Warszawska Izba Turystyki ogłosiła komunikat w sprawie planu prac rządowych oraz konsultacji społecznych dotyczących projektu ustawy o deregulacji zawodów, w tym przewodnika turystycznego i pilota wycieczek.
Komunikat dostępny jest: tutaj.
Piotr Cybula
Opublikowano Uncategorized
Otagowane piloci wycieczek, PRAWO TURYSTYCZNE, przewodnicy turystyczni, ustawa o usługach turystycznych
Dla Amerykanów problem regulacji zawodu przewodnika turystycznego to przede wszystkim problem swobody wypowiedzi. Ostatnio głośno zrobiło się o kolejnym przypadku wprowadzenia „licencji” w tym zakresie (wcześniej pisałem już o przykładzie Filadelfii).
Na stronie Institute for Justice można przeczytać:
In New Orleans, it is a crime to charge people for a talking tour without first getting permission from the government.
City officials require every tour guide to pass a history exam, undergo a drug test and an FBI criminal background check every two years merely for speaking. People who give tours without a license face fines up to $300 per occurrence and five months in jail.
The First Amendment does not allow the government to be in the business of deciding who is—and who is not—allowed to speak about various topics. That is why four New Orleans tour guides have joined with the Institute for Justice in a federal lawsuit seeking to secure their free speech rights.
Vindicating this principle will help protect the rights of countless people across the country that speak for a living—whether they speak as news reporters, stand-up comedians or tour guides. This lawsuit was filed on December 13, 2011, in the U.S. District Court for the Eastern District of Louisiana.
Na wskazanej wyżej stronie znajdują się inne ciekawe materiały w tej sprawie, w tym krótki film.
dr Piotr Cybula
Poniżej przedstawiam pismo, które uczestnicy II Forum Przewodników Turystycznych skierowali m.in. do ministra sprawiedliwości Jarosława Gowina w sprawie deregulacji zawodu przewodnika turystycznego:
W imieniu środowiska przewodnickiego reprezentowanego przez przewodników zrzeszonych w kołach i klubach Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego, a także w innych stowarzyszeniach przewodnickich działających na terenie Polski, pragniemy wyrazić swoje głębokie zaniepokojenie pojawiającymi się informacjami o planowanych działaniach zmierzających do wprowadzenia radykalnych zmian w zawodzie przewodnika turystycznego. Nie zgadzamy się na obniżenie prestiżu wykonywanego przez nas zawodu, poprzez zniesienie czytelnych i przejrzystych reguł określających kompetencje przewodnika. Deregulacja wypaczy sens dobrze funkcjonującej formuły, jaką przez lata wypracowały kolejne pokolenia przewodników skupione w Polskim Towarzystwie Turystyczno-Krajoznawczym.
Interes społeczny wymaga, aby przewodnik znał się na swoim rzemiośle i dawał rękojmię należytego wykonywania zawodu. Przekreślenie dorobku naszej pracy, na rzecz której ponieśliśmy wymierne koszty, niesie niebezpieczeństwo utraty zaufania do państwa prawa. Może też rodzić uzasadniony żal do tegoż państwa, które najpierw wymagało od nas ukończenia kosztownych i długotrwałych kursów, a obecnie może spowodować gwałtowną deprecjację naszego wkładu w tworzenie tożsamości grupy zawodowej liczącej ok. 15 tysięcy osób.
W demokratycznym państwie obywatele mają prawo domagać się, aby ustawa regulowała pewne zawody gwarantujące wysoki poziom usług. Ważne jest, że w przypadku przewodników turystycznych nie istnieje zjawisko korporacji zawodowej. Każdy, kto podejmie trud zdobycia wiedzy niezbędnej do ukończenia kursu i zdania egzaminu, może zostać przewodnikiem i pracować w tym zawodzie. Stowarzyszenia i Towarzystwa, do których należymy, w żaden sposób nie ograniczają dostępu do rynku pracy osobom niezrzeszonym. Po-dobnie każdy, kto spełni warunki ustawowe, może organizować kursy przewodnickie; ich jakość weryfikowana jest jednakże egzaminem państwowym organizowanym i przeprowadzanym wyłącznie przez Urzędy Marszałkowskie.
Uważamy, że przewodnik turystyczny jest również nauczycielem i musi być odpowiedzialny za przekazywane informacje. Dlatego też jego wiedza musi być weryfikowana w egzaminach państwowych, podobnie jak nauczycieli, od których wymaga się specjalistycznego wykształcenia. Zakres wiedzy przewodnickiej jest niezwykle interdyscyplinarny i żaden kierunek studiów nie zawiera w swym programie tak szerokiej tematyki. Dlatego też nikt inny nie powinien być uprawniony to wykonywania tego zawodu.
