13 maja 2011 r. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów wpisał do rejestru klauzul niedozwolonych następujące klauzule:
Numer wpisu: 2302
Bożena Dys – Biuro Turystyczne Odys Bożena Dys z/s w Koszalinie
„Klientowi nie przysługuje zwrot wartości świadczeń, których nie wykorzysta w trakcie trwania imprezy, z przyczyn leżących po jego stronie”
Numer wpisu: 2301
Bożena Dys – Biuro Turystyczne Odys Bożena Dys z/s w Koszalinie
„Biuro ma prawo odwołania imprezy z przyczyn od siebie niezależnych takich jak: brak wymaganego minimum uczestników, siły wyższe (klęski żywiołowe, działania wojenne, epidemie), decyzje władz państwowych i innych instytucji”
PRAWO TURYSTYCZNE 
Czy ktoś ma jakieś podejrzenia, dlaczego pierwsza wymieniona klauzula została uznana za niedozwoloną?
Dobre pytanie 🙂 Pewne klauzule wydają się być tak oczywiste, że już nie wraca się do uzasadnienia. Po chwili zastanowienia mogę wskazać art. 385-3 pkt 12: „W razie wątpliwości uważa się, że niedozwolonymi postanowieniami umownymi są te, które w szczególności: /…/ wyłączają obowiązek zwrotu konsumentowi uiszczonej zapłaty za świadczenie nie spełnione w całości lub części, jeżeli konsument zrezygnuje z zawarcia umowy lub jej wykonania”
Kodeks cywilny
Moim zdaniem przywołany przepis k.c. odnosi się do innej kwestii, gdy konsument ostatecznie rezygnuje z zawarcia umowy, względnie jej nie realizuje np. nie wylatuje z biurem podróży. Trudno mi natomiast zgodzić się ze stwierdzeniem, że w przypadku np. gdy cena wycieczki obejmuje kilka wyjazdów, za które już organizator zapłacił, to jeśli klient zrezygnuje z tych wyjazdów, biuro ma obowiązek zwrotu ich wartości.
Zgadzam się. Biuro może zatrzymać faktycznie poniesione koszty ale omawiane postanowienie wyłącza możliwość zwrotu zarówno w przypadku gdy biuro podróży poniosło koszty jak i w przypadku gdy nie poniosło.