Daily Archives: Maj 19, 2011

Europejskie Forum Prawa Turystycznego, Salzburg (Austria), 30.06-1.07. 2011 r.

W dniach 30.06-1.07 w Salzburgu odbędzie się Europejskie Forum Prawa Turystycznego. W programie przewidziano m.in. następujące referaty:

Josep Maria Bech (Universitat de Girona, ES), The Common Frame of Reference and travel contracts

Piotr Cybula (AWF Kraków, Uniwersytet Ekonomiczny w Katowicach, Kancelaria Bielański i Wspólnicy, PL), Problems in the implementation of the PTD into Polish law in the context of the discussion on the revision of the PTD

Ernst Führich (Hochschule Kempten, DE), Progress and trends of the term “Organiser” within the PTD and under the jurisdiction of ECJ and German Supreme Court

David Grant (Travel Law Quarterly, UK), Case law in the UK and the erosion of the protection provided by the PTD

Jens Karsten (Avocat à Bruxelles, BE), European passenger law v international uniform law – User rights v international governance: Finding the middle way

Stephan Keiler (Universität Salzburg, euvr, AT), Travel Law in the EU – the current situation de lege lata et de lege ferenda

Francesco Morandi (Avv a Modena, Università degli studi di Sassari, RIDT, IT), Towards a regulation for separate tourist services

Friedrich von Scanzoni (Holidaycheck AG, CH), Hotel Reviews: necessity or nuisance? A report from practice

Ronald Schmid (RA Frankfurt; Universität Dresden, RRa, DE), The terra incognita within aviation law – controversial subjects of the Air Passenger’s Rights regulation

Ansgar Staudinger (Universität Bielefeld, RRa, DE), Inconsistencies of rights of different kinds of passengers

Klaus Tonner (Universität Rostock, RRa, DE), Towards a European Directive on Tourism Services

Michael Wukoschitz (RA Wien, IFTTA, AT), International jurisdiction with regard to package travel contracts: clarifications and unresolved issues

and by

Dovilė Svilaitė (Vilnius, LT) as a young academic.

Więcej informacji: http://www.travellawforum.eu/ETLF_ERRF_2011/Welcome.html

Przegląd literatury (cz. 2). UOKiK o możliwych tzw. potrąceniach ryczałtowych

W pierwszym raporcie Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, który został opublikowany po kontroli organizatorów turystyki (2003 r.), podjęty został m.in. problem tzw. potrąceń ryczałtowych. Wielu organizatorów turystyki w przypadku rezygnacji klienta z uczestnictwa w imprezie turystycznej po zawarciu umowy zastrzegało (i zastrzega), że nastąpi „potrącenie” określonej kwoty. Obecnie w tej kwestii mamy w miarę jasne orzecznictwo Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów kwestionujące taką możliwość (zastrzegania „ryczałtowych potrąceń”). Ciekawą wypowiedź na ten temat znaleźć można we wskazanym raporcie, który w dalszym ciągu widnieje na stronie internetowej UOKiK. Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów dopuścił w nim taką możliwość, ale pod warunkiem, że nie jest ona „rażąco wygórowana”. W raporcie tym czytamy:

Nałożenie na konsumenta, który nie wykonał zobowiązania lub odstąpił od umowy, obowiązku zapłaty rażąco wygórowanej kary umownej lub odstępnego – art. 3853 pkt 17 k.c.

Stwierdzono w około 80% zbadanych wzorców.

Uczestnik ma prawo zrezygnować z wycieczki (odstąpić od umowy) w każdej chwili, zarówno przed rozpoczęciem podróży, jak i w jej trakcie. Jeżeli nastąpiło to z powodu okoliczności leżących po stronie biura podróży (np. zmiana istotnych warunków umowy, jak cena, termin, miejsce pobytu i standardu zakwaterowania, srodka transportu, trasa wycieczki, program), konsumentowi należy się zwrot pełnej wpłaconej ceny bez żadnych potrąceń

(…). Problem pojawia się w sytuacji, gdy konsument odstępuje od umowy z powodu okoliczności leżących po jego stronie.Niezależnie od tego czy są to okoliczności zawinione przez konsumenta, czy też nie, jest on zobowiązany do zapłaty umówionego wynagrodzenia. Z reguły biura podróży zastrzegają potrącenia z dokonanych wpłat za wycieczkę. Wysokość potrąceń zależy od terminu rezygnacji z wycieczki. Jest to rodzaj kary umownej, zastrzeżonej na przypadek niewykonania zobowiązania przez uczestnika. Jednakże wysokość tej „kary”, zazwyczaj jest rażąco wygórowana.

