalizacji
Krzysztof Przecławski
U początku drogi, czyli jak rodziła się pasja górska Władysława Krygowskiego
Iwona Dominek
Upowszechnianie turystyki górskiej w kontekście postaw krakowskich studentów wobec kultury fizycznej – rola instytucji ekonomicznych
Bartosz Szczechowicz
Świadomość odpowiedzialności prawnej a rozwój turystyki górskiej i alpinizmu
Dominik Wolski

CZĘŚĆ VI. TURYSTYKA WSPÓŁCZESNA
Turystyka w edukacji osób niepełnosprawnych
Krzysztof Kaganek
O definiowaniu pojęcia przewodnika turystycznego i określaniu jego zadań w ustawie o usługach turystycznych (kilka uwag krytycznych)
Piotr Cybula
Kraków jako ważny ośrodek turystyki młodzieżowej. Na podstawie badań ruchu turystycznego w 2008 r.
Bożena Alejziak
Turystyka religijna w Krakowie – przeszłość i współczesność
Anna Wilkońska
Pielgrzymowanie do relikwii św. Jakuba Apostoła. Refleksje o dziedzictwie kulturowym gór
Kazimiera Orzechowska-Kowalska
Współczesne dylematy rozwoju turystyki w himalajskim Królestwie Bhutanu
Zygmunt Kruczek, Michał Kruczek
W poszukiwaniu nowych metafor podróży
Sabina Owsianowska

„Transformacje prawa turystycznego” – dostępna publikacja

Poniżej zamieszczam w wersji pdf przygotowaną pod moją redakcją publikację pt. Transformacje prawa turystycznego. Została ona wydana w Krakowie w 2009 r. w wydawnictwie Proksenia. Zawiera ona następujące opracowania:

1. Andrzej Kremer, Prawnomiędzynarodowe znaczenie Globalnego Kodeksu Etyki w turystyce
2. Piotr Kostański, Prawo szlaku – analiza projektu zmian legislacyjnych
3. Mariusz Załucki, Autorskoprawna ochrona trasy wycieczki
4. Dominik Wolski, Ryzyko i odpowiedzialność turysty w turystyce górskiej
5. Katarzyna Marak, Administracyjnoprawne warunki podejmowania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia biur podróży w świetle projektu nowelizacji ustawy o usługach turystycznych z 25 marca 2009 r.
6. Krzysztof Sondel, Opieka nad klientem jako obowiązek organizatora turystyki (wybrane zagadnienia)
7. Katarzyna Górska, Piotr Cybula, Forma umowy o imprezę turystyczną – uwagi de legę lata i de legeferenda
8. Emilia Wieczorek, Prawo odstąpienia przez klienta od umowy o imprezę turystyczną
9. Tomasz Pałdyna, Przedawnienie roszczeń z umów o świadczenie usług turystycznych
10. Bogusława Gnela, Prawo właściwe dla umowy o imprezę turystyczną
11. Radosław Flejszar, Katarzyna Gajda-Rosczynialska, Postępowanie reklamacyjne w sprawach dotyczących imprez turystycznych w projekcie nowelizacji ustawy o usługach turystycznych
12. Emilia Rutkowska-Tomaszewska, Decyzje Prezesa UOKiK w sprawach praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów stosowanych przez organizatorów turystyki
13. Piotr Mostowik, Refleksje nad rozwojem prawa konsumenckiego na tle wzorcowych europejskich reguł ochrony korzystającego z nieruchomości w okolicznościach timesharingu z 2009 roku
14. Hanna Zawistowska, Ocena regulacji wspólnotowych i krajowych dotyczących opodatkowania usług turystycznych podatkiem VAT
15. Mariusz Chudzik, Wybrane aspekty opodatkowania usług hotelarskich podatkiem od towarów i usług

PDF: transformacje-prawa-turystycznego-2009

Co dla klienta oznacza fakt przynależności biura podróży do izby turystycznej?

Do jednej z izb turystycznych wysłałem 19 października 2016 r. takie zapytanie:

Z dostępnych informacji wynika, że biuro podróży (…) jest członkiem Państwa organizacji.

