Monthly Archives: Grudzień 2014

„Funkcje konsula w sprawach spadkowych” (artykuł)

W publikacji pt. Wybrane zagadnienia współczesnego prawa konsularnego (z perspektywy prawa i praktyki międzynarodowej oraz polskiej) przygotowanej pod redakcją Pawła Czubika i Wojciecha Burka (Kraków 2014) opublikowany został przygotowany przeze mnie wspólnie z Mariuszem Załuckim artykuł pt. Funkcje konsula w sprawach spadkowych.

Artykuł ten dostępny jest tutaj.

Ważne orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie zabezpieczenia finansowego biur podróży

W postanowieniu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 16 stycznia 2014 r. (sprawa C‑430/13) Trybunał stwierdził:

1)      Artykuł 7 dyrektywy Rady 90/314/EWG z dnia 13 czerwca 1990 r. w sprawie zorganizowanych podróży, wakacji i wycieczek należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, którego szczegółowe zasady stosowania nie prowadzą, na wypadek niewypłacalności organizatora podróży, do skutecznego zapewnienia konsumentowi zwrotu całości zapłaconych przez niego pieniędzy oraz jego powrotu z podróży. Do sądu odsyłającego należy ustalenie, czy sytuacja ta ma miejsce w przypadku przepisów krajowych rozpatrywanych w toczącym się przed nim sporze.

2)      Artykuł 7 dyrektywy 90/314 należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie nie dysponuje żadnym zakresem uznania, jeżeli chodzi o zakres ryzyka, jakie winno być pokryte gwarancją organizatora lub punktu sprzedaży detalicznej imprez turystycznych na rzecz konsumentów. Do sądu odsyłającego należy zbadanie, czy celem lub skutkiem kryteriów ustanowionych przez dane państwo członkowskie dla ustalenia kwoty wspomnianej gwarancji jest ograniczenie zakresu ryzyka, jaki gwarancja ta powinna pokryć, w przypadku, w którym kryteria te byłyby oczywiście niezgodne ze zobowiązaniami wynikającymi ze wspomnianej dyrektywy i stanowiłyby zatem wystarczająco istotne naruszenie prawa Unii, które, z zastrzeżeniem stwierdzenia istnienia bezpośredniego związku przyczynowego, mogłoby prowadzić do powstania odpowiedzialności po stronie danego państwa członkowskiego.

Moim zdaniem tezy Trybunału kolejny raz potwierdzają, że w prawie polskim nie zapewniono odpowiedniego systemu ochrony klienta na wypadek niewypłacalności organizatora turystyki, co stanowi naruszenie art. 7 dyrektywy 90/314.

Wyrok dostępny jest na stronie: InfoCuria. W czasopiśmie „Europejski Przegląd Sądowy” (nr 12 z 2014 r.) została opublikowana do niego glosa autorstwa prof. Roberta Stefanickiego.

Zmiany w kartach kwalifikacyjnych uczestnika wypoczynku?

Na stronie Prawo turystyczne na Facebooku niedawno zamieściłem treść klauzuli stosowanej przez jednego z organizatorów turystyki (karta uczestnika wyjazdu dla dzieci i młodzieży):

„W RAZIE ZAGROŻENIA ŻYCIA DZIECKA ZGADZAM SIĘ NA JEGO LECZENIE SZPITALNE, ZABIEGI DIAGNOSTYCZNE I OPERACJE” (biuro podróży, członek PIT + Rzetelna Firma + ISO 9001:2008)

Dzisiaj do tego wpisu pojawił się komentarz Pani Małgorzaty Karwat (Prezes Oddziału Łódzkiego PIT i Członek Rady Naczelnej PIT):

Ważna uwaga! Wielu z nas, organizatorów turystyki młodzieżowej, nie przywiązywało należytej wagi do wzoru karty, prawdopodobnie dlatego, że samo istnienie karty uczestnika wynika z ustawy o systemie oświaty, a nie ustawy o usługach turystycznych. Po Pana wpisie wielu organizatorów zauważyło, że stosuje niewłaściwe wzory kart. Warto wskazywać takie niedopatrzenia w ramach promocji właściwych rozwiązań. Dziękujemy za zwrócenie uwagi na te kwestie.
Zespół do spraw turystyki oraz wypoczynku dzieci i młodzieży.

Powyższa klauzula pochodzi z karty kwalifikacyjnej uczestnika kolonii/obozu/zimowiska stosowanej przez biuro podróży, którego współwłaścicielem – jak można przeczytać ze strony PIT – jest jeden z wiceprezesów Polskiej Izby Turystyki.

Niestety, z moich obserwacji wynika, że w zakresie wyjazdów turystycznych dla dzieci i młodzieży organizowanych przez organizatorów turystyki jest jeszcze wiele do poprawienia. Nie tylko ze strony organizatorów turystyki, ale także szkół (dyrekcji).

Piotr Cybula

MSiT zachęca do wyrażenia opinii o projektach ram kwalifikacji dla pracowników hotelarstwa, gastronomii i turystyki

Zespół pracowników naukowych Szkoły Głównej Handlowej, a także ekspertów i praktyków branży turystycznej zaprasza kadrę zarządzającą i pracowników turystyki do współpracy przy tworzeniu Sektorowych Ram Kwalifikacji dla Turystyki (SRKT). Ma to być narzędzie służące dopasowaniu procesu kształcenia i doskonalenia kadr do potrzeb turystycznego rynku pracy. Rama jest zbiorem opisów charakteryzujących to, jaki zasób wiedzy, umiejętności oraz tzw. kompetencji społecznych (np. postaw) powinni posiadać pracownicy poszczególnych branż sektora turystyki (hotelarstwo, gastronomia, biura podróży, przewodnicy, piloci itp.).