Kraje, w których turystyka jest znaczącą gałęzią gospodarki, dbając o wartość przekazywanych informacji o swojej historii i kulturze, utrzymują zawody przewodnickie, by informacje te były przekazywane przez osoby do tego przygotowane. W większości krajów Unii Europejskiej obowiązują licencje przewodnickie. Niektóre z tych krajów wprowadzają nawet zwiększone limity godzin szkoleń – np. w Austrii kurs przewodnicki trwa 660 h, a na Wę-grzech kurs trwa aż 2 lata. W Niemczech poszczególne landy mają własne regulacje. Jednak ze względu na projekt normy unijnej EN 15565, w kilku landach trwają już weryfikacje standardów i kursy uzupełniające dla przewodników turystycznych.
Przewodnik turystyczny jest ambasadorem zarówno swego regionu, jak i całej Polski wobec turystów zagranicznymi w obszarze przekazywanej wiedzy. Pozostawienie bez weryfikacji osób będących tak silnym przekaźnikiem informacji niesie ze sobą poważne ryzyko budowania błędnego wizerunku Polski i Polaków. To także ryzyko powielania takiego wizerunku. Jedynie ukształtowana doświadczeniem i wieloletnią tradycją formuła reglamentowania usług przewodnickich poprzez system weryfikacji zawodowej, daje możliwość utrzymania jakości i bezpieczeństwa ważnego dla grupy zawodów zaufania społecznego.
Otwierający świat wartości przewodnik, to autorytet łączący przeszłość z teraźniejszością, respektujący ład społeczny i moralny w duchu prawdy i miłości Ojczyzny. Uczy za-sad współżycia społecznego oraz patriotyzmu. Przewodnik wprowadza uczestników wycieczek w dziedzictwo kulturowe Polski oraz uczy poszanowania kultury innych narodów.
Jako pełnoprawni uczestnicy debaty publicznej, mamy nadzieję że nasz świadomy głos w powyższej sprawie nie zostanie zignorowany.
Źródło: strona Forum.
Opublikowano Uncategorized
Otagowane PRAWO TURYSTYCZNE, przewodnicy turystyczni, ustawa o usługach turystycznych
Źródło: strona forum
Opublikowano Uncategorized
Otagowane konferencje i spotkania, prawo karne, przewodnicy turystyczni, ustawa o usługach turystycznych
Jakiś czas temu pisałem o dość oryginalnym pomyśle Stowarzyszenia Przewodników Turystycznych w Krakowie zgłoszonym w toku prac nad nowelizacją ustawy o usługach turystycznych z 2010 r. Stowarzyszenie to zaproponowało wówczas, aby:
Wprowadzić po artykule 24a, artykuł w brzmieniu: “Marszałek województwa jest upoważniony do zasięgania opinii lokalnego środowiska przewodników i pilotów w kwestii potrzeby organizacji kolejnych szkoleń dla kandydatów na przewodników i pilotów”.
W uzasadnieniu do tego postulatu podano:
W obecnym stanie prawnym swobody gospodarczej kolejne organizowane kursy dają nadzieję ludziom na pracę, której faktycznie nie ma. Kursy powinny być organizowane z mniejszą częstotliwością, w miarę lokalnych potrzeb.
Pomysł ten oczywiście nie został wprowadzony w życie. Okazuje się jednak (problem został przedstawiony na jednym z blogów), że znajduje on odzwierciedlenie w Kodeksie Postępowania tego stowarzyszenia. W punkcie 9. tego dokumentu znajdują się m.in. dwa następujące zalecenia dla członków stowarzyszenia:
– wspieranie i podejmowanie działań zmierzających do ograniczenia ilości przewodników po Krakowie,
– zmniejszenie ilości i częstotliwości organizowania kursów przewodnickich.
Z kolei w punkcie 8. czytamy:
Za naganne uważa się:
– publiczne ubliżanie koleżankom i kolegom przewodnikom, (…)
– zaniżanie ustalonych przez SPT cen za usługę przewodnicką.
O sprawie ustalania cen przez stowarzyszenia przewodnickie ostatnio było głośno (sprawą zajmował się UOKiK). Ciekawie brzmi też pierwsze, nieco kuriozalne zachowanie uznawane za naganne: publiczne ubliżanie koleżankom i kolegom przewodnikom. Czy trzeba rzeczywiście pisać, że ubliżanie komuś ma charakter naganny? Przecież jest to ogólna zasada przyjęta w społeczeństwie. Sformułowanie tego punktu pozwala na postawienie dwóch pytań: 1) czy w świetle tych zasad publiczne ubliżanie innym osobom niż przewodnikom turystycznym nie będzie naganne; czy zachowaniem nagannym jest ubliżenie przewodnikowi, ale już nie np. turyście? 2) czy ubliżanie w innym charakterze niż „publicznie” nie jest naganne?