Poniżej przesyłam pismo, jakie w dniu dzisiejszym skierowałem do tego biura podróży. W załączniku przesyłam umowę z biurem oraz wcześniejsze pisma dotyczące złożonej reklamacji przez (…).

Zwracam się do Państwa z uprzejmą prośbą o informację, czy taki sposób podejścia do reklamacji ze strony biura podróży jest zgodny ze standardami przyjętymi w Państwa organizacji.

W przedmiotowej sprawie wyjazd (…) został  w trybie nagłym skrócony, doszło do zmiany lotniska na który miał przylecieć samolot, co spowodowało wydłużenie podróży powrotnej i pokonanie trasy na linii (…) busem.

W tych okolicznościach odpowiedź biura podróży sprowadza się do stwierdzenia, że nie można mówić o jego odpowiedzialności, bowiem zapewniło ono świadczenie zastępcze. Ponieważ odpowiedź biura podróży trudno moim zdaniem pogodzić z przepisami ustawy o usługach turystycznych, uprzejmie proszę o zajęcie przez Państwa stanowiska w tej sprawie mając na uwadze fakt członkostwa biura podróży w Państwa organizacji.

Mimo, że później jeszcze trzy razy wysłałem zapytanie w tej sprawie, do dnia dzisiejszego nie otrzymałem odpowiedzi na postawione pytanie.

Co dla klienta oznacza fakt przynależności biura podróży do izby turystycznej?

Pierwszy skazujący wyrok wobec kierowcy Ubera po tradycyjnym procesie

Jak podaje Radio Kraków:

 W czwartek w Krakowie po raz pierwszy zapadł wyrok po tradycyjnym procesie. Sąd na podstawie zeznania świadka i wyciągów z kont bankowych uznał, że nie ma wątpliwości, iż mieszkaniec Krakowa świadczył płatne usługi taksówkarskie bez licencji.

To pierwszy skazujący (na razie nieprawomocny) wyrok wobec kierowcy Ubera po tradycyjnym procesie. Kierowca musi zapłacić 2000 złotych grzywny i pokryć koszty sądowe.

Więcej: Radio Kraków

NIK krytycznie o organizacji Zimowych Igrzysk Olimpijskich w 2022 roku w Krakowie

Kraków oraz Stowarzyszenie Komitet Konkursowy Kraków 2022 wydały blisko 11 mln zł na proces ubiegania się Krakowa o przyznanie roli gospodarza Zimowych Igrzysk Olimpijskich w 2022 r. W ocenie NIK pieniądze te wykorzystano nieefektywnie, gdyż miasto wycofało się ze starań o organizację Igrzysk, na skutek braku poparcia dla tej idei wśród mieszkańców. NIK wytyka Ministrowi Sportu, że finansowanie z budżetu państwa organizacji Igrzysk powinno nastąpić dopiero po wyrażeniu woli organizowania ich przez większość lokalnej społeczności. Izba wykryła też nieprawidłowości w umowach miasta ze szwajcarską firmą, która starała się w jej imieniu o organizację Igrzysk, zgłosiła też uwagi do działalności Stowarzyszenia Komitet Konkursowy Kraków 2022.

Kalendarium organizacji Zimowych Igrzysk Olimpijskich w Krakowie w 2022 r.