Kwestionowane zapisy o tym charakterze są sformułowane poprzez postanowienia typu:

„W przypadku rezygnacji uczestnika w imprezie Biuro zwraca dokonane przez niego wpłaty pomniejszone o koszty manipulacyjne w kwocie 100 zł. od osoby oraz 90% ceny imprezy przy terminie rezygnacji 15-10 dni, 100% ceny imprezy mniej niż 10 dni od daty rozpoczęcia imprezy”.

Treść ww. postanowień narusza interes ekonomiczny konsumenta umożliwiając organizatorowi turystyki potrącanie kwot, które przewyższają faktycznie poniesione przez organizatora koszty imprezy turystycznej, co stanowi niedozwoloną klauzulę umowną okresloną w art. 3853 pkt 17 kodeksu cywilnego.

Zapis mówiacy o tym, że uczestnik zobowiązany jest do pokrycia kosztów rezygnacji w wysokości 100 % kosztów ceny imprezy stanowi pewnego rodzaju standard obowiązujący na rynku turystycznym. Co prawda, ustawa o usługach turystycznych przewiduje ubezpieczenie od kosztów rezygnacji lub przerwania uczestnictwa w imprezie turystycznej, jednakże warunki tego ubezpieczenia na ogół nie są zbyt korzystne, gdyż zawierają liczne ograniczenia oraz zwrot tylko części poniesionych kosztów, a jednocześnie pociągają za sobą dodatkowe koszty konsumenta. Liczne skargi konsumentów potwierdzają problem dotyczący stosowania bardzo wysokiego „odstępnego” w sytuacji rezygnacji z usługi przez konsumenta. W umowach, które zostały przeanalizowane, „potrącenia” (jak to określają organizatorzy) wynoszące 100 % są pobierane w sytuacji „rezygnacji” między 7 lub 8 dniem przed rozpoczęciem imprezy turystycznej, ale także w okresie dłuższym niż 14 dni przed rozpoczęciem imprezy.

W związku z tym, należy rozważyc zmianę postanowień umownych w następujący sposób. Należałoby skrócic ww. terminy do np. 3 dni przed rozpoczęciem imprezy lub zachowując powyższe terminy – zmniejszyć wysokość potrąceń do np. 70-80%. O tym, że jest to możliwe swiadczą rozwiązania przyjęte w niektórych umowach, które – co prawda – należą do rzadkości. Ponadto biuro podróży może odliczyć sobie udokumentowane koszty, które poniosło, zachowując prawo do roszczeń odszkodowawczych z tytułu utraconych korzyści.

Jeżeli przyjmiemy, że klauzule przewidujące „potrącenia ryczałtowe” w kształcie sugerowanym przez UOKiK są jednak kwestionowane w orzecznictwie Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, to czy nie jest to informacja wprowadzająca w błąd (abstrahując od trafności takiego orzecznictwa)?

dr Piotr Cybula

KNF PRZYJĘŁA NOWE ZASADY REKLAMACJI

Na posiedzeniu 10 maja 2011 r. Komisja Nadzoru Finansowego przyjęła wytyczne, dotyczące zasad rozpatrywania reklamacji przez instytucje finansowe. Ich celem jest ujednolicenie zasad rozpatrywania reklamacji przez wszystkie instytucje finansowe nadzorowane przez KNF. Zasady dotyczą: sposobu informowania klienta o możliwości złożenia reklamacji, sposobu składania reklamacji oraz udzielania odpowiedzi na reklamację.
Zgodnie z nowymi zasadami proces rozpatrywania reklamacji przez instytucję finansową powinien zostać przeprowadzony bezzwłocznie, a także cechować się rzetelnością, wnikliwością, obiektywizmem oraz poszanowaniem powszechnie obowiązujących przepisów prawa i dobrych obyczajów. Odpowiedź na reklamację powinna zostać udzielona nie później niż ciągu 30 dni od daty otrzymania reklamacji.

Komisja Nadzoru Finansowego sprawuje nadzór nad sektorem ubezpieczeniowym i emerytalnym. Ponadto KNF kontroluje działalność banków, rynku kapitałowego i instytucji pieniądza elektronicznego.

Źródło: Internetowy Tygodnik Ubezpieczeniowy 18/2011