Przedkładając pewną filozofię reprezentowaną podczas dyskusji nad potrzebą reglamentacji zawodu przewodnika turystycznego można byłoby zaproponować wprowadzenie obowiązku, aby przed opracowywaniem kodeksów postępowania najpierw zasięgano o nich profesjonalnej opinii prawnika. Negatywne konsekwencje mogą na prawdę być daleko idące. Czy przewodnicy turystyczni poparliby takie stanowisko?
Piotr Cybula
Chciałbym jeszcze podzielić się osobistą refleksją. Musimy mieć świadomość, że wprowadzając proponowaną poprawkę UIMLA, odbieramy przewodnikom sudeckim duży rynek niemieckich wycieczek przebywających w Karkonoszach. Sankcjonujemy także sytuację, że wycieczkę, np. Związku Wypędzonych, poprowadzi przewodnik zwany Führerem – obawiam się, że z tradycyjnym komentarzem. Po polskim Podkarpaciu i Bieszczadach prowadzić będzie ukraińskie wycieczki szlakami Bandery znacznie tańszy przewodnik ukraiński. Nie chciałbym, żeby po muzeum w Auschwitz oprowadzał wycieczkę przewodnik niemieckiej organizacji nacjonalistycznej.
Piotr van der Coghen
Na stronie PFPiP dostępne jest krytyczne stanowisko Izby Turystyki Rzeczpospolitej Polskiej w sprawie pomysłu deregulacji zawodu przewodnika turystycznego i pilota wycieczek.
Opublikowano Uncategorized
Otagowane piloci wycieczek, przewodnicy turystyczni, samorząd
Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach wydał interpretację, w której przyjął, że usługi świadczone przez muzeum polegające na szkoleniu kandydatów na przewodnika objęte są 23% stawką VAT. Poniżej zamieszczam treść interpretacji:
IBPP4/443-1497/11/KG
2012.01.11
Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Usługi świadczone przez muzeum polegające na szkoleniu kandydatów na przewodnika objęte są 23% stawką VAT.
Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z dnia 28 września 2011r. (data wpływu 11 października 2011r.), uzupełnionym pismem z dnia 27 grudnia 2011r. (data wpływu 29 grudnia 2011r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania stawką podatku VAT w wysokości 23% usług polegających na szkoleniu kandydatów na przewodnika – jest prawidłowe.
UZASADNIENIE
W dniu 11 października 2011r. wpłynął ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania stawką podatku VAT w wysokości 23% usług polegających na szkoleniu kandydatów na przewodnika. Wniosek został uzupełniony pismem z dnia 27 grudnia 2011r. (data wpływu 29 grudnia 2011r.) będącym odpowiedzią na wezwanie tut. organu nr IBPP4/443-1497/11/KG z dnia 14 grudnia 2011.
W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:
Wnioskodawca jest państwową instytucją kultury wpisaną do rejestru instytucji kultury prowadzonego przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Muzeum działa na podstawie oraz realizuje cele przewidziane m. in. w ustawie z dnia 21 listopada 1998r. o muzeach (Dz. U z 1997r. Nr 5, poz. 24 ze zm., zwaną dalej „ustawą o muzeach”) oraz ustawie z dnia 25 października 1591r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (Dz. U z 2001r. Nr 13, poz. 123 za zm., zwartą dalej „ustawą o działalności kulturalnej”).
Zgodnie z § 4 Statutu Muzeum (nadanego zarządzaniem … Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego …), celem Wnioskodawcy jest działalność określona w art. 1 ustawy o muzeach, a w szczególności opracowywanie i upowszechniania historii Obozu, gromadzenie, utrzymywaniu i przechowywanie zbiorów oraz konserwacja terenów i obiektów, a także udostępnianie obiektów i zbiorów oraz upamiętnianie i dokumentowanie Zagłady w Obozie.
W ramach prowadzonej działalności Wnioskodawca wykonuje czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT i jest zarejestrowany jako „podatnik VAT czynny”.
Wstęp do Muzeum jest bezpłatny do czego Muzeum jest zobowiązane na podstawie rozporządzenia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 9 maja 2008r. w sprawie wykazu państwowych muzeów martyrologicznych, do których wstęp jest bezpłatny (Dz. U z 2008r. Nr 80, poz. 550).
W ramach swojej działalności Muzeum organizuje szkolenia i egzaminy na przewodników, których zadaniem jest oprowadzanie zwiedzających po ekspozycji i terenach Muzeum oraz przekazywanie im wiedzy na temat byłego obozu. Główny Urząd Statystyczny zakwalifikował usługi następująco: szkolenie na przewodnika PKWIU 85.59.1 „Usługi w zakresie pozostałych pozaszkolnych form edukacji, gdzie indziej niesklasyfikowane”, natomiast egzaminy na przewodnika PKWIU 85.60.10.0 „Usługi wspomagające edukacje”.