  • W czerwcu 2012 r. narodziła się idea organizacji w Krakowie ZIO 2022. Jej inicjatorami były władze samorządowe regionu Małopolski, Polski Komitet Olimpijski oraz Słowacki Komitet Olimpijski;
  • 10 maja 2013 r. Sejm RP przyjął uchwałę popierającą ubieganie się o przyznanie Krakowowi roli gospodarza ZIO 2022;
  • 22 sierpnia 2013 r. Gmina Miejska Kraków, województwo małopolskie oraz miasto Zakopane powołały  stowarzyszenie „Komitet Konkursowy Kraków 2022″ z siedzibą w Krakowie, którego strategicznym celem była koordynacja współpracy na rzecz kandydatury miasta Krakowa jako organizatora ZIO 2022;
  • 7 listopada 2013 r. Polski Komitet Olimpijski oficjalnie zgłosił kandydaturę Krakowa jako miasta gospodarza Zimowych Igrzysk Olimpijskich i Paraolimpijskich w 2022 r.;
  • 21 listopada 2013 r. Rada Ministrów podjęła uchwałę, w której zadeklarowała współpracę w organizacji w Krakowie oraz w regionie tatrzańskim po stronie polskiej i słowackiej Igrzysk Olimpijskich w 2022 r. Ponadto upoważniła Ministra Sportu i Turystyki do koordynowania działań wspierających organizację ZIO 2022;
  • 4 marca 2014 r. Minister Sportu i Turystyki przekazał na rzecz Krakowa kwotę prawie 4 mln zł (pierwsza transza) z przeznaczeniem na proces ubiegania  się o organizację Igrzysk;
  • 13 marca 2014 r. Polski Komitet Olimpijski, Kraków oraz Stowarzyszenie Komitet Konkursowy Kraków 2022 złożyły w siedzibie Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego wniosek aplikacyjny (Bid Book I);
  • 1 kwietnia 2014 r. Rada Miasta Krakowa podjęła uchwałę w sprawie przeprowadzenia referendum lokalnego w sprawie organizacji Zimowych Igrzysk w 2022 r.;
  • 25 maja 2014 r. odbyło się referendum, w  wyniku którego blisko 70 proc. jego uczestników opowiedziało się przeciwko organizacji w Krakowie Zimowych Igrzysk Olimpijskich w 2022 r.;
  • 11 czerwca 2014 r. Rada Miasta Krakowa podjęła uchwałę o rezygnacji z procesu ubiegania się o organizację Igrzysk w 2022 r.;
  • 12 czerwca 2014 r. Minister Sportu i Turystyki wezwał Miasto Kraków do zwrotu 4 mln zł z uwagi na nieosiągnięcie planowanych efektów rzeczowych zadania;
  • 3 lipca 2014 r. Minister Sportu i Turystyki wszczął postępowanie administracyjne w sprawie zwrotu dotacji;
  • 12 stycznia 2015 r. Miasto Kraków zwróciło na rachunek Ministerstwa Sportu i Turystyki środki dotacji wraz z odsetkami;
  • 14 stycznia 2015 r. Miasto Kraków złożyło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję administracyjną Ministra Sportu i Turystyki w sprawie zwrotu środków dotacji;
  • do 2 grudnia 2016 r. nie doszło do rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie.

Najważniejsze ustalenia kontroli

Zarówno Minister Sportu i Turystyki jak i Prezydent Krakowa prawidłowo prowadzili analizy prawne i finansowe dotyczące możliwości sfinansowania procesu ubiegania się Krakowa o organizację Igrzysk Olimpijskich w 2022 r. NIK zauważa, że wyniki analiz wskazywały na ryzyko związane z możliwością braku poparcia społecznego dla organizacji Igrzysk i rekomendowały pilne przeprowadzanie badania opinii publicznej w tej sprawie w formie sondażu lub referendum. Wyniki badania opinii publicznej, realizowanego na przełomie października i listopada 2013 r. na zlecenie Miasta Krakowa przez TNS Polska S.A., pokazały
66 proc. poparcie mieszkańców Krakowa dla organizacji Igrzysk i stosunkowo wysoki odsetek przeciwników – 29 proc. (grupa 500 respondentów). W raporcie z badania zwrócono również uwagę na ryzyko zmiany opinii mieszkańców podczas debaty publicznej, co potwierdziło się w majowym referendum.

