Author Archives: Piotr Cybula

Wkrótce odbędą się wybory parlamentarne. Nie śledzę intensywnie kampanii, ale mam wrażenie, że problemy turystyki w hasłach wyborczych, czy szerzej w kampanii, pojawiają się rzadko, jeśli nie w ogóle.

A szkoda, bo okres ten jest bardzo dobrym czasem, aby zapytać o pewne podstawowe dla turystyki kwestie, takie jak np. pomysł na wprowadzenie regulacji odnoszącej się do szlaków turystycznych, czy zabezpieczenie finansowe organizatorów turystyki. Kiedyś, jeśli dobrze sobie przypominam, jedna z organizacji branżowych przy okazji innych wyborów pytała o „turystykę” poszczególne partie. Nawet jeśli nie uzyska się odpowiedzi, to i tak będzie to jakiś obraz sytuacji. W każdym razie można zawsze zainteresować kandydatów danym problemem, co później może zaprocentować.

Jeszcze jest nieco czasu, więc można byłoby spróbować (organizacje branżowe, media?).

Byłem dzisiaj w Opolu na rozprawie w sprawie przeciwko organizatorowi turystyki. W odpowiedzi na pozew organizator zawnioskował o przesłuchanie dwóch świadków związanych z biurem podróży. Ich przesłuchanie miało odbyć się dzisiaj.

Świadkowie w sądzie nie stawili się, za to organizator wysłał do sądu pismo. Z pismem tym sędzia zapoznał się dzisiaj. W piśmie tym – jak zrelacjonował sędzia – pozwane biuro podróży wnosiło o usprawiedliwienie nieobecności świadków. Jako przyczynę podało to, że zostali w dniu dzisiejszym skierowani na szkolenie.

Odległość z Krakowa do Opola to 182 km. Następny termin został wyznaczony pod koniec listopada.

Część klientów nie jest zadowolonych z realizacji umów przez biuro podróży. Część z nich decyduje się na skierowanie sprawy na drogę sądową. Wybierając biuro podróży warto też uwzględnić to, przed którym sądem może toczyć się ewentualna sprawa przeciwko organizatorowi turystyki. Obecnie mamy na rynku bogatą ofertę biur podróży. Są możliwości i sposoby aby  wybrać taką, która nie będzie powodowała konieczności występowania z pozwem przeciwko organizatorowi np. w Opolu, Łodzi czy Poznaniu. Taką, gdzie np. mieszkaniec Warszawy może pozwać biuro podróży przed sądem w Warszawie, a mieszkaniec Krakowa przed sądem w Krakowie. Ale o tym już może napiszę w innym wpisie.

Na Twitterze znaleźć można dwa konta MSiT.

Pierwsze, na stronie: https://twitter.com/MSiT_GOV_PL . Na tę stronę przekierowuje odnośnik do Twittera na stronie internetowej Ministerstwa Sportu i Turystyki.

Drugie, na stronie: https://twitter.com/msport_gov_pl?lang=pl Na stronie zamieszczone zostało godło naszego państwa a sama nazwa ministerstwa pojawia się jako: „Mińisterstwo Sportu i Turystyki” (pisownia zachowana). Ostatni wpis pochodzi z 30 października 2013 r. Informuje nas, że do igrzysk w Sochi (2014) pozostało 99 dni:

MSiT ‏@msport_gov_pl 30.10.2013

99 dni do #Sochi2014

Inny problem to dwa konta na Facebooku. Z jednej strony mamy konto MSiT na stronie: https://www.facebook.com/Ministerstwo-Sportu-i-Turystyki-1546192872322727/timeline/ A z drugiej cały czas widoczne jest konto: „Katarzyna Kochaniak – Rzecznik Ministerstwa Sportu i Turystyki”: https://www.facebook.com/Katarzyna-Kochaniak-Rzecznik-Ministerstwa-Sportu-i-Turystyki-456484437745857/timeline/

Mamy więc dwa konta na Twitterze i dwa konta na Facebooku. Wcześniej na blogu kilkakrotnie zwracałem uwagę na problem konta na Facebooku (m.in. Dwie podpowiedzi dla min. Jędrzejczaka, czyli o potrzebie zmiany polityki informacyjnej MSiT).

Warto te informacje uporządkować.

W ubiegłym roku opublikowana została pewna książka, którą dotyczy problematyki z zakresu prawa cywilnego (i turystycznego). Ukazała się w prestiżowym wydawnictwie. Autorkę książki miałem wcześniej okazję poznać.

Z dużym zaskoczeniem w książce tej znalazłem pewne fragmenty mojego autorstwa. Najobszerniejszy fragment to cztery strony książki, w zasadzie „przepisane”. Oprócz fragmentów z mojej pracy w książce dość szybko zidentyfikowałem fragmenty z innych prac, także innych autorów.

Książka została opublikowana w oparciu o pracę doktorską, która stanowiła podstawę do nadania autorce stopnia doktora nauk prawnych.

Skontaktowałem się z uczelnią przesyłając jej najobszerniejszy fragment mojej pracy, jak również informując o licznych innych zapożyczeniach, które nie zostały w pracy oznaczone w sposób właściwy.

Uczelnia przeprowadziła postępowanie, które zakończyło się wydaniem dyscyplinarnej kary upomnienia. Co ciekawe jednak uczelnia w żaden sposób nie zainteresowała się drugim zarzutem przeze mnie stawianym – zapożyczeniami z innych prac. Wielokrotnie zwracałem uwagę władzom tej uczelni, że to przede wszystkim w jej interesie leży dokładne wyjaśnienie stawianych zarzutów, zwłaszcza, że pierwszy z nich okazał się w pełni zasadny. Uczelnia po prostu uznała, że w tych okolicznościach co do pozostałych fragmentów nie zachodzi  uzasadnione podejrzenie popełnienie czynu dyscyplinarnego.

Oczywiście mógłbym przedstawić taki zestaw zapożyczeń, ale na jego przygotowanie musiałbym poświęcić kilka tygodni pracy, a to przecież przede wszystkim uczelni powinno zależeć na dokładnym wyjaśnieniu tych okoliczności. Zwłaszcza jeżeli posiada uprawnienia do nadawania stopnia doktora nauk prawnych i szczyci się wysokimi standardami w zakresie etyki.

Z drugiej strony to nieco dziwne, bo brak chęci wyjaśnienia sprawy przez uczelnię „zachęca” do skierowania sprawy na inną możliwą drogę postępowania. Czy będzie to lepsze rozwiązanie dla uczelni?

c.d.n.