W związku ze zmianą od 1 stycznia 2011r. przepisów ustawy o VAT w Muzeum powstała wątpliwość, czy świadczone przez nie usługi polegające na szkoleniu i egzaminowaniu kandydatów na przewodnika są opodatkowane 23% stawką VAT.
Muzeum nie jest jednostką objętą oświaty w rozumieniu przepisów o systemie oświaty w zakresie kształcenia.
Świadczone usługi kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego nie mieszczą się w art. 43 ust. 1 pkt 26 i pkt 29.
Szkolenia nie są prowadzone w formach i na zasadach przewidzianych w odrębnych przepisach.
Muzeum nie posiada akredytacji w rozumieniu przepisów o systemie oświaty.
Dla kandydatów na przewodników nauczanie ma na celu uzyskanie wiedzy pomocnej do przygotowania się do egzaminu na przewodnika.
Uczestnikami szkolenia są kandydaci na przewodników. Są to osoby pełnoletnie spełniające kryteria (wykształcenie, znajomość języka obcego) określone przez Dział -Centrum Edukacji o Obozie.
Szkolenia, o których mowa we wniosku dotyczą przygotowania kandydatów na przewodnika do egzaminu i nie są obowiązkowe.
Szkolenia nie są finansowane w całości lub w 70% ze środków publicznych. Szkolenia są w 100% finansowane przez uczestników.
Kompleksowa usługa szkoleniowa jest świadczona bezpośrednio przez Wnioskodawcę na rzecz uczestników szkolenia.
W związku z powyższym zadano następujące pytanie:
Czy świadczone przez Wnioskodawcę usługi polegające na szkoleniu i egzaminowaniu kandydatów na przewodnika są opodatkowane 23% podatkiem VAT…
Na wstępie tut. organ wyjaśnia, iż wniosek złożono w kontekście 2 usług. Niniejszą interpretację wydano w odniesieniu do usług polegających na szkoleniach kandydatów na przewodnika.
Zdaniem Wnioskodawcy, świadczone przez Wnioskodawcę usługi polegające na szkoleniu i egzaminowaniu kandydatów na przewodnika są opodatkowane 23% podatkiem VAT.
Art. 1 ustawy o muzeach (do której odwołanie jest także zawarte w statucie Muzeum) stanowi że celem Muzeum jest gromadzenie i trwała ochrona dóbr naturalnego i kulturalnego dziedzictwa ludzkości o charakterze materialnym i niematerialnym, informowanie o wartościach i treściach gromadzonych zbiorów, upowszechniania podstawowych wartości historii, nauki i kultury polskiej oraz światowej, kształtowanie wrażliwości poznawczej i estetycznej oraz umożliwianie korzystania ze zgromadzonych zbiorów.
Natomiast zgodnie z § 4 statutu Muzeum „celem Muzeum jest działalność określona w art. 1 ustawy o muzeach”, a w szczególności opracowywanie i upowszechnianie historii Obozu, gromadzenie, utrzymywanie i przechowywania zbiorów oraz konserwacja terenów i obiektów, a także udostępnianie terenów, obiektów oraz zbiorów Muzeum.
Jak zaznaczono wyżej, wstęp do Muzeum jest bezpłatny. Niemniej jednak w remach celu statutowego jakim jest udostępniania terenów, obiektów oraz zbiorów, Muzeum oferuje zwiedzającym usługę polegającą na zwiedzaniu ekspozycji i terenów Muzeum z przewodnikiem. Przewodnikiem po Muzeum może zostać wyłącznie osoba, która zdała tzw. egzamin przewodnicki z wynikiem pozytywnym. Egzamin składający się z części pisemnej i ustnej, przeprowadza wewnętrzna komisja powołana w tym celu przez dyrektora Muzeum składająca się z pracowników merytorycznych. Egzamin na przewodnika poprzedza szkolenie, w którym udział nie jest obowiązkowy. Nabór na przewodnika organizowany jest przez Muzeum w wyniku analizy zapotrzebowania na usługi przewodnickie. Muzeum nie dotyczą przepisy ustawy z 29 sierpnia 1897r. o usługach turystycznych.
Zdaniem wnioskodawcy usługi polegające na szkoleniu i egzaminowaniu kandydatów na przewodnika objęte są 23% stawką VAT i nie podlegają zwolnieniu z podatku VAT na podstawie art. 43 ust. l pkt 29, bowiem kształcenie to prowadzone jest w oparciu o wewnętrzne formy i zasady Muzeum, ponadto instytucja nie posiada stosownej akredytacji w rozumieniu przepisów o systemie oświaty.