Minister Sportu i Turystyki zdecydował się na zawarcie umowy z Krakowem na dofinansowanie organizacji Zimowych Igrzysk Olimpijskich pomimo faktu, że samorząd Krakowa nie posiadał wystarczającej wiedzy o stopniu poparcia opinii publicznej dla realizacji Igrzysk. Minister nie zminimalizował ryzyka wystąpienia negatywnych dla Skarbu Państwa konsekwencji referendum lokalnego, dotyczącego poparcia dla organizacji Igrzysk w 2022 r. W ocenie NIK, na etapie opracowywania projektu umowy z Krakowem, Ministerstwo Sportu i Turystyki powinno było uregulować kwestie związane z ewentualnym negatywnym wynikiem referendum, a finansowanie organizacji Zimowych Igrzysk Olimpijskich powinno nastąpić dopiero po wyrażeniu woli organizowania Igrzysk przez większość mieszkańców.

W przeprowadzonym w maju 2014 r. referendum, większość mieszkańców Krakowa – aż 70 proc. głosujących – opowiedziała się przeciwko organizacji Igrzysk w 2022 r. W następstwie czego miasto zrezygnowało z ubiegania się o prawo do ich organizacji. NIK podkreśla, że podjęcie uchwały o przeprowadzeniu referendum lokalnego nastąpiło na etapie znacznego zaangażowania środków publicznych (do końca marca 2014 r. wydano ok. 21 proc. środków na ten cel – 4,8 mln zł z przewidzianych ok. 22,8 mln zł). Przy okazji NIK zauważa, że mieszkańcom gmin regionu tatrzańskiego nie dano możliwość wypowiedzenia się w referendum na temat poparcia dla organizacji Igrzysk, choć to na ich terenie miały być także rozgrywane konkurencje olimpijskie.

Gmina Miejska Kraków prawidłowo i rzetelnie udokumentowała wydatki w kwocie ponad 8,2 mln zł, które poniesiono na proces organizacji Zimowych Igrzysk Olimpijskich w 2022 r. NIK zauważa jednak, że środki publiczne zostały wykorzystane nieefektywnie, odstąpiono bowiem od starań o organizację Igrzysk.

Minister Sportu i Turystyki właściwie nadzorował prawidłowość wydatkowania środków dotacji udzielonych na proces ubiegania się miasta Krakowa o organizację Igrzysk w 2022 r. Minister objął kontrolą środki w wysokości prawie 2 mln zł z dotacji celowej udzielonej Stowarzyszeniu Komitet Konkursowy Kraków 2022 oraz zasadnie wydał decyzję zobowiązującą Stowarzyszenie do zwrotu ponad 50 tys. zł z powodu niecelowości wydatków. Pracownicy Ministerstwa skontrolowali również sposób wydatkowania przez Miasto Kraków części dotacji celowej w wysokości 3 mln 970 tys. zł. Po rezygnacji Krakowa z ubiegania się o organizację Igrzysk, Minister wydał decyzję w której zażądał zwrotu dotacji w wysokości 3 mln 970 tys. zł. Miasto Kraków zwróciło środki dotacji i złożyło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Ministra. W ocenie NIK istnieje ryzyko negatywnego wobec Ministra rozstrzygnięcia sporu w toczącym się postępowaniu sądowo-administracyjnym.

Najwyższa Izba Kontroli negatywnie ocenia realizację części umowy zawartej pomiędzy miastem Kraków a szwajcarską firmą Event Knovledge Service S.A. (EKS) w zakresie opracowania ekspertyz oraz studiów wykonalności dla obiektów sportowych i pozasportowych, nowo budowanych oraz modernizowanych. Event Knovledge Service S.A. sporządziła tylko 5 z 19 opracowań studiów wykonalności, za które otrzymała jednak pełne wynagrodzenie (ponad 645 tys. zł). Stało się tak dlatego, że zmniejszyła się liczba podmiotów biorących udział w projekcie ZIO 2022 oraz nastąpiła korekta „Planu Generalnego Igrzysk” opisanego we wniosku aplikacyjnym. Niestety Miasto Kraków w umowie zawartej ze szwajcarską firmą, a także w specyfikacji istotnych warunków zamówienia, nie dodało zapisu uzależniającego wysokość wynagrodzenia od ilości sporządzonych studiów wykonalności, a także nie uwzględniło, że może  zmniejszyć się liczba opracowań. Zdaniem NIK wynagrodzenie należne wykonawcy powinno było być ustalone proporcjonalnie do liczby wykonanych opracowań. Łącznie szwajcarska firma  otrzymała wynagrodzenie w wysokości prawie 4,5 mln zł, w tym za świadczenie usług – ponad 1,6 mln zł i za sporządzenie opracowań – blisko 2,9 mln zł (w tym wniosek aplikacyjny Bid Book I – prawie 2 mln zł, ekspertyz oraz studiów wykonalności dla pięciu obiektów – ponad 645 tys. zł oraz opracowanie strategii technicznej – 92 tys. zł).