Współpraca, do której zaprasza Zespół, będzie polegać na zapoznaniu się z projektem Sektorowej Ramy Kwalifikacji dla Turystyki i wypełnieniu ankiety dostępnej poniżej jako załącznik oraz przesłanie przed 6 stycznia 2015 roku samej ankiety: w formie elektronicznej (bez załączników) na adres Krzysztofa Łopacińskiego (krzys@intur.com.pl) lub w formie drukowanej na adres:

Katedra Turystyki
Szkoła Główna Handlowa
Budynek C, pok. 6/2
Al. Niepodległości 128
02-554 Warszawa

Zespół ekspertów prosi o wypełnienie jednego (lub dwu) z czterech formularzy ankiet w zależności od reprezentowanej specjalności. Do wybrania i pobrania dostępne są cztery formularze:

Zaproszenie zostało zamieszczone na stronie internetowej Instytutu Turystyki http://intur.com.pl.

Źródło: komunikat MSiT

Co zrobić, gdy nie mamy już dokumentów dotyczących umowy z niewypłacalnym organizatorem turystyki?

Sąd Okręgowy w Warszawie orzekł ostatnio, że Skarb Państwa ponosi odpowiedzialność odszkodowawczą względem klienta, który zawarł umowę z biurem podróży i nie odzyskał zwrotu pełnej wpłaconej ceny (Wygrałem ze Skarbem Państwa w precedensowej sprawie o odszkodowanie w związku z niewypłacalnością biura podróży). Sąd stanął na stanowisku, że tym samym w prawie polskim klient nie ma zapewnionego poziomu ochrony, który wynika z prawa unijnego (art. 7 dyrektywy 90/314).

Okazuje się, że część osób po otrzymaniu informacji z urzędu marszałkowskiego lub ubezpieczyciela, że nie otrzymają żadnego lub pełnego zwrotu, dokumenty sprawy (umowę z biurem, potwierdzenie wpłaty, zgłoszenie do marszałka województwa) po prostu wyrzuciła. Jeżeli osoby te nie widziały, że można w takich przypadkach wystąpić z roszczeniem odszkodowawczym względem Skarbu Państwa (o czym pisałem na blogu od dłuższego czasu), można się temu nie dziwić.

W związku ze wspomnianym jednak wyrokiem i zainteresowaniem wytoczenia powództwa powstaje pytanie, czy w takiej sytuacji osoby te nie mogą już uzyskać takiego odszkodowania. Kilka osób w takiej sytuacji zwracało się do mnie już o pomoc z takim problemem.

Generalnie rzecz biorąc przed sądem trzeba wykazać, że zawarliśmy umowę z biurem podróży, zapłaciliśmy cenę, a następnie wycieczka się nie odbyła i nie otrzymaliśmy zwrotu z zabezpieczenia finansowego organizatora turystyki w całości lub w części. Jeżeli sami nie mamy już tych dokumentów, zawsze możemy zwrócić się do:

1) agenta turystycznego za pośrednictwem którego zawarliśmy umowę

2) urzędu marszałkowskiego

3) ubezpieczyciela

Otrzymane od tych podmiotów powinny w większości przypadków być wystarczające do złożenia pozwu w sądzie.

Piotr Cybula

Kto w MSiT był odpowiedzialny za reformę zabezpieczenia finansowego biur podróży?

Kto w Ministerstwie Sportu i Turystyki był odpowiedzialny za reformę zabezpieczenia finansowego biur podróży z 2010 r.? W ciągu ostatnich lat w przypadku kilkunastu biur podróży okazało się, że środki z ich zabezpieczenia nie są wystarczające na zapewnienie pełnego zwrotu wpłaconej ceny. Czasami brakowało nawet na zapewnienie powrotu do kraju. W niedawnym wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie sąd ten stwierdził, że za taki zwrot klientowi musi zapłacić Skarb Państwa.

A ministerstwo w 2010 r. zapewniało, że nie zdarzy się już taka sytuacja, że klient nie otrzyma pełnego zwrotu.

Czy więc dymisja ostatnia głośna dymisja jest zaskakująca, czy też o kilka lat spóźniona?

Czy ministerstwo sportu i turystyki szukając „sekretarki” dyskryminuje mężczyzn?

Ministerstwo Sportu i Turystyki ogłosiło nabór na stanowisko: Sekretarka w Biurze Ministra.

Ogłoszenie jest dostępne na stronie internetowej tego ministerstwa:

Ogłoszenie o naborze na stanowisko sekretarki
w Biurze Ministra w Ministerstwie Sportu i Turystyki.

Poprzednia minister sportu i turystyki preferowała, aby do niej mówić „Pani Ministro”. Obecny minister jak się wydaje z nieuzasadnionych powodów chce zatrudnić „sekretarkę”, nie wspominając o „sekretarzu”. Czy nie jest to przejaw dyskryminacji mężczyzn? Co prawda w dalszej części ogłoszenia mowa jest o „kandydatach”. To jednak tytuł jest jednoznaczny. Poza tym ministerstwo życzy sobie także, aby na kopertach zrobić adnotację: Sekretarka BM.

Poprosiłem o ocenę tej sprawy Biuro Pełnomocnika Rządu do Spraw Równego Traktowania.