W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.
Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
W myśl art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (?).
Natomiast przez świadczenie usług – w świetle art. 8 ust. 1 ustawy – rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (?).
Zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy o VAT, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.
W myśl art. 146a pkt 1 ww. ustawy o VAT – dodanego do tej ustawy od dnia 1 stycznia 2011r. – w okresie od dnia 1 stycznia 2011r. do dnia 31 grudnia 2013r., z zastrzeżeniem art. 146f, podstawowa stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%.
Podkreślić należy, iż zarówno w treści ustawy, jak i w przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi, bądź zwolnienie od podatku.
W tym miejscu należy zauważyć, iż z dniem 1 stycznia 2011r. weszła w życie ustawa z dnia 29 października 2010r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 226, poz. 1476). Przepisy nowelizacji uchylają załącznik nr 4 do ustawy, zawierający wykaz usług zwolnionych od podatku i przenoszą uregulowania dotyczące tej tematyki do treści ustawy. Zasadnicze znaczenie ma w tym przypadku dodanie do art. 43 ustawy punktów 26-29, regulujących zwolnienia od podatku kształcenia i nauczania.
Ponadto, przy określaniu zakresu zwolnień, które dotychczas były ujęte w załączniku nr 4 do ustawy, odstąpiono od ich identyfikacji przy pomocy klasyfikacji statystycznych określając ich zakres z wykorzystaniem treści zapisów prawa unijnego i krajowego oraz orzecznictwa sądów.
W oparciu o art. 43 ust. 1 pkt 26 ustawy, zwalnia się od podatku usługi świadczone przez:
* jednostki objęte systemem oświaty w rozumieniu przepisów o systemie oświaty, w zakresie kształcenia i wychowania,
* uczelnie, jednostki naukowe Polskiej Akademii Nauk oraz jednostki badawczo-rozwojowe, w zakresie kształcenia na poziomie wyższym
– oraz dostawę towarów i świadczenie usług ściśle z tymi usługami związane.
Z art. 2 pkt 3a ustawy z dnia 7 września 1991r. o systemie oświaty (t. j. Dz. U. z 2004r. Nr 256, poz. 2572 ze zm.) wynika, że system oświaty obejmuje placówki kształcenia ustawicznego, placówki kształcenia praktycznego oraz ośrodki dokształcania i doskonalenia zawodowego, umożliwiające uzyskanie i uzupełnienie wiedzy ogólnej, umiejętności i kwalifikacji zawodowych.
Stosownie natomiast do art. 43 ust. 1 pkt 29 ustawy, zwalnia się od podatku usługi kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego, inne niż wymienione w pkt 26:
* prowadzone w formach i na zasadach przewidzianych w odrębnych przepisach, lub
* świadczone przez podmioty, które uzyskały akredytację w rozumieniu przepisów o systemie oświaty – wyłącznie w zakresie usług objętych akredytacją, lub
* finansowane w całości ze środków publicznych
– oraz dostawę towarów i świadczenie usług ściśle z tymi usługami związane.
Zgodnie z § 13 ust. 1 pkt 19 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 4 kwietnia 2011r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 73 poz. 392 ze zm.), zwalnia się od podatku usługi w zakresie kształcenia, inne niż wymienione w art. 43 ust. 1 pkt 26 ustawy, świadczone przez uczelnie, jednostki naukowe Polskiej Akademii Nauk oraz instytuty badawcze oraz świadczenie usług i dostawę towarów ściśle z tymi usługami związane.
W myśl natomiast § 13 ust. 1 pkt 20 rozporządzenia, zwalnia się od podatku usługi kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego, finansowane w co najmniej 70% ze środków publicznych oraz świadczenie usług i dostawę towarów ściśle z tymi usługami związane.
W tym miejscu wskazać należy, iż w dniu 1 lipca 2006r. weszły w życie przepisy rozporządzenia Rady (WE) nr 1777/2005 z dnia 17 października 2005r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 77/388/EWG w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 288, s. 1). Rozporządzenie Rady nr 1777/2005 wiąże wszystkie państwa członkowskie i jest stosowane bezpośrednio. Oznacza to, iż przepisy tego rozporządzenia z dniem 1 lipca 2006r. stają się częścią porządku prawnego, obowiązującego na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, bez konieczności ich implementacji w drodze ustawy. Rozporządzenie Rady nr 1777/2005 przyjęte zostało w celu jednolitego stosowania przez wszystkie państwa członkowskie systemu podatku od wartości dodanej, opartego na postanowieniach Szóstej Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977r. w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich, dotyczących podatków obrotowych – Wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa opodatkowania (77/388/EWG ze zm.).
Przepis art. 14 ww. rozporządzenia nr 1777/2005 wyjaśnia, co należy rozumieć przez usługi kształcenia zawodowego i przekwalifikowania. W myśl tego przepisu usługi w zakresie kształcenia zawodowego i przekwalifikowania zapewniane na warunkach określonych w art. 13 część A ust. 1 lit. i) Dyrektywy 77/388/EWG (analogiczne zwolnienie zawiera art. 132 ust. 1 lit. i obowiązującej od dnia 1 stycznia 2007r. Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej – Dz. Urz. UE L 347, s. 1 ze zm.), obejmują nauczanie pozostające w bezpośrednim związku z branżą lub zawodem, tak samo jak nauczanie mające na celu uzyskanie lub uaktualnienie wiedzy do celów zawodowych. Czas trwania kursu w zakresie kształcenia zawodowego bądź przekwalifikowania nie ma znaczenia do tego celu.
Od dnia 1 lipca 2011r. obowiązuje natomiast rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) Nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011r., ustanawiające środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 77, s. 1). Zgodnie z art. 44 tego rozporządzenia, usługi w zakresie kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania świadczone na warunkach określonych w art. 132 ust. 1 lit. i) dyrektywy 2006/112/WE obejmują nauczanie pozostające w bezpośrednim związku z branżą lub zawodem, jak również nauczanie mające na celu uzyskanie lub uaktualnienie wiedzy do celów zawodowych. Czas trwania kursu w zakresie kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania nie ma w tym przypadku znaczenia.
Z przedstawionego we wniosku zaistniałego stanu faktycznego wynika, iż Wnioskodawca organizuje szkolenia i egzaminy na przewodników, których zadaniem jest oprowadzanie zwiedzających po ekspozycji i terenach Muzeum oraz przekazywanie im wiedzy na temat byłego obozu. Dla kandydatów na przewodników nauczanie ma na celu uzyskanie wiedzy pomocnej do przygotowania się do egzaminu na przewodnika.
Muzeum nie jest jednostką objętą oświaty w rozumieniu przepisów o systemie oświaty w zakresie kształcenia. Świadczone usługi kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego nie mieszczą się w art. 43 ust. 1 pkt 26 i pkt 29. Szkolenia nie są prowadzone w formach i na zasadach przewidzianych w odrębnych przepisach. Muzeum nie posiada akredytacji w rozumieniu przepisów o systemie oświaty. Szkolenia są w 100% finansowane przez uczestników.
Analizując przedstawione okoliczności sprawy w kontekście powołanych przepisów prawa podatkowego stwierdzić należy, że świadczone przez Wnioskodawcę usługi szkoleniowe nie korzystają ze zwolnienia określonego w art. 43 ust. 1 pkt 26 ustawy, bowiem Wnioskodawca nie jest jednostką objętą systemem oświaty w rozumieniu przepisów o systemie oświaty.
W tej sytuacji należy przeanalizować, czy spełnione są przesłanki umożliwiające skorzystanie ze zwolnienia w oparciu o art. 43 ust. 1 pkt 29 ustawy. Aby przedmiotowe usługi mogły korzystać ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 29 ustawy, muszą być uznane za usługi kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego oraz spełniać jeden z warunków określonych w lit. a – c powyższego przepisu. Powołane wyżej przepisy prawa podatkowego przewidują zwolnienie dla usług kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego prowadzonych w formach i na zasadach przewidzianych w odrębnych przepisach lub świadczonych przez podmioty, które uzyskały akredytację w rozumieniu przepisów o systemie oświaty – wyłącznie w zakresie usług objętych akredytacją lub finansowanych w całości ze środków publicznych. Zwolnieniu podlegają również usługi kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego, finansowane w co najmniej 70% ze środków publicznych, o czym stanowi § 13 ust. 1 pkt 20 rozporządzenia z dnia 4 kwietnia 2011r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług.
Biorąc pod uwagę powyższe oraz treść powołanych przepisów należy stwierdzić, że świadczone przez Wnioskodawcę usługi szkoleniowe kandydatów na przewodnika nie korzystają ze zwolnienia od podatku na podstawie ust. 1 pkt 29 powołanego artykułu, gdyż szkolenia nie są prowadzone w formach i na zasadach określonych w odrębnych przepisach, Wnioskodawca nie jest podmiotem, który uzyskał akredytację w rozumieniu przepisów o systemie oświaty dla świadczonych usług oraz szkolenia nie są finansowane ze środków publicznych.
Do usług tych nie mają też zastosowania zwolnienia od podatku ani stawki obniżone, przewidziane w innych przepisach ustawy o podatku od towarów i usług oraz przepisach wykonawczych, w związku z czym podlegają opodatkowaniu stawką podstawową, w wysokości 23%.
Mając na uwadze powyższe, stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe.
(…)
Opublikowano Uncategorized
Otagowane podatki, PRAWO TURYSTYCZNE, przewodnicy turystyczni
Wiele wątpliwości budzi ostatnio pytanie, czy nadal obowiązuje rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie określenia warunków bezpieczeństwa osób przebywających w górach, pływających, kopiących się i uprawiających sporty wodne z dnia 6 maja 1997 r. (Dz.U. nr 57, poz. 358). Do problemu tego już kilka razy odnosiłem się. Powracam do niego w związku z otrzymanym stanowiskiem Ministerstwa Sportu i Turystyki (otrzymanym bezpośrednio od Pana Ryszarda Woźnicy).
Istotą problemu w tej sprawie jest pytanie, czy rozporządzenie może zostać utrzymane w mocy wyłącznie na podstawie przepisu przejściowego? Pierwotnie założenie było takie, że przepisy rozporządzenia z 1997 r. zostaną zastąpione nowym rozporządzeniem, wydanym w oparciu o art. 39 ust. 5 ustawy o sporcie. Ten ostatni przepis został jednak uchylony z dniem 2 stycznia 2012 r. na mocy ustawy o bezpieczeństwie i ratownictwie w górach i na zorganizowanych terenach narciarskich z dnia 18 sierpnia 2011 r. Prowadzi to do sytuacji, że nowe rozporządzenie na podstawie art. 39 ust. 5 ustawy o sporcie nie zostanie już wydane (chyba że ustawodawca nadałby mu nowe brzmienie, co nie powinno być w tym kontekście rozważane).
W tym stanie rzeczy warto zwrócić uwagę na orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego oraz poglądy specjalistów z zakresu techniki legislacyjnej. Z orzecznictwa TK płynie wniosek, że ustawodawca może utrzymać dotychczasowe przepisy wykonawcze, jeżeli przepisy te pozostają w związku treściowym z nową regulacją ustawową i służą jej wykonaniu. Z kolei w literaturze zwraca się uwagę, że nie można zachować w mocy aktu wykonawczego wydanego na podstawie przepisu upoważniającego, który nie ma swojego następcy.
W świetle powyższego m.zd. przyjąć należy, że „upadek” art. 39 ust. 5 ustawy o sporcie skutkuje tym, że samo rozporządzenie z 1997 r. przestaje mieć rację bytu. Przepisy te nie będą służyły wykonaniu tego przepisu. Prowadzi to do wniosku, że rozporządzenie z 1997 r. w zakresie określenia warunków bezpieczeństwa osób przebywających w górach przestaje obowiązywać już z dniem 2 stycznia 2012 r.
Powyższe stanowisko szerzej uzasadniłem w artykule: Prowadzenie wycieczek przez przewodnika górskiego wobec problemu bezpieczeństwa ich uczestników w świetle ostatnich zmian legislacyjnych, który został opublikowany w opracowaniu Przewodnictwo turystyczne w prawodawstwie polskim i europejskim, Biblioteka Górska Centralnego Ośrodka Turystyki Górskiej PTTK w Krakowie, t. 16, s. 61 i n. Za zgodą wydawnictwa, zamieszczam go tutaj.
Poniżej przedstawiam stanowisko Ministerstwa Sportu i Turystyki, w którym zaprezentowany został pogląd odmienny:
Ministerstwo Sportu i Turystyki
Departament Prawny
DP-II-021/1341/OD/12
UNP:4617
W odpowiedzi na pismo z dnia 8 stycznia 2012 r. w sprawie zajęcia stanowiska czy w dalszym ciągu obowiązują tj. do 16 października 2012 r. przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 54 ust. 3 ustawy o kulturze fizycznej (tekst jednolity: Dz.U. z 2007 r. Nr 226, poz. 1675 z późn. zm.) w związku z faktem, iż:
1. art. 91 ust.1 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz.U. Nr 127, poz 857) stanowi, że dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 54ust. 3 o kulturze fizycznej zachowują swoją moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na art. 39 ust. 5 ustawy o sporcie – nie dłużej jednak niż przez 2 lata od dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 39 ust. 5 ustawy o sporcie – nie dłużej niż przez 2 lata od dnia wejścia w życie ustawy o sporcie.
2. na podstawie art. 39 ust. 5 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie nie zostały wydane żadne przepisy wykonawcze,
3. art. 51 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie i ratownictwie w górach i na zorganizowanych terenach narciarskich (dz.U. Nr 208, poz. 1241), uchyla art. 39 ust. 5 ustawy o sporcie.
Departament Prawny Ministerstwa Sportu i Turystyki, uprzejmie informuje co następuje:
Rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie określenia warunków bezpieczeństwa osób przebywających w górach, pływających, kopiących się i uprawiających sporty wodne z dnia 6 maja 1997 r. (Dz.U. nr 57, poz. 358), obowiązuje do 16 października 2012 r. w tej części która nie została uchylona na mocy innych przepisów.
W tym kontekście zwracamy uwagę, iż ustawa o bezpieczeństwie i ratownictwie w górach i na zorganizowanych terenach narciarskich, zawiera delegacje dla Ministra Spraw Wewnętrznych do wydawania rozporządzeń wykonawczych, które normują również kwestie objęte przedmiotem regulacji wyżej wymienionego rozporządzenia.
Rozporządzenia te wchodząc, w życie skutkują utratą mocy tej części przepisów dotyczących warunków bezpieczeństwa osób przebywających w górach zawartych w rozporządzeniu z dnia 6 maja 1997 r. co do których zmieniają lub wprowadzają nowe unormowania prawne.
Tytułem przykładu rozporządzenie Ministra Spraw Wewnęrznych z dnia 29 grudnia 2011 r. w sprawie określenia wzorów znaków nakazu i zakazu, informacyjnych i ostrzegawczych stosowanych do oznakowania w górach i na zorganizowanych terenach narciarskich (Dz.U. Nr. 295, poz. 1751), wydane na podstawie art. 16 ust. 2 powołanej ustawy skutkuje utratą mocy „starego” rozporządzenia w zakresie dotyczącym obowiąywania na trasach narciarskich znaków zakazu, ostrzegawczych oraz informacyjnych z dniem wejścia w życie tego „nowego” rozporządzenia.
Reasumując przepisy rozprządzenia z dnia 6 maja 1997 r. obowiącują do 16 października 2012 r. w tej części, która nie utraciła lub nie utraci mocy do tej daty z uwagi na wejście nowych regulacji w zakresie objętym przedmiotem tego rozporządzenia.
Szczegółowe informacje w tym względzie może udzielić Ministerstwo Spraw Wewnętrznych jako resort odpowiedzialny za wprowadzenie stosownych aktów prawnych.
Dyrektor Departamentu Prawnego
Piotr Kudelski
(pisownia została zachowana)
Piotr Cybula
Opublikowano Uncategorized
Otagowane bezpieczeństwo, góry, PRAWO TURYSTYCZNE, przewodnicy turystyczni, ustawa o usługach turystycznych
Polska Federacja Pilotażu i Przewodnictwa prowadzi akcję Powstrzymać akcję deregulacji zawodów pilota i przewodnika! Na swojej stronie internetowej zamieściła następujący komunikat:
W związku pojawiającymi się informacjami o próbach deregulacji zawodu przewodnika i pilota proponujemy podjęcie zdecydowanych działań w skali regionalnej i ogólnopolskiej, mających na celu skuteczne powstrzymanie tego procesu.
Oprócz wcześniejszych wystąpień Polskiej Federacji Pilotażu i Przewodnictwa do Pani Minister Sobierajskiej (po VII Forum Pilotażu i Przewodnictwa w Toruniu) przygotowano argumenty dla Pani Wyrwicz z Departamentu Turystyki, zabierano również głos w sondzie dla lutowego numeru Wiadomości Turystycznych.
W skali regionalnej w obronę zawodu najbardziej zaangażowani są przewodnicy po Krakowie, tutaj rzeczywiście przewodnictwo jest zawodem (1000 uprawnień). Podczas spotkań kilku stowarzyszeń krakowskich przewodników zadeklarowano poparcie i współpracę Federacji w obronie zawodu.
Zawiązano lokalny komitet oddziałujący zarówno na media (w załączeniu pdf artykułu z Dziennika Polskiego) jak i lobbowaniu władzy samorządowych, posłów i senatorów. Sporządzone pisma i dokumenty powstałe w Krakowie załączono poniżej.
Do parlamentarzystów zwróciło się również Zachodniomazurskie Stowarzyszenie Przewodników Turystycznych i Pilotów Wycieczek z Ostródy. Mamy również sygnały z Wielkopolski i Dolnego Śląska. Prosimy o podjęcie zdecydowanych działań regionalnych i przekazywanie relacji z ich efektów do Federacji.
Na stronie internetowej federacji dostępnych jest też kilka dokumentów (oświadczeń, petycji, apeli oraz artykułów) w powyższej sprawie.
Jest to niewątpliwie odpowiedź na akcję „Wolne przewodnictwo” podjętą przez Pana Macieja Zimowskiego.
Opublikowano Uncategorized
Otagowane piloci wycieczek, PRAWO TURYSTYCZNE, przewodnicy turystyczni, ustawa o usługach turystycznych
PRAWO TURYSTYCZNE 