Stowarzyszenie Komitet Konkursowy Kraków 2022 miało do dyspozycji prawie 2,5 mln zł środków publicznych na wstępny etap ubiegania się o organizację Igrzysk. Pieniądze te wydatkowano zgodnie z zawartymi umowami. Jednocześnie NIK zwraca uwagę, że Stowarzyszenie w 2013 r. nie dokumentowało w wystarczający sposób przeprowadzonych negocjacji, rozeznania rynku oraz wyboru wykonawców i ekspertów w zakresie wydatków na kwotę ponad 1,6 mln zł. Wyłączenie obowiązku stosowania przepisów ustawy Prawo zamówień publicznych dotyczące zakupu wskazanych towarów i usług nie zwalniało Stowarzyszenia z zachowania należytej staranności w wydatkowaniu środków publicznych. W ocenie NIK tego rodzaju postępowanie nie gwarantowało, że środki będą wydatkowane w sposób gospodarny i oszczędny, z zachowaniem zasady uzyskiwania najlepszych efektów z danych nakładów, do czego Stowarzyszenie było zobowiązane przepisami ustawy o finansach publicznych.

Ponad 90 proc. rozliczonych środków Stowarzyszenie wydatkowało na akcje promocyjne i z zakresu public-relations (1,5 mln zł tj. 61,5 proc.), bezzwrotną opłatę aplikacyjną na rzecz MKOl (ok. 480 tys. zł, tj. prawie 20 proc.) i obsługę ekspercką (ponad 252 tys. zł, tj. 10 proc.). Efektem poniesionych wydatków była m.in. realizacja kampanii informacyjno-promocyjnej „Marzenia się spełniają. Kraków 2022”. Koszty kampanii wyniosły prawie 1 mln 350 tys. zł
(55 proc. wydatkowanych środków).

Uwagi i wnioski NIK

Decyzja o organizacji tak ważnego wydarzenia sportowego i medialnego, jakim są Zimowe Igrzyska Olimpijskie, powinna uzyskać akceptację i gwarancje finansowania zarówno na szczeblu rządowym, jak i samorządowym. Wola mieszkańców, członków wspólnoty samorządowej powinna zostać wyrażona w drodze referendum. W przypadku Krakowa podjęcie uchwały o przeprowadzeniu referendum lokalnego nastąpiło na etapie, gdy zostały już zaangażowane znaczne środki finansowe na organizację Igrzysk. W związku z wynikiem referendum Rada Miasta Krakowa podjęła uchwałę w sprawie rezygnacji Krakowa z procesu ubiegania się o prawo do organizacji Igrzysk w 2022 r. Podjęcie powyższej uchwały skutkowało brakiem możliwości wykorzystania wykonanych już prac, które zostały sfinansowane ze środków publicznych.

W związku z wynikami kontroli Najwyższa Izba Kontroli wnosi o rozważenie przyjęcia przez Ministra Sportu i Turystyki reguły postępowania uzależniającej przyznanie dotacji celowej na dofinansowanie zadań związanych z organizacją igrzysk olimpijskich od rozstrzygającego wyniku referendum lokalnego wyrażającego zgodę na organizację igrzysk.

 

 

Źródło: NIK

Za naganne uważa się…, czyli czego nie wolno członkom Stowarzyszenia Przewodników Turystycznych

Zgodnie z Zasadami postępowania krakowskiego Stowarzyszenia Przewodników Turystycznych:

Za naganne uważa się:

  • publiczne ubliżanie koleżankom i kolegom przewodnikom (…)

Czyli ubliżać w innych okolicznościach nie jest naganne?

Opóźnienie lotu – jaki błąd najczęściej popełniają klienci biur podróży?

W mojej praktyce stosunkowo często udzielam porad prawnych związanych z opóźnionymi lotami. Większość z nich dotyczy lotów odbywanych w ramach imprez turystycznych organizowanych przez biura podróży (organizatorów turystyki).

W tym miejscu chciałbym zwrócić uwagę na pewien istotny błąd, który w takiej sytuacji popełniają pasażerowie.

W przypadku opóźnienia lotu pasażer może skorzystać z praw, które daje mu rozporządzenie UE nr 261/2004. W zależności od długości opóźnienia i długości lotu klient może otrzymać określoną pomoc oraz odszkodowanie.

Wielu klientów biur podróży w takiej sytuacji ogranicza się wyłącznie do dochodzenia praw wynikających z tego rozporządzenia. Najczęściej wynika to z informacji do nich docierających. Pasażerowie są informowani, że w takiej sytuacji mogą dochodzić takiego odszkodowania. Informacje te docierają do nich z wielu źródeł, także ze strony firm specjalizujących się w pomocy w dochodzeniu takich odszkodowań. Takie ograniczenie się do odszkodowania wynikającego z tego rozporządzenia to moim zdaniem co do zasady istotny błąd. Z rozporządzenia 261/2004 wynika bowiem wyraźnie (art. 3 pkt 6):

Niniejsze rozporządzenie nie narusza praw pasażerów wynikających z dyrektywy 90/314/EWG.

Zgodnie z tą dyrektywą i polską ustawą o usługach turystycznych organizator turystyki za takie opóźnienia ponosi co do zasady odpowiedzialność. Odpowiedzialność ta nie ogranicza się tylko do szkody majątkowej, ale takie opóźnienie może również rodzić odpowiedzialność z tytułu szkody niemajątkowej (zmarnowanego urlopu). Reguła jest więc jasna – prawa wynikające z rozporządzenia 261/2004 nie pozbawiają klienta praw wynikających z dyrektywy 90/314, w tym możliwości dochodzenia od organizatora turystyki odpowiedzialności.

W przypadku opóźnienia lotu niezależnie więc od od skierowania skargi do przewoźnika w oparciu o rozporządzenie 261/2004 warto wystąpić również do biura podróży (organizatora turystyki) o odszkodowanie. Co istotne, jak wynika przynajmniej z mojego doświadczenia, w praktyce w przeważającej liczbie przypadków organizatorzy turystyki nie kwestionują tego rodzaju odpowiedzialności.

Oczywiście każdy przypadek podlega indywidualnej ocenie, zwłaszcza odnośnie tego, czy nie występując przesłanki zwalniające przewoźnika/organizatora turystyki z odpowiedzialności, choć są one ujęte bardzo wąsko.

Piotr Cybula

O umowie agencyjnej w orzecznictwie na V Forum Agentów Biur Podróży

W najbliższą środę rozpocznie się V Forum Agentów Biur Podróży. Z pewnością jednym z tematów najbardziej dyskutowanych będzie problematyka nowego Turystycznego Funduszu Gwarancyjnego. Na Forum będę miał przyjemność przedstawić referat na temat umowy agencyjnej w orzecznictwie sądów polskich. Poniżej zamieszczam pełny program:

Program V Forum Agentów

8.30-9.30 Networking (rejestracja i powitalna kawa)

09.30 Powitanie, Dawid Lasek, Podsekretarz Stanu w MSiT

09.45-10.30 „Turystyka w dobie zagrożenia terroryzmem”

– możliwości przeciwdziałania lub minimalizowania szkód biura podróży na przykładzie zamachów w Tunezji

– modele szacowania ryzyka w branży turystycznej

– perspektywa rozwoju i ewolucji konfliktu na Bliskim Wschodzie i w Afryce
Grzegorz Cieślak  Koordynator Zespołu Analiz Zamachów Bombowych Centrum Badań nad Terroryzmem Collegium Civitas

10.30- 11.30 „Tradycyjni agenci kontra wyszukiwarki internetowe”

– zmiany na rynku agencyjnym w Niemczech

– Internet – korzyści i zagrożenia dla agentów turystycznych

– przyszłość stacjonarnych agentów turystycznych

Norbert Pfefferlein, wiceprezes ASR, niemieckiej organizacji zrzeszającej niezależnych agentów.

11.30-11.50 Networking (przerwa kawowa)

11.50-12.30 „Nowe instrumenty kontroli podatników–  przykre konsekwencje dla branży turystycznej”

– Jednolity Plik Kontrolny (JPK)

– klauzula unikania opodatkowania

– centralny rejestr paragonów i faktur

Justyna Wysocka-Zając, członek zarządu oraz dyrektor departamentu doradztwa podatkowego Małopolskiego Instytutu Studiów Podatkowych

12.30-13.15 „Turystyczny Fundusz Gwarancyjny jako dodatkowe zabezpieczenie klientów biur podróży”

– informacje ogólne, zadania, umiejscowienie w strukturze UFG

– korzyści dla klientów, obowiązki dla branży turystycznej

Małgorzata Ślepowrońska – Członek Zarządu UFG, Renata Mentlewicz – Dyrektor Biura Turystycznego Funduszu Gwarancyjnego

13.15-14.15 Networking (przerwa lunchowa)

14.15-14.45 „Nowoczesność wkracza do agenta”

– nowatorskie rozwiązania w sprzedaży wycieczek

– zalety wykorzystania przez agentów wirtualnej rzeczywistości

– możliwości płynące z wdrożenia do obsługi klientów chatbotów

Tomasz Berdowski, założyciel i prezes  firmy MerlinX – Elektroniczne Systemy Sprzedaży Sp. zo.o.

14.45-15.45 „Umowa agencyjna w orzecznictwie sądów polskich”

– analiza orzecznictwa

– czy umowy z touroperatorami mogą być równoważne- praktyczne wnioski dla agentów i organizatorów

Piotr Cybula, prawnik

15.45-17.45 Debata z udziałem prezesów największych TO – moderator Tomasz Rosset

„Przyszłość rynku turystycznego w skomplikowanej sytuacji geopolitycznej. Jak pokonać trudności i osiągnąć sukces dzięki współpracy agent-touroperator”

– oferta sprzedaży Lato 2017

– ocena ryzyk mogących wystąpić na rynku w 2017

– perspektywy rozwoju rynku turystyki wyjazdowej w Polsce

– rosnąca/spadająca rola agenta turystycznego w podejmowaniu decyzji przez klientów?

– turystyka krajowa – szanse i zagrożenia dla touroperatorów i agentów

– Fundusz gwarancyjny (TFG) – zagrożenia i korzyści

17.45 Podsumowanie Forum
 
18.00-21.00 Wieczorny Business Mixer

Więcej informacji o Forum znaleźć można na stronie organizatora.

Pierwszy prawomocny wyrok zasądzający odszkodowanie od Skarbu Państwa w związku z niewypłacalnością biura podróży Blue Rays

Kolejnym biurem podróży w związku którego niewypłacalnością mamy już prawomocny wyrok zasądzający odszkodowanie od Skarbu Państwa jest biuro podróży Blue Rays.

Wyrok Sądu I instancji zapadł w lipcu ubiegłego roku. O sprawie pisałem we wpisie: Precedensowy wyrok w sprawie odpowiedzialności Skarbu Państwa w związku z niewypłacalnością biura podróży Blue Rays. Od zasądzającego odszkodowanie wyroku apelację wniosła strona pozwana – Skarb Państwa. Dzisiaj Sąd Okręgowy tę apelację oddalił. Tym samym wyrok Sądu I instancji potwierdzający wadliwość implementacji w Polsce art. 7 dyrektywy 90/314 stał się prawomocny.

W sprawie tej reprezentowałem powoda.

Piotr